Robert Eggers synon “Romeo & Juliet” pas errësirës së “Werwulf”

Një autor i lidhur fort me të errëtën

Eggers është bërë i njohur për filma që ndërtojnë tension, ankth dhe atmosferë historike me shumë kujdes ndaj detajit. Qasja e tij e dallueshme e ka vendosur shpesh në zonën e horrorit ose të dramës së errët, ndaj çdo lëvizje drejt Shekspirit ngjall kuriozitet të veçantë. “Romeo & Juliet” do të ishte, të paktën në letër, një sfidë krejt tjetër, por jo domosdoshmërisht larg prirjeve të tij për tragjedi dhe fat të pashmangshëm.

Burimi nuk jep detaje konkrete për një zhvillim zyrtar të projektit, por vetë fakti që Eggers e përmend publikisht tregon se ideja është në orbitën e tij krijuese. Për një regjisor që e ka ndërtuar emrin mbi botë të errëta dhe figura të rrëfyera me intensitet, kalimi te dashuria e ndaluar e dy adoleshentëve sjell një kontrast të fortë, por edhe një mundësi për ta lexuar Shekspirin me një sy tjetër.

Pse kjo ka rëndësi për kinemanë

Një “Romeo & Juliet” nga Robert Eggers do të ishte lajm i rëndësishëm jo vetëm për fansat e tij, por edhe për mënyrën se si Hollywood-i vazhdon të rishikojë klasikët. Kjo lloj lëvizjeje tregon se regjisorët autorë po kërkojnë të ndërthurin gjuhën e tyre personale me materiale të njohura gjerësisht, duke i dhënë publikut një version të ri të një historie që duket e rrëfyer pafundësisht. Në rastin e Eggers, pritshmëritë janë edhe më të larta, sepse ai rrallë i afrohet materialit pa i dhënë një atmosferë të vetën.

Po aq domethënëse është edhe ironia e deklaratës së tij: pas një projekti të zymtë, një tragjedi klasike mund të duket si “pushim”. Kjo mënyrë e të folurit, me humor të errët, është në harmoni me imazhin publik të regjisorit dhe me mënyrën se si ai i ndërton filma që lënë gjurmë. Sipas Deadline, pikërisht ky ton i lehtë e bën aludimin edhe më interesant, sepse tregon se Eggers po e mendon Shekspirin pa humbur identitetin e tij artistik.

Çfarë mund të pritet më tej

Për momentin, gjithçka mbetet në nivelin e një ngacmimi verbal dhe jo të një njoftimi zyrtar. Megjithatë, ky lloj sinjali shpesh mjafton për të ndezur diskutime rreth tonit, stilit dhe mënyrës se si një regjisor si Eggers do ta trajtonte një histori kaq të njohur. Nëse projekti merr formë, pritet që publiku të jetë veçanërisht i vëmendshëm ndaj mënyrës se si ai do ta balancojë besnikërinë ndaj tekstit me botën e tij vizuale dhe psikologjike.

Për publikun shqiptar dhe ballkanik, ky është një lajm që lidhet natyrshëm me interesin e madh për klasikët e ripunuar në kinema. Një Eggers me “Romeo & Juliet” do të ngjallte debat edhe te shikuesit që e njohin Shekspirin më shumë nga skena teatrale ose nga adaptimet filmike të mëparshme. Dhe pikërisht aty qëndron tërheqja: kur një autor i fortë merr një tekst të njohur, historia nuk ndryshon vetëm në ekran, por edhe në mënyrën se si e rimendojmë ne atë.

Burimi: Deadline