Himesh Patel dhe Maxine Peake në filmat e rinj të Booker Prize

Një traditë që e afron Booker Prize me publikun

Booker Prize prej vitesh nuk është thjesht një listë librash për kritikët; është bërë një mënyrë për të futur romanet në bisedën e gjerë kulturore, edhe për ata që zakonisht nuk ndjekin çmimet letrare. Këta filma të shkurtër e bëjnë këtë edhe më drejtpërdrejt, sepse fytyra të njohura u japin zë titujve të përzgjedhur. Në një botë ku gjithçka konsumohen shpejt, kjo formë ka edhe pak elegancë. Dhe kjo më pëlqen.

Roli i aktorëve këtu nuk është vetëm të lexojnë. Ata e bartin ritmin, tonin dhe ndjesinë e tekstit, ndaj zgjedhja e emrave si Kathryn Hunter apo Maxine Peake nuk duket rastësore. Sipas Deadline, pjesë e këtij grupi janë edhe Himesh Patel dhe Paterson Joseph, aktorë që publiku i ka parë në projekte të ndryshme shumë të ndjekura. Kjo e rrit menjëherë interesin. Nuk është pak.

Pse ky format ka peshë tani

Ky lloj filmi i shkurtër vjen në një moment kur vëmendja e publikut është e shpërndarë kudo, dhe pikërisht për këtë arsye funksionon mirë. Ai nuk kërkon orë të tëra, por ofron një hyrje të hijshme në universin e një çmimi që shpesh duket elitist për publikun e gjerë. Mua më duket një zgjidhje e mençur. Edhe në Tiranë apo Prishtinë, ku shikimi i filmave me familje shpesh lidhet me diçka të shpejtë e të kapshme, ky format mund të gjejë audiencë pa sforco.

Ka edhe një tjetër arsye pse kjo nismë rëndon më shumë se një njoftim i zakonshëm: ajo lidh fytyrat që i njohim nga serialet dhe filmat me një proces letrar që, në thelb, mbetet shumë i rëndësishëm për industrinë. Kur një aktor si Lewis Gribben apo Savannah Steyn lexon një titull të shortlistës, ai e zhvendos vëmendjen nga thjesht emri i librit te mënyra si tingëllon ai libër në hapësirë. Dhe kjo, besoj, ia vlen.

Çfarë sugjeron ky edicion për më tej

Sipas Deadline, këta filma janë tashmë publikuar, çka do të thotë se fushata e këtij viti për Booker Prize po hyn në fazën më të dukshme të saj. Mbetet për t’u parë se sa do ta shtyjë kjo bisedën për titujt e shortlistës përtej rrethit të zakonshëm të lexuesve dhe kritikëve. Unë nuk e prisja që një seri e tillë e shkurtër të më dukej kaq e natyrshme në kulturën e sotme të ekranit. Por funksionon.

Për publikun shqiptar dhe ballkanik, ky është një kujtesë e mirë se letërsia e madhe nuk jeton vetëm në raftet e librarive. Ajo mund të marrë frymë edhe përmes një aktori që lexon, një regjisoreje që e lëviz kamerën me kujdes dhe një çmimi që e kthen vëmendjen drejt tekstit. Dhe, për të qenë i sinqertë, kjo është një prej mënyrave më të mira për ta bërë letërsinë të hyjë në bisedat tona të përditshme.

Burimi: Deadline