Gjykata urdhëron Michael Ovitz të vazhdojë dëshminë në çështjen e Julia Ormond

Ormond po e padit CAA-në, duke pretenduar se agjencia organizoi një takim për të me Harvey Weinstein në dhjetor 1995. Sipas përmbledhjes së Variety, pas atij takimi Weinstein dyshohet se e sulmoi seksualisht. Kjo e vendos çështjen në një prej nyjeve më të ndjeshme të historisë së fundit të Hollywood-it, ku marrëdhënia mes përfaqësimit profesional dhe abuzimit me pushtetin është bërë temë gjyqësore, publike dhe morale njëherësh. Dhe jo, ky nuk është një episod që kalon lehtë.

Çfarë ndodhi me depozitimin e Ovitz

Detaji që ka tërhequr vëmendjen është largimi i Ovitz-it nga depozitimi pasi u pyet për Jeffrey Epstein. Variety raporton se gjykatësi tani e ka urdhëruar të kthehet dhe ta përfundojë procesin, çka tregon se çështja nuk do të lejohet të mbetet përgjysmë, sidomos kur pyetjet prekin figura dhe marrëdhënie që kanë rëndësi për tablonë e përgjithshme. Ky është një zhvillim që më duket i fortë, sepse në raste të tilla vetë shmangia mund të bëhet lajm. Dhe këtu ajo shmangie duket se nuk funksionoi.

Në logjikën e një padie civile, depozitimi shërben për të mbledhur dëshmi dhe për të testuar versionet e palëve para se çështja të ecë më tej. Gjykata mund ta marrë si pengesë. Në këtë rast, urdhri për ta përfunduar dëshminë sinjalizon se gjykata kërkon përgjigje të plota, me kontekst dhe saktësi, jo copëza të përshtatshme për tituj lajmesh, të cilat lënë hapësirë për interpretime të paplota. Dhe kjo, sinqerisht, është ajo që publiku pret.

Pse kjo çështje ende ka peshë

Emra si Michael Ovitz, CAA dhe Harvey Weinstein mbajnë ende një ngarkesë simbolike të madhe, edhe pas viteve të tëra debatesh për abuzimin dhe ndikimin në industrinë e filmit. Për këtë arsye, çdo zhvillim i ri në një proces të tillë shfaqet jo vetëm si lajm ligjor, por edhe si vijim i një debati më të gjerë, ku llogaridhënia mbetet në qendër. Mua më bezdis thellësisht kjo qasje. Dhe historia nuk është e vogël.

Edhe për publikun shqiptar apo ballkanik, ky lajm ka jehonë, sepse ne i ndjekim këto raste me një lloj kujdesi të veçantë kur bëhet fjalë për pushtetin, ndikimin dhe heshtjen rreth abuzimit. Në Tiranë, Prishtinë apo Shkup, kjo lexohet menjëherë. Nuk është thjesht drama e dikujt tjetër. Është një kujtesë se institucionet, kur vihen përballë pyetjeve të pakëndshme, duhet të përgjigjen me qartësi, jo me dalje të nxituara nga dera.

Çfarë mund të sjellë më tej procesi

Që tani, urdhri i gjykatës e zhvendos vëmendjen te hapi i radhës: përfundimi i dëshmisë së Ovitz-it dhe mënyra si palët do ta përdorin atë në betejën ligjore. Variety nuk jep më shumë hollësi në përmbledhjen e saj përtej këtij zhvillimi, por mjafton për të kuptuar se procesi po hyn në një fazë ku çdo përgjigje mund të peshojë më shumë se më parë. Dhe kjo fazë zakonisht sjell tension. Nuk ka shumë hapësirë për improvizim.

Për lexuesin që ndjek kinemanë jo vetëm si art, por edhe si industri, ky është një kujtesë se prapa premierave, tapetit të kuq dhe fotografive me buzëqeshje fshihet një sistem marrëdhëniesh shumë më i ashpër. Çdo detaj i ri në një rast si ky është i rëndësishëm sepse ndihmon të kuptohet se si funksionon pushteti në prapaskenë. Dhe kur një gjyqtar detyron dikë të kthehet në dëshmi, mesazhi është i qartë: historia ende s’ka mbaruar.

Burimi: Variety