Stephen King dhe romani sci-fi që mbetet i frikshëm deri në faqen e fundit

Mes romaneve të tilla, "Revival" del si një prej titujve që shpesh nuk përmenden me të njëjtin zë si klasikët e tij më të njohur. Është botuar në vitin 2014, pra nuk bën pjesë te periudha e hershme e autorit, dhe pikërisht kjo e bën interesante: një libër më i vonë, më i matur në formë, por me një fund që mbetet ndër më shqetësuesit në historinë e letërsisë së tij. Mua personalisht më duket lloji i romanit që të lë pa rehat, jo thjesht i frikshëm.

Si e përdor King-u science fiction-in për të shqetësuar

King nuk e ka trajtuar kurrë science fiction-in si një stacion anësor. Ai e ka zgjeruar frikën. Në libra si "The Dead Zone", "The Long Walk" dhe "Under the Dome", elementi fantastik nuk është zbukurim; ai e shtyn historinë drejt një shqetësimi që ndihet tokësor, pothuaj familjar.

Kjo është arsyeja pse edhe "Revival" hyn natyrshëm në këtë rreth. Nuk të jep vetëm frikën e menjëhershme, por një lloj pezmi më të ftohtë, si ai momenti kur në kinema ose në shtëpi, në Tiranë a në Prishtinë, dikush e ul zërin pikërisht në skenën më të rëndë. Unë s’e prisja që një roman i King-ut të më dukej kaq i ngjeshur me frikë metafizike, por ky është pikërisht truku i tij. Të kap pa zhurmë.

“Revival” dhe fundi që nuk të lëshon

Ajo që e veçon "Revival" nuk është vetëm përzierja e zhanreve, por mënyra si e çon lexuesin drejt një përfundimi që ka mbetur i paharrueshëm. Nuk bëhet fjalë për një kthesë të thjeshtë apo një surprizë çasti; romani e ndërton shqetësimin pak e nga pak, derisa fundi, i shtyrë nga kjo grumbullim i heshtur, bëhet pothuaj i padurueshëm. Nuk lexohet më si histori. Ai nuk mbështetet te fama e titujve më të mëdhenj, as te fama e frikës së menjëhershme. Në vend të kësaj, punon me durim, me atmosferë dhe me një lloj terrori që shkon përtej fantazmave të zakonshme. Kjo, për mua, e bën më të fortë se shumë libra që bëjnë më shumë zhurmë.

Pse ky titull mbetet në kujtesë

Rëndësia e "Revival" qëndron pikërisht te mënyra si tregon se Stephen King nuk është vetëm shkrimtari i monstrave dhe i korridoreve të errëta, por edhe i ideve që të gërryejnë ngadalë. Ai e ka përdorur sci-fi-në jo për të ftohur ndjesinë, por për ta bërë më të mprehtë. Dhe kur një roman i tillë del nga një autor kaq i njohur, pritja zakonisht është më e madhe se sa vetë zhanri.

Në një kohë kur lexuesit shpesh kërkojnë ritëm të shpejtë dhe goditje të menjëhershme, ky lloj libri kujton se frika më e fortë mund të vijë nga akumulimi, jo nga shpërthimi. Këtë e kupton sapo e mbyll dhe heshtja pas tij duket paksa e tepërt. Mua më mbeti gjatë. Dhe kjo, te King-u, rrallë është rastësi.