Five Feet Apart: kur dashuria matet me hapa
Në një histori ku çdo prekje ka kosto, Five Feet Apart e kthen distancën në tension emocional dhe romantik. Filmi i Justin Baldonit, që doli më 14 mars 2019, mbetet i kujtueshëm për mënyrën si e vendos sëmundjen, rregullin dhe dëshirën njerëzore në të njëjtën kornizë. Për publikun shqiptar, ai prek edhe atë ndjeshmëri familjare që e njeh mirë dramën e kufijve të përditshëm.
Kur një dashuri duhet të qëndrojë dy hapa larg, edhe frymëmarrja merr peshë tjetër. Five Feet Apart doli më 14 mars 2019 si një film romantik-dramë me 116 minuta, me regji të Justin Baldonit, dhe u dallua menjëherë për idenë e tij të thjeshtë, por të ngarkuar emocionalisht: dy të rinj me fibrozë cistike përballen me afërsinë që u ndalohet. Mua personalisht më duket se filmi e gjen forcën pikërisht te kjo përplasje mes rregullit dhe ndjenjës. 8.2/10 në TMDB, 7.2/10 në IMDb; 53% në Rotten Tomatoes dhe Metacritic. Nuk është dramë që të lë indiferent.
Stella, e luajtur nga Haley Lu Richardson, e kalon pjesën më të madhe të jetës në spital, e mbështetur te rutina, kufijtë dhe kontrolli i vetes, kurse Will-i i Cole Sprouse-it hyn si një prani tërheqëse, por po aq e rrezikuar sa ajo. Mes tyre lind një flirtim i menjëhershëm. Por filmi nuk e trajton si një romancë të zakonshme adoleshentësh; tensioni ndërtohet mbi një rregull të prerë, mbi atë largësi fizike që, duke e shtyrë dëshirën përtej prekjes, e shndërron në dramë më vete. Kjo e bën historinë të prekshme edhe sot, sepse flet për atë moment kur zemra kërkon më shumë se sa lejon trupi.
Regjia e Justin Baldonit dhe hija e kastit
Justin Baldoni, i cili e ka nënshkruar filmin si regjisor, e orienton rrëfimin drejt emocioneve të drejtpërdrejta dhe situatave që nuk kanë nevojë për zbukurim të tepërt. Ai ka punuar me një kast që e mban filmin në këmbë: Haley Lu Richardson e jep Stellën me delikatesë dhe vendosmëri, ndërsa Cole Sprouse e sjell Will-in me një përzierje charme-i dhe brishtësie. Moisés Arias, Kimberly Hébert Gregory, Parminder Nagra dhe Claire Forlani i japin historisë një shtrat të dytë, atë të njerëzve përreth që e bëjnë spitalin të duket më pak si dekor dhe më shumë si botë e mbyllur.
Nuk e prisja që filmi të mbështetej kaq shumë në ekuilibrin mes ëmbëlsisë dhe kufizimit. Dhe pikërisht aty qëndron forca e tij. Çdo gjest rrezikon shumë. Për mua, kjo e mban filmin më të gjallë se sa do ta linte të kuptohej thjesht etiketa “romancë adoleshentësh”.
Pse ky film mbetet i rëndësishëm edhe sot
Pas shtatë vjetësh, Five Feet Apart mbetet i veçantë sepse e kthen një temë mjekësore në rrëfim të afërt për këdo që ka njohur jetën me kufij, rregulla dhe kujdes familjar. Në Prishtinë, Tiranë apo Shkup, publiku lidhet shpejt me histori ku shtëpia, spitali dhe familja marrin të njëjtën peshë emocionale; ky film e godet pikërisht atë nerv të përbashkët. Ai nuk e sheh sëmundjen si sfond sentimental, por si kusht që formëson marrëdhënien, karakterin dhe vendimet.
Edhe pse vlerësimet mbeten të përziera, filmi e ruan vendin e vet si titull që shikohet me një sy më të pjekur sot se në vitin e daljes. Sepse nuk flet vetëm për dashurinë e pamundur. Flet për ankthin e rregullit, për dëshirën për afërsi dhe për çmimin që sjell çdo hap jashtë vijës së vizatuar. Ia vlen, besoj, pikërisht për këtë arsye: nuk premton mrekulli, por lë një gjurmë të qartë emocionale.
Shkruar mbi të dhëna faktike nga redaksia e TitraShqip. Shpreh opinionin e autorit dhe nuk përmban as nuk promovon burime për shikim apo shkarkim.
Artikulli i radhës
«Alien» 47 vjet më pas: frika në errësirën e hapësirës
Në vitin 1979, «Alien» doli dhe e ndryshoi mënyrën se si publiku e përfytyronte tmerrin në ekran: jo në një shtëpi të braktisur, por në hapësirë, mes metalit, heshtjes dhe një kërcënimi që nuk shihej mirë deri kur ishte tepër vonë. Sot, filmi i Ridley Scott mbetet një klasik i gjallë, sepse frika e tij është e ftohtë, e ngadaltë dhe ende godet me të njëjtën forcë.
Lexo më tej
«Alien» 47 vjet më pas: frika në errësirën e hapësirës
Në vitin 1979, «Alien» doli dhe e ndryshoi mënyrën se si publiku e përfytyronte tmerrin në ekran: jo në një shtëpi të braktisur, por në hapësirë, mes metalit, heshtjes dhe një kërcënimi që nuk shihej mirë deri kur ishte tepër vonë. Sot, filmi i Ridley Scott mbetet një klasik i gjallë, sepse frika e tij është e ftohtë, e ngadaltë dhe ende godet me të njëjtën forcë.
20 vjet nga “Das Leben der Anderen”: drama që ende të ngre peshë
Në Berlinin Lindor të vitit 1984, një oficer i Stasit fillon të përgjojë një dramaturg të njohur dhe partneren e tij aktore, por vëzhgimi i ftohtë kthehet dalëngadalë në dilemë morale. “Das Leben der Anderen”, filmi i Florian Henckel von Donnersmarckut që doli më 23 mars 2006, mbetet një nga dramat më të forta europiane të shekullit të ri.
Harry Potter and the Deathly Hallows: Part 2, fundi që mbeti klasik
Në verën e vitit 2011, saga e Harry Potter-it mbylli kapitullin e saj të madh me një film që e çoi betejën finale deri në skajin emocional. E udhëhequr nga David Yates dhe e mbështetur te një kast që tashmë kishte hyrë në kujtesën e publikut, kjo aventurë-fantazi mbeti një nga mbylljet më të forta të kinemasë popullore moderne.