Guillermo del Toro’s Pinocchio: përralla e errët që nuk i shmanget hijes

Kur fantazia hyn në histori

Regjia e Mark Gustafson dhe Guillermo del Toro-s e vendos filmin në një hapësirë ku fantazia nuk shërben për të ikur nga realiteti, por për ta kuptuar atë më mirë. Zhanret — animacion, fantazi, aventurë dhe dramë — nuk mbeten etiketa të ngrira; ato bashkohen në një tregim që lëviz, mes magjisë së krijimit dhe peshës së një bote autoritare që e shtyp. Këtu filmi rëndon vërtet. Përkundrazi, filmi pulson fort emocionalisht, sepse çdo figurë, çdo raport atëror dhe çdo hap i vogël i protagonistit, i cili përballet vazhdimisht me zgjedhje të vështira, mbetet i ngarkuar me tension të dukshëm. Në këtë kuptim, “Pinocchio” nuk është vetëm histori për identitetin; është histori për barrën e pritjeve, për nevojën për të qenë “i mirë”, dhe për çmimin që paguhet kur kjo mirësi matet me standarde të ngurta e të pamëshirshme.

Një botë prej druri, por me peshë njerëzore

Për këdo që njeh këtë titull vetëm si një variant tjetër të një legjende të konsumuar, filmi mund të vijë si surprizë. Ai është klasik në ndërtim, por jo i butë në frymë. Në vend që të kërkojë t’i përshtatet shijes së lehtë, ai insistojnë në një estetikë dhe ndjeshmëri që e bëjnë të përshtatshëm për shikues që duan animacion me shtresë, jo thjesht me ngjyra.

Kasti i zërave e ndihmon këtë botë të marrë formë: Ewan McGregor si Cricket, David Bradley si Geppetto, Gregory Mann në rolin e Pinokut dhe Carlo-s, si edhe Burn Gorman, Ron Perlman e John Turturro, japin një bazë të fortë për një tregim ku zëri ka rëndësi sa pamja. Në një film të tillë, performanca vokale nuk është dekor; është një pjesë e ndjesisë së përgjithshme, e ritmit emocional dhe e karakterit të secilës figurë.

Pse mbetet i rëndësishëm edhe sot

Sot, katër vjet pas daljes, filmi mbetet relevant sepse flet për bindjen, autoritetin dhe identitetin në mënyrë që nuk i takon vetëm një kohe të shkuar. Vendosja në Italinë e Mussolinit i jep një shtresë historike që e bën tregimin më të rëndë dhe më domethënës, pa e shndërruar në leksion. Është pikërisht kjo ndërthurje mes përrallës dhe historisë që e mban filmin gjallë në kujtesë.

Po ashtu, fakti që filmi ka një vlerësim të fortë kritik në Metacritic dhe një vlerësim shumë të lartë në IMDb e tregon se, pavarësisht reagimeve të përziera të publikut në disa anë, ai ka gjetur një vend të qëndrueshëm si vepër artistike me identitet të qartë. Nuk është një film që i jep të gjithëve të njëjtën kënaqësi; është një film që kërkon hapësirë, durim dhe gatishmëri për t’u zhytur në hijen e vet.

Për kë është ky Pinok

Ky titull i shkon më shumë shikuesve që duan animacion të ndërtuar me ambicie, drama që nuk e fsheh peshën e saj dhe përralla që nuk e zbut të keqen. Është për ata që e vlerësojnë kinemanë si interpretim, jo vetëm si argëtim të shpejtë. Nëse kërkon një version të butë dhe të lehtë të historisë, ky nuk është ai. Ia vlen plotësisht. Ai nuk përpiqet të jetë universal me çdo kusht; përkundrazi, është i veçantë, i errët dhe i përqendruar në idenë se dashuria, bindja dhe liria nuk janë kurrë të pafajshme kur historia shtrëngohet nga frika.

Verdikti im

Ky është një film që mbetet më shumë se një adaptim i bukur: është një rikthim i fuqishëm te pyetja se çfarë do të thotë të jesh “i gjallë” në një botë që kërkon të të formësojë sipas dëshirës së saj. Me regji të kujdesshme, ton të errët dhe një identitet të palëkundur artistik, “Guillermo del Toro’s Pinocchio” e meriton statusin e një klasiku të viteve të fundit.

Vlerësimi im: 4.5/5

• Rilexim i guximshëm dhe i pjekur i një historie klasike.
• Atmosferë e fortë, me tonalitet të errët dhe emocional.
• Ndërthur me sukses fantazinë me sfondin historik.
• Kërkon vëmendje, por shpërblen me shtresë dhe karakter.

Dobësitë:

• Nuk është për shije të lehta ose pritje tradicionale të përrallës.
• Toni i rëndë mund të mbingarkojë disa shikues.
• Jo çdo element do të ndihet i afërt për publikun që kërkon thjeshtësi.