Jacob Elordi tregon si një film i Cassavetes e qetësoi në një periudhë të vështirë

Kasavetes, Elordi dhe ai çast kur filmi të kupton

John Cassavetes mbetet një nga figurat më të rëndësishme të kinemasë amerikane të pavarur, i njohur për mënyrën si i afrohej emocioneve të pakrehura, krizave familjare dhe tensioneve të brendshme me një ndjeshmëri që ende sot duket e rrallë. Për një aktor si Elordi, që ka kaluar nga rolet e adoleshentit të famshëm te personazhe më të errëta dhe më të ndërlikuara, ky takim me Cassavetes-in tingëllon si një pikë kthese e brendshme. Nuk më habiti. Kinemaja shpesh na godet pikërisht kur nuk e presim.

Ajo që tha Elordi e zhvendos historinë nga thashethemi i zakonshëm i tapetit të kuq drejt diçkaje më intime. Kur një aktor i njohur flet për ndjenjën e humbjes dhe për lehtësimin që gjeti te një film, ai po i jep zë një përvoje që shumë njerëz e kanë, por nuk e artikulojnë dot. Kjo e bën rrëfimin të prekë jo vetëm adhuruesit e tij, por edhe këdo që e ka përjetuar netën e gjatë të mendimeve pa zë.

Pse ky event në Santa Monica ka peshë

Cartier Cinema Club, në versionin e tij të parë në SHBA, u prezantua si një hapësirë ku moda dhe kinemaja takohen, por në këtë rast fokusi duket se ka shkuar përtej elegancës së markës. Prania e Sean Baker-it i jep edhe më shumë peshë bisedës, sepse Baker është regjisor që shpesh i afrohet personazheve të pambrojtur dhe jetëve në skaj. Kjo përputhje mes tij, Elordit dhe frymës së Cassavetes-it nuk është rastësi. Është një linjë estetike dhe emocionale që lidhet bukur me atë që Hollywood Reporter e përshkroi.

Si lexues nga Tirana, Prishtina apo Shkupi, e kupton menjëherë pse ky lloj rrëfimi kap vëmendje. Edhe këtu, kur një film na gjen në momentin e duhur, e ndajmë me familjen, me shokët, me dikë në kafe, dhe themi: “Ky film më foli mua”. Kjo është arsyeja pse ky lajm nuk mbetet vetëm për Hollivud-in; ai prek një ndjesi shumë të njohur edhe në publikun tonë.

Çfarë mbetet pas këtij rrëfimi

Pas kësaj daljeje, pyetja nuk është vetëm se çfarë filmi i Cassavetes-it pa Elordi, por si po formësohet raporti i tij me kinemanë si mjet shërimi dhe vetëkuptimi. Hollywood Reporter e vendos këtë histori në një moment ku aktori jo vetëm po forcon profilin e tij në industrinë amerikane, por edhe po shfaq një anë më të sinqertë, më të brishtë. Kjo, për mua, e bën më interesant se çdo deklaratë standarde promocionale. Është më e vërtetë.

Për publikun shqiptar dhe ballkanik, lajmi ka një jehonë të veçantë sepse na kujton se filmat e mëdhenj shpesh nuk jetojnë vetëm në kritikë apo çmime, por në ato çaste kur dikush i shikon dhe ndjen se dikush tjetër e ka kuptuar më parë dhimbjen e tij. Dhe kjo nuk është pak. Aspak.

Burimi: Hollywood Reporter