Kal Penn, Michael Chiklis dhe të tjerë i bashkohen filmit të ri të Gregg Araki-t

Araki dhe tradita e tij e humorit të egër

Gregg Araki ka ndërtuar prej vitesh një identitet të dallueshëm në kinemanë amerikane, sidomos me filma që lëvizin mes satirës, humorit të zi dhe një nervi kundërshtues ndaj normalitetit kulturor. Edhe pa hyrë në detaje që burimi nuk i jep, vetë zgjedhja e një komedie të errët me një titull kaq thumbues tregon se ai po synon sërish të provokojë më shumë sesa të qetësojë. Kjo më duket si lëvizje shumë e tij.

Në një treg ku shumë komedi rrezikojnë të duken të sterilizuara, Araki zakonisht vjen me një ton më të mprehtë, më të çuditshëm dhe më të pakompromentuar. Dhe për publikun që në Prishtinë, Tiranë apo Shkup shpesh është mësuar me komeditë e sigurta televizive, një film i tillë ka shijen e diçkaje që del nga rreshti. Jo për të gjithë. Pikërisht aty qëndron edhe kurioziteti.

Kasti i zgjeruar dhe efekti i tij

Emrat e rinj të shpallur nga Deadline e bëjnë menjëherë projektin më të dukshëm, sepse secili prej tyre vjen me një profil të vetin dhe me një kujtesë të veçantë për publikun. Kal Penn sjell një prani të njohur nga komedia dhe televizioni, Michael Chiklis ka një gravitet më të fortë dramatik, ndërsa David Koechner dhe Nat Faxon e shtojnë prirjen për humor që nuk i shmanget absurdit. Wendi McLendon-Covey dhe Steve Guttenberg e forcojnë më tej këtë përzierje brezash.

Kur një film mbledh kaq shumë personalitete të ndryshme, rreziku është që gjithçka të shpërndahet; por po aq i madh është shansi që kjo shumësi ta ushqejë ritmin dhe surprizën. Unë nuk e prisja që Araki të dilte me një grup kaq të gjerë emrash, dhe kjo më bën të mendoj se filmi mund të luajë me tone të ndryshme, nga ironia te kaosi i kontrolluar. Është një bast i qartë.

Pse ky lajm ka peshë për sezonin e ardhshëm

Fakti që xhirimet janë mbyllur do të thotë se projekti ka hyrë në fazën kur pritja nis të ndërtohet mbi atë që është tashmë filmuar, jo mbi premtime. Deadline nuk jep hollësi për datën e publikimit apo rrugëtimin e mëtejshëm, prandaj tani interesi përqendrohet te mënyra se si ky ansambël do të funksionojë në ekran. Dhe me Araki-n në krye, pritja zakonisht nuk është kurrë e zakonshme.

Për mua, ky është lloj filmi që mund të ngjallë diskutim edhe jashtë rrethit të zakonshëm të festivalit, sidomos nëse ruan energjinë për të cilën regjisori njihet. Në Ballkan, ku shpesh i vlerësojmë filmat me kast të fortë si “të mbushur mirë”, ky projekt ka pikërisht atë lloj lakmie që të tërheq vëmendjen në tavolinë, si një temë që hap bisedën pas darke. Dhe kjo s’është pak.

Me kastin tashmë të kompletuar dhe xhirimet të përfunduara, The Decline of F*cking Western Civilization kalon nga lajmi i shpalljeve te pritja reale për formën përfundimtare. Nëse Araki arrin ta mbajë bashkë këtë grup emrash pa e zbutur tonin, filmi mund të ketë jehonë të veçantë edhe për publikun shqiptar që kërkon diçka më të çrregullt, më të mprehtë dhe më pak të rregullt se oferta e zakonshme. Mua kjo më mjafton për të ngritur interesin.

Burimi: Deadline