Harley Quinn: kaosi që nuk kërkon leje

Ton që nuk e ul zërin

Si animacion, seriali ka liri që shumë projekte me aktorë realë s’e kanë. Dhe kjo liri ndihet menjëherë. Regjia dhe krijuesit Patrick Schumacker, Justin Halpern dhe Dean Lorey e kanë ndërtuar rrëfimin me ritëm të vrullshëm, me batuta që nuk i luten spektatorit të qeshë, por ia hedhin në fytyrë me vetëbesim. Ky qasje mund të duket e egër për këdo që pret një ton më të përmbajtur. S’është ai serial.

Mua personalisht më tërhoqi mënyra si seriali e përdor komedinë pa e zbrazur konfliktin. Nuk e trajton Harley-n si shaka të përhershme; përkundrazi, e lejon të jetë e papërsosur, impulsive dhe shpesh e padurueshme, por edhe tepër e gjallë. Kjo e bën më interesante sesa shumë antiheronj që janë vetëm stil dhe pak substancë. Këtu ka stil, po. Ka edhe nerv.

Në raport me zhanret e tij — aksion, aventurë, animacion, komedi, sci-fi & fantazi — seriali nuk përpiqet të jetë i rregullt. Ai i përzien këto elemente në një mënyrë që herë del e freskët, herë e çrregullt, por rrallë e ftohtë. Dhe kjo çrregullsi është pjesë e identitetit të tij. Nëse në Tiranë apo Prishtinë e ke parë ndonjëherë publikun të qeshë më fort me një batutë të çartur sesa me një shpjegim të hollë, e kupton menjëherë pse ky serial funksionon kaq mirë.

Poison Ivy dhe ekipi i margjinalëve

Një nga arsyet pse seriali qëndron në këmbë është partneriteti me Poison Ivy-n, të luajtur me zë nga Lake Bell. Kjo dyshe e mban narrativën të qëndrueshme edhe kur ndodh çmenduria përreth. Harley është impulsive; Ivy është më e përmbajtur. Harley kërkon kaos; Ivy i jep strukturë atij kaosi. Kjo kontrast e bën serialin më shumë sesa thjesht një festival zhurme.

Kasti zëri, me Kaley Cuoco si Harley Quinn dhe Lake Bell si Poison Ivy, e shtyn serialin drejt një dinamike të pasur emocionalisht. Cuoco e jep Harley-n me një energji që s’ka frikë të jetë e ekzagjeruar, ndërsa Bell e mban tokësore atë që përndryshe do të rrëshqiste krejt në farsë. Dhe kur këta personazhe bashkëpunojnë me një “ragtag crew” të përbërë nga figura të hedhura jashtë rreshtit, seriali fiton një shije të çuditshme familjare, si një tavolinë e zhurmshme që s’mbyllet kurrë pa debat.

Për kë e ka këtë humor

Harley Quinn nuk është për kë kërkon heroizëm të pastër apo moralizim të rregullt. Është për ata që duan personazhe të çrregullt, dialog të shpejtë dhe një ton që nuk e merr veten me shumë seriozitet, edhe kur prek çështje marrëdhëniesh, identiteti dhe ambicieje. Nëse të pëlqen animacioni që flet si të kishte nerv qyteti, jo si broshurë studioje, seriali ka shumë për të të dhënë.

Për shikuesit që duan të shohin një antiheroine që del nga hijeja dhe përplaset me botën pa kërkuar falje, ky titull ka një tërheqje të veçantë. Ka 5 sezone dhe 57 episode, çka tregon se nuk ishte thjesht një eksperiment i shkurtër. Ka qëndrueshmëri. Dhe fakti që sot mbetet me vlerësim të lartë si në TMDB ashtu edhe në IMDb e tregon se publiku e ka pranuar këtë formulë të çmendur, por të kontrolluar me dorë të fortë.

Verdikti im

Unë e shoh Harley Quinn si një serial që e ka kuptuar mirë se si funksionon energjia e kaosit kur i jepet formë. Jo gjithçka më pëlqen njësoj; ndonjëherë zhurma bëhet shumë, dhe jo çdo shaka godet me të njëjtën forcë. Por si paketë, ai mbetet i gjallë, i guximshëm dhe më i mprehtë sesa shumë produkte më “të rregullta” të këtij universi.

Nëse e ke lënë mënjanë sepse mendon se është vetëm parodi, ke humbur një pjesë të rëndësishme të lojës. Seriali e përdor humorin si armë, por edhe si mburojë. Dhe kjo, për mua, e bën të vlefshëm edhe sot, shtatë vjet pas daljes.