Kinemaja egjiptiane kërkon skenarë më të fortë dhe shpërndarje më të gjerë

Skenari, pika ku nis gjithçka

Kur një industri filmike kërkon të rifitojë ritmin, shqetësimi i parë zakonisht është i thjeshtë: a ka histori që mbajnë peshë? Në rastin e kinemasë egjiptiane, kjo pyetje del në një moment kur trashëgimia e saj mbetet e madhe, por pritshmëritë për filma që flasin me publikun e sotëm janë bërë shumë më të ashpra. Nuk mjafton më vetëm emri i njohur. Duhet ndërtim, konflikt dhe ritëm.

Kjo e vendos skenarin në qendër të çdo diskutimi serioz për të ardhmen e industrisë. Një tekst i dobët e rrëzon edhe një ide premtuese, ndërsa një skenar i fortë mund të hapë rrugë për bashkëprodhime, festivale dhe tregje të reja. Në Tiranë apo Prishtinë, publiku e ndjen menjëherë kur një film ka lënë punën përgjysmë. Një histori e pastër, e menduar mirë, bën diferencën. Pikë.

Shpërndarja si nyja që vendos jetën e filmit

Po aq e fortë sa nevoja për skenarë më të mirë është edhe kërkesa për shpërndarje më të gjerë. Filmat mund të prodhohen, të promovohen në festivale dhe të marrin vlerësime, por pa një rrugë të qartë drejt publikut ndikimi i tyre mbetet i kufizuar. Kjo është sfida që e ndjek kinemanë egjiptiane edhe tani, kur potenciali krijues duket i madh, por kanalet e mbërritjes te audienca ende kërkojnë përmirësim.

Pikërisht këtu merr rëndësi fakti që debati nuk u ndal te nostalgjia për epokat e kaluara, por u përqendrua te mënyra si industria mund të ndërtojë një të ardhme më të qëndrueshme. Shpërndarja më e gjerë do të thotë më shumë shanse që filmat të mos mbeten vetëm brenda një rrethi festivalesh ose tregjesh të mbyllura. Do të thotë edhe më shumë dialog me publikun e zakonshëm, atë që i jep filmit jetën e vërtetë. Pa këtë, gjithçka mbetet gjysmë pune.

Një industri me emër, por me detyrë përpara

Fakti që ky diskutim u bë në mbyllje të një festivali të rëndësishëm tregon se kinemaja egjiptiane nuk po kërkon vetëm të ruajë statusin e saj historik, por të riformulojë mënyrën si punon. Talenti ekziston. Energjia po ashtu. Ajo që kërkohet tani është që kjo energji të kanalizohet në filma më të shkruar me kujdes dhe më të shpërndarë me zgjuarsi, që të mos humbasin mes zhurmës së tregut. Kjo më duket rruga më e ndershme përpara.

Për një industri që dikur ka dominuar prodhimin filmik në rajon, pyetja nuk është nëse ka kapacitet, por nëse di ta kthejë atë kapacitet në filma që mbeten gjatë në kujtesë. Dhe këtu, më shumë se kudo, fjala kyçe është disiplinë krijuese. Pa të, as historia më e madhe nuk ecën larg.