Sacha Baron Cohen sjell Ali G në Londër me 300 “sozi”
Sipas Hollywood Reporter, Sacha Baron Cohen zbriti në Londër i shoqëruar nga 300 imitues të Ali G, në prag të filmit të ri komedi “Ali G: Who Iz I?”. Amazon MGM Studios planifikon ta nxjerrë filmin në kinema për një javë më 23 tetor, një lëvizje që e rikthen personazhin kult në qendër të bisedës.
Në Londër, skena ka marrë një kthesë krejtësisht ali-gjike: Sacha Baron Cohen është shfaqur i rrethuar nga 300 imitues të personazhit të tij më të famshëm, ndërsa ai përgatit terrenin për filmin e ri komedi “Ali G: Who Iz I?”. Sipas Hollywood Reporter, kjo dalje e pazakontë është menduar si një hyrje e zhurmshme për rikthimin e një figure që dikur e ktheu satirën televizive në fenomen kulturor. Mua personalisht, ky është lloji i marketingut që nuk kalon pa u vënë re. Është i çuditshëm, i zhurmshëm dhe, pikërisht për këtë arsye, funksionon.
Amazon MGM Studios do ta çojë filmin në kinema për një javë më 23 tetor, dhe fakti që projekti po merr formë si një ngjarje e kufizuar e bën kthimin e Ali G-së edhe më interesant. Nuk po flasim për një rikthim të zakonshëm; po flasim për një personazh që jeton po aq nga nostal gjia sa edhe nga aftësia për të ngacmuar publikun me vetëbesim të tepruar dhe humor absurd. Në Tiranë, Prishtinë apo Shkup, një figurë e tillë do të kishte po atë efekt që kanë ende disa personazhe televizive të viteve të shkuara: njerëzit qeshin, por njëkohësisht pyesin pse funksionojnë kaq mirë edhe pas kaq kohe.
Ali G si fenomen që s’u shua kurrë krejt
Ali G mbetet një nga krijimet më të njohura të Sacha Baron Cohen, pikërisht sepse nuk ishte thjesht një shaka me dialekt e pamje. Ai u bë një mënyrë për të testuar kufijtë e intervistës, të turpit publik dhe të mënyrës si reagojnë figurat autoritare kur përballen me absurditetin. Dhe kjo, besoj, shpjegon pse rikthimi i tij vjen me kaq shumë zhurmë rreth e rrotull. Personazhe të tillë nuk konsumohen lehtë. Ato mbeten në kujtesë.
Hollywood Reporter nuk jep shumë hollësi për vetë përmbajtjen e filmit, por e qartë është se studioja po e pozicionon projektin si një kthim të drejtpërdrejtë te marka Ali G. Kjo më duket zgjedhje e zgjuar. Kur një emër ka ende peshë, nuk ke nevojë ta shpjegosh shumë gjatë; mjafton ta vendosësh sërish në qendër dhe ta lësh publikun të kujtojë vetë pse dikur qeshte me të. Nëse diçka e ngjashme do të ndodhte në një kinema të mbushur në Prishtinë, reagimi do të ishte i menjëhershëm: gjysma e sallës do të kujtonte batutat, gjysma tjetër do të kontrollonte nëse ironia ende punon.
Pse ky rikthim ka peshë për komedinë e sotme
Koha e këtij lajmi nuk është rastësore. Burimi është publikuar më 11 tetor 2026, pra vetëm dy ditë para datës së nisjes në kinema që është caktuar për 23 tetor 2026, ndaj lajmi hyn drejtpërdrejt në fazën e pritjes së afërt. Kjo e bën gjestin në Londër më shumë se një shëtitje promocionale; është një sinjal se projekti po kërkon vëmendje para një dritareje shumë të shkurtër shfaqjeje.
Unë nuk e prisja që Ali G të rikthehej me një prezencë kaq të madhe publike, sidomos në një formë që lidhet kaq fort me spektaklin rrugor. Por në fakt kjo i shkon shumë personazhit. Ai gjithmonë ka jetuar mes performancës dhe talljes, mes njeriut që pretendon dhe botës që e lexon atë pretendim si komedi. Dhe kur një studio vendos ta ringjallë në këtë mënyrë, ajo po i beson jo vetëm emrit, por edhe kujtesës kolektive të një audience që ende i mban mend këto figura me një lloj butësie dhe çmendurie të njëkohshme.
Çfarë mund të thotë kjo për publikun shqiptar
Për publikun shqiptar dhe ballkanik, lajmi ka një aromë të njohur: rikthimi i një personazhi të madh me gjithë zhurmën përreth, pak si kur në lagje rikthehet një batutë e vjetër që të gjithë e dinë por askush nuk pranon ta ketë shpikur vetë. Ky lloj humori kapet shpejt edhe këtu, sepse ne kemi kulturë të gjatë të talljes, të imitimit dhe të “marrjes me të mirë” të autoritetit. Dhe kjo, në një farë mënyre, e bën Ali G-në ende të afërt.
Nëse filmi arrin ta ruajë energjinë e personazhit pa u kthyer thjesht në kujtim muzeal, atëherë rikthimi i tij mund të zgjojë sërish atë lloj qeshjeje që nuk është vetëm për shaka, por edhe për mënyrën si e shohim vetveten. Mua kjo më tingëllon si bast i guximshëm. Dhe, sinqerisht, ia vlen të shihet si do ta presë një publik që qesh ndryshe, por ende e njeh mirë lojën e madhe të komedisë.
Burimi: Hollywood Reporter
Shkruar mbi të dhëna faktike nga redaksia e TitraShqip. Shpreh opinionin e autorit dhe nuk përmban as nuk promovon burime për shikim apo shkarkim.
Artikulli i radhës
Hudson & Rex: kur krimi zbutet nga një qen i mençur
Në një serial ku hetimet shkojnë shpesh më mirë se bisedat njerëzore, Hudson & Rex e ndërton hijeshinë e vet mbi një partneritet të pazakontë: një detektiv dhe një German Shepherd që e kupton terrenin, rrezikun dhe ritmin e punës pa shumë fjalë. E parë sot, kjo formulë mbetet e thjeshtë, por jashtëzakonisht funksionale.
Lexo më tej
Murdoch Mysteries: 18 vjet hetime që s’plaken
Kur doli në janar 2008, Murdoch Mysteries solli një Toronto viktoriane ku krimi zgjidhej me metoda që për kohën dukeshin pothuajse futuriste. Sot, pas 20 sezonesh dhe 334 episodesh, seriali mbetet një rast i rrallë kur një formë klasike misterioze ka gjetur jetë të gjatë pa e humbur identitetin.
FBI: seriali që e ktheu Nju Jorkun në skenë hetimesh të përditshme
Kur FBI doli më 25 shtator 2018, ajo solli një krim procedural të ngjeshur, me ritëm të shpejtë dhe fokus te puna e një zyreje të FBI-së në Nju Jork. Sot, tetë vjet më pas, seriali mbetet i qëndrueshëm sepse kombinon aksionin me procedurën hetimore dhe me një kast që e mban tensionin gjallë.
‘Tracker’ del nga formula e vetme për herë të parë që nga sezoni 1
Sipas Collider, episodi i dytë i sezonit të katërt të ‘Tracker’ e nxjerr Colter Shaw në një aventurë përgjatë bregut të Paqësorit, ku peizazhi i ri i Kalifornisë bëhet pjesë e lojës. Seriali vazhdon të ndërtojë rastin e javës, por këtë herë hap edhe disa nënrryma që mund të shtrihen më tej.