Ali G kthehet në qendër të një satyre të çrregullt filmike

Kur satira e ha vetveten

Ideja që një figurë si Ali G të futet në rolin e “subjektit politik” është, në letër, e zgjuar. Ai ka qenë gjithmonë personazh që zbulon absurditetin e të tjerëve duke u dukur vetë absurd. Por këtu ky mekanizëm kthehet nga brenda. Në vend që të zbërthejë botën përreth, filmi e mban sytë te vetja dhe, siç duket, humb mprehtësinë që e bënte këtë personazh aq tërheqës. Nuk e prisja këtë kthesë. Më bezdisi pak.

Një satirë funksionon kur qesh me diçka konkrete dhe kur e godet shënjestrën me saktësi. Kur fillon të lëvizë pa vend, me skena të shpërndara dhe pa një bosht të fortë, ajo rrezikon të mbetet vetëm një seri shakash që nuk lidhen mirë mes tyre. Kjo është edhe përshtypja që mbetet këtu: ka material humoristik, por jo mjaftueshëm forcë narrative që ta mbajë të gjithë ndërtesën në këmbë. Dhe kjo ndihet menjëherë.

Pse rikthimi i Ali G-së tingëllon ndryshe tani

Ali G nuk është thjesht një maskë komike. Ai ka qenë gjithmonë një figurë që luan me identitetin, me arrogancën e rreme dhe me mënyrën se si autoriteti çoroditet kur përballet me budallallëkun e hapur. Pikërisht për këtë arsye, rikthimi i tij mund të kishte peshë të madhe, sidomos në një kohë kur satira politike kërkon më shumë saktësi dhe më pak mbivendosje. Ia vlen, besoj, vetëm kur goditja shkon drejt e në shenjë. Këtu, ajo duket se devijon.

Filmi kërkon të jetë më shumë se një rikthim nostalgjik. Do të donte të ishte një koment mbi kohën, mbi pushtetin dhe mbi mënyrën si komedia mund të fusë hundët në territor serioz pa u rrëzuar. Por kur mjeti komik bëhet më i rëndë se ideja që mban, efekti zbehet. Dhe kjo është pikërisht ajo që e pengon ta ngrejë veten në nivelin që synon.

Çfarë mbetet nga kjo lojë e re

Ajo që mbetet është një ndjesi e përzier. Ka shpërthime humori, disa prej tyre me atë energjinë e vjetër që e bëri Ali G-në të famshëm, por filmi nuk arrin ta kthejë këtë energji në një rrjedhë të qëndrueshme. Për mua, problemi më i madh nuk është mungesa e ideve, por mungesa e disiplinës për t’i mbajtur ato në formë. Dhe kur një komedi kërkon të bëhet edhe koment politik, kjo mungesë ndihet dyfish.

Në fund, rikthimi i Ali G-së duket si një përpjekje për ta ringjallur një figurë që funksiononte më mirë kur ishte thikë anësore, jo kur vendosej në qendër të gjithë tavolinës. Ka çfarë të admirosh në guximin e këtij hapi, por edhe një arsye të qartë për të dyshuar në rezultatin përfundimtar. Filmi kërkon më shumë shkathtësi sesa ka në dorë. Dhe kjo, për një satirë, është rrezik serioz.