Coyote vs. Acme: kur Looney Tunes hyjnë në gjykatë

Kur slapstick-u hyn në sallën e gjyqit

Ka tituj që të bëjnë të buzëqeshësh para se të dish asgjë tjetër për ta, dhe Coyote vs. Acme është pikërisht një prej tyre. Vetë ideja tingëllon si një batutë e gjatë që ka dalë jashtë kartonit vizatimor dhe ka hyrë në botën e ligjeve, avokatëve dhe ankesave zyrtare. Por aty qëndron edhe magjia e saj: një figurë klasike e komedisë së animuar, Wile E. Coyote, vendos të mos e gëlltisë më fatin e vet të përhershëm dhe të kërkojë llogari nga Acme Corporation.

Me një premisë të tillë, filmi nuk mbështetet vetëm te nostalgia. Ai ndërton një fabul që luan me idenë e padrejtësisë së përsëritur, me këmbënguljen që kufizohet me obsesionin, dhe me absurditetin e madh që lind kur një personazh i njohur nga kaosi slapstick futet në një botë më serioze, por jo domosdoshmërisht më racionale. Kjo e bën filmin menjëherë të aksesueshëm për publikun familjar, por edhe mjaft tërheqës për ata që e njohin mirë gjuhën e humorit të Looney Tunes.

Një ide e thjeshtë, por me shumë lojë brenda

Forca e parë e projektit është koncepti i tij. Në vend që të përpiqet të shpikë një univers krejtësisht të ri, filmi merr një marrëdhënie ikonike — atë mes Coyote-s dhe produkteve Acme — dhe e kthen në një konflikt ligjor. Ky ndryshim këndi është i zgjuar sepse e ruan identitetin e personazhit, por e vendos atë në një format të freskët. Shndërrimi i ndjekjes së pafund në një betejë gjyqësore mund të sjellë humor nga situata vetë, pa pasur nevojë të mbështetet vetëm te gag-et e zakonshme.

Fakti që filmi përshkruhet si komedi, aventurë dhe familjar sugjeron një ton të lehtë, të gjallë dhe të hapur për audienca të ndryshme. Kjo është një kombinim që kërkon ekuilibër: duhet të jetë i hareshëm për fëmijët, por mjaft i mprehtë për të mos u ndjerë i zbrazët për të rriturit. Nëse ky ekuilibër mbahet, atëherë filmi ka potencialin të jetë një shembull i mirë i asaj se si humorit klasik mund t’i jepet jetë e re pa e tradhtuar origjinën.

Regjia dhe toni: nga karikatura te rrëfimi me ritëm

Dave Green, si regjisor, ka për detyrë të menaxhojë një material që kërkon njëkohësisht lehtësi dhe strukturë. Një histori si kjo s’mund të funksionojë vetëm me idenë qesharake; ajo ka nevojë për ritëm të saktë, për ndërtim të qartë të konfliktit dhe për një sens kohe komike që e di kur të ndalet dhe kur të përshpejtojë. Në këtë kuptim, toni i filmit ka gjasë të jetë thelbësor: as shumë i rëndë, që ta vrasë absurditetin, as shumë i lehtë, që ta bëjë historinë të duket si një skeç i zgjatur.

Një film i tillë jeton ose vdes nga mënyra si e trajton premisën. Nëse regjia arrin ta ruajë ndjesinë lozonjare dhe njëkohësisht t’i japë rrëfimit shtyllë emocionale, atëherë “Coyote vs. Acme” mund të dalë përtej etiketës së një komedie të thjeshtë. Duke qenë 103 minuta, filmi ka një gjatësi që sugjeron synim për ta mbajtur energjinë të përqendruar, pa e zgjatur më tepër seç duhet një ide që mbështetet kryesisht te zgjuarsia e saj.

Kasti dhe energjia e personazheve

Kasti i përfshirë e forcon përshtypjen se kemi të bëjmë me një komedi të ndërtuar mbi karaktere që mund të kenë kimi të fortë mes tyre. Will Forte si Kevin Avery dhe Lana Condor si Paige Avery mund të sjellin një bosht njerëzor përreth kaosit të Coyote-s, ndërsa John Cena si Buddy Crane dhe emra si Tone Bell, Martha Kelly dhe Luis Guzmán i japin projektit një gamë të ndryshme energjish komike e dramatike. Në një film të këtij lloji, nuk mjafton vetëm prania e një ylli; duhet një ansambël që ta mbajë të gjallë ritmin dhe ta bëjë botën të duket e besueshme, edhe kur vetë premisa është e çmendur.

Po ashtu, ky kast sugjeron se filmi nuk do të mbështetet vetëm te nostalgia vizuale, por edhe te dialogu, reagimet dhe ndërtimi i marrëdhënieve ndërmjet personazheve. Kjo është e rëndësishme sepse një komedi familjare e suksesshme zakonisht nuk është vetëm çështje idesh të forta; është edhe çështje kimie, timing-u dhe ndjesie loje.

Për kë është kjo histori?

Coyote vs. Acme duket i bërë për disa rrethana të qarta publiku. Së pari, për ata që janë rritur me Looney Tunes dhe e kuptojnë menjëherë ironinë e Wile E. Coyote-s që më në fund vendos të padisë sistemin që e ka lënë gjithmonë në baltë. Së dyti, për familjet që kërkojnë një film të lehtë, argëtues dhe me premisë të qartë. Së treti, për shikuesit që pëlqejnë komeditë me ide të çuditshme, por të strukturuara mirë.

Nëse dikush kërkon humor të errët, dramë të thellë apo aventurë të rëndë, ky nuk duket të jetë terreni i duhur. Por nëse kërkon një film që e merr absurditetin seriozisht aq sa duhet për ta bërë qesharak, atëherë këtu ka material interesant. Vlerësimi TMDB prej 7.6/10 tregon se pritshmëritë për projektin janë tashmë të mira, dhe kjo zakonisht ndodh kur një ide e qartë di si ta tërheqë publikun para se filmi të dalë.

Verdikti im

Si koncept, Coyote vs. Acme është një fitore e pastër e fantazisë komike. Nuk është thjesht një “po sikur…?” e hedhur në ajër; është një “po sikur…” që mban brenda vetes nostalgji, satirë të butë dhe potencial për argëtim familjar. Më pëlqen sidomos mënyra si një personazh i njohur për dështimin e tij të përsëritur merr më në fund një rrugë tjetër, duke e kthyer humbjen kronike në një aksion ligjor absurd.

Gjithçka do të varet nga ekzekutimi, natyrisht, por vetëm nga të dhënat e deritanishme, filmi duket i menduar për të qenë i shpejtë, i zgjuar dhe i këndshëm. Një komedi që ka ambicie të luajë me traditën, pa u ngjitur pas saj si muze. Dhe pikërisht për këtë arsye, unë do t’i jepja:

★★★★☆ 4/5

• Premisë shumë e fortë dhe origjinale
• Tone familjare me potencial të mirë komik
• Kast që premton energji dhe ritëm
• Një ide që mund të funksionojë si për nostalgjikët, ashtu edhe për publikun e ri