‘Fullmetal Alchemist: Brotherhood’, seriali që e mbajti alkiminë gjallë
Në prill të vitit 2009 doli një prej serialeve më të dashura të animacionit japonez, ‘鋼の錬金術師 FULLMETAL ALCHEMIST’, me 64 episode dhe një histori që ndërthur aksionin, fantazinë dhe dramën familjare. Edhe sot, ai mbetet një referencë për mënyrën si rrëfehet humbja, këmbëngulja dhe vëllazëria, pa e humbur kurrë ritmin.
Një rikthim te humbja dhe çmimi i saj
Kur ‘鋼の錬金術師 FULLMETAL ALCHEMIST’ doli më 5 prill 2009, ajo e vendosi menjëherë qendrën e gravitetit te një plagë e madhe familjare: një gabim në alkimí që i merr Edward Elric-ut gjymtyrët dhe e lë shpirtin e Alphonse-it të lidhur me një kostum prej armature. Që aty nis një udhëtim i zymtë, por i ngjeshur me energji, ku kërkimi për Philosopher’s Stone bëhet më shumë se objektiv fantastik. Bëhet provë karakteri. Mua personalisht më tërheq fakti që seriali nuk e sheh aventurën si zbukurim, por si pasojë të një vendimi të rëndë, dhe kjo e bën historinë të ndihet e fortë edhe sot.
Me 64 episode dhe një vlerësim shumë të lartë si në TMDB ashtu edhe në IMDb, seriali u shndërrua në një pikë referimi për publikun e animacionit. Zhanret e tij – animacion, aksion, aventurë, sci-fi, fantazi dhe dramë – nuk rrinë thjesht krah për krah; ato ndërthuren pa e humbur boshtin emocional. Kjo e bën rrëfimin të ecë me ritëm, por edhe me peshë. Dhe po, ky është lloj seriali që të mban zgjuar, jo nga zhurma, por nga tensioni i vazhdueshëm moral.
Pse ky serial mbetet i rëndësishëm edhe sot
Forca më e madhe e ‘Fullmetal Alchemist: Brotherhood’ është se nuk e trajton aventurën si arratisje të lehtë, por si përballje me pasojat. Vëllezërit Elric kërkojnë ta kthejnë atë që kanë humbur, ndërsa në rrugë ndeshen me ushtrinë e korruptuar, Homunculi dhe alkimistë të huaj; megjithatë, qëllimi i tyre mbetet i njëjtë dhe lidhja mes tyre nuk çahet. Kjo strukturë i jep serialit një zemër të qartë. Dhe zemra, këtu, punon mirë.
Pikërisht për këtë arsye ai flet edhe për publikun shqiptar, sidomos për ata që i njohin mirë tregimet e sakrificës familjare dhe kokëfortësinë për t’i shkuar një rruge deri në fund. Në Tiranë, Prishtinë apo Shkup, ku shumëkush është rritur me seriale që shikohen në familje, ky lloj rrëfimi kap menjëherë vëmendjen: ka dramë, ka aksion, por mbi të gjitha ka lidhje njerëzore që s’këputen kollaj. Më bezdisin serialet që mbështeten vetëm te efekti, ndërsa këtu efekti lind nga ideja. Kjo është diferenca.
Kasti zanor i përmendur e mban peshën e personazheve me interpretim të dallueshëm: Edward Elric, Alphonse Elric, Roy Mustang, Riza Hawkeye dhe Winry Rockbell dalin si figura qendrore që e mbajnë botën e serialit të organizuar emocionalisht. Për një serial që është i gjatë dhe me 64 episode, kjo lloj qartësie është vendimtare. Pa të, rrëfimi do të shpërndahej. Me të, ai mbetet i ngjeshur dhe i lexueshëm, edhe kur bota përreth tij zgjerohet. Ia vlen, besoj, pikërisht sepse e ruan këtë ekuilibër.
Në retrospektivë, fakti që seriali ka mbetur me status të përfunduar dhe me reputacion kaq të fortë tregon se kemi të bëjmë me një vepër që nuk u mbështet vetëm te moda e momentit. Ai doli në një kohë kur animacioni japonez po fitonte gjithnjë e më shumë terren global, por vazhdon të lexohet sot si një histori e bërë me disiplinë dhe bindje estetike. Dhe kjo, për një publik që e kërkon ende një rrëfim të madh, mbetet arsye e mjaftueshme për t’u kthyer te ai.
Shkruar mbi të dhëna faktike nga redaksia e TitraShqip. Shpreh opinionin e autorit dhe nuk përmban as nuk promovon burime për shikim apo shkarkim.
Artikulli i radhës
Të vdekurit e gjallë: kur fundi i botës u bë zakon
Kur Rick Grimes zgjohet nga koma dhe përballet me një botë të rrënuar, seriali nuk mbështetet vetëm te zombie-t, por te frika shumë më njerëzore: si mbijeton një komunitet kur ligji, rutina dhe besimi shemben. Sot, pas 11 sezonesh dhe 177 episodesh, ai mbetet një nga klasikët më të mëdhenj të televizionit post-apokaliptik.
Lexo më tej
Three Billboards Outside Ebbing, Missouri: fuqia e protestës dhe e dhimbjes
Më 1 dhjetor 2017, “Three Billboards Outside Ebbing, Missouri” doli si një dramë kriminale që e kthen zemërimin privat në shpërthim publik. Filmi i Martin McDonagh-ut, me Frances McDormand, Woody Harrelson dhe Sam Rockwell, mbetet i ashpër, i gjallë dhe ende i freskët për mënyrën si trajton padrejtësinë, fajin dhe turmën që shikon nga anash.
True Detective: seriali që e ktheu hetimin në pasqyrë të errët
Kur një hetim policor nis të gërmojë jo vetëm në krim, por edhe në jetën e atyre që e ndjekin, rrëfimi merr peshë tjetër. True Detective, i cili doli më 12 janar 2014, mbetet një serial dramatik e misterioz që shtrihet në disa kohë dhe në disa shtresa morali, duke e bërë ende tërheqës për publikun shqiptar që kërkon thriller me nerv dhe thellësi.
The Wire: seriali që e ktheu Baltimoren në hartë morale
Kur një serial kriminal arrin të shpjegojë jo vetëm krimin, por edhe sistemin që e mban gjallë, ai del nga korniza e argëtimit dhe hyn në territorin e klasikëve. The Wire, që doli më 2 qershor 2002, e bëri pikërisht këtë: e pa Baltimoren si një mekanizëm ku policia, droga dhe institucionet ushqejnë njëra-tjetrën. Sot mbetet po aq i mprehtë, sepse nuk merret me efektin, por me rrënjën.