Tanner Buchanan dhe Peyton Elizabeth Lee në “Gasoline” me James Merendino
Tanner Buchanan dhe Peyton Elizabeth Lee janë zgjedhur për të udhëhequr “Gasoline”, filmin e ri të James Merendino, i vendosur në botën e punk-ut të viteve ’90. Kastit i bashkohen edhe Elliott Fullam, Finn Douglas dhe Oscar O’Meara, duke i dhënë projektit një ansambël të ri dhe të fortë.
Një botë me xhaketa të grisura, muzikë të zhurmshme dhe energji të papërpunuar po kthehet në ekran. “Gasoline” po grumbullohet rreth Tanner Buchanan dhe Peyton Elizabeth Lee, dy emra që, duke sjellë një ton të ri dhe të freskët, e drejtojnë menjëherë filmin drejt universit punk të viteve ’90, ku shija dhe ashpërsia shkojnë bashkë. Mua personalisht kjo më duket zgjedhje e zgjuar, sepse projekti kërkon fytyra që mbajnë ritmin e rebelimit pa e kthyer gjithçka në karikaturë.
Filmi vjen nën drejtimin e James Merendino, një regjisor që e ka të lidhur emrin me këtë botë estetike dhe muzikore. Kjo nuk është rastësi. Kur një film hyn në territorin e punk-ut, ai ka nevojë për më shumë se kostume dhe këngë; i duhet një nerv i brendshëm, një ndjesi rrëmuje të kontrolluar, dhe pikërisht aty “Gasoline” synon të gjejë forcën e vet.
Çfarë sjell ky kast në një film për punk-un e viteve ’90
Buchanan dhe Lee mbajnë barrën kryesore, por projekti nuk ndalet me ta. Elliott Fullam, Finn Douglas dhe Oscar O’Meara e plotësojnë kastin, duke e bërë ansamblin më të gjallë dhe më pak të parashikueshëm. Kjo është ajo lloj përbërjeje që, të paktën në letër, i jep regjisorit hapësirë për ritëm dhe tension, jo vetëm për nostalgi.
Te filmat e këtij lloji, energjia e kastit shpesh vendos gjithçka. E kam parë edhe më parë: një ide e mirë bie nëse fytyrat nuk e mbajnë dot zhurmën emocionale. Këtu, zgjedhja e emrave të rinj dhe e një regjizori të lidhur me materialin më jep përshtypjen se “Gasoline” po kërkon autenticitet, jo vetëm stil.
Pse rikthimi te punk-u ende gjen terren
Punk-u i viteve ’90 mbetet i dobishëm si sfond filmik sepse nuk është vetëm muzikë; është mënyrë jetese, përplasje, identitet dhe kundërshti. Atmosferë dhe konflikt menjëherë. Për mua, ky është një terren që mund të japë më shumë se nostalgji të zakonshme.
Një film i vendosur në atë botë ka shansin të flasë për adoleshencën, për grupet, për përplasjen me autoritetin dhe për ndjesinë e të qenit jashtë rreshtit. Në Tiranë apo Prishtinë, kjo energji lexohet menjëherë; mjafton një bisedë e ndezur në tavolinë ose një performancë e vogël muzikore, që publiku të kapë atë frymë pa vonesë. Nuk është thjesht dekor. Është zemra e projektit.
Çfarë pritet më tej nga “Gasoline”
Me kastin tashmë të formuar dhe me një regjisor që e njeh këtë botë, “Gasoline” hyn në fazën ku pritja nis të marrë formë konkrete. Kombinimi i emrave flet vetë. Kjo më pëlqen.
Nëse filmi e gjen ekuilibrin mes energjisë së punk-ut dhe historisë që mbart, ai mund të dalë si një nga ato tituj që nuk mbështeten vetëm te kujtimi i një dekade, por te forca e saj dramatike. Për momentin, “Gasoline” duket si një projekt që po ndërtohet me vetëdije. Dhe kjo, në kinemanë e sotme, ia vlen, besoj.
Girlfriends, seriali që i dha zë miqësisë femërore në televizion
Kur Girlfriends doli më 11 shtator 2000, ai solli në ekran një grup grash zezake që përballeshin bashkë me dashurinë, punën, familjen dhe zhgënjimet e përditshme. Nën drejtimin e Mara Brock Akil, seriali u kthye shpejt në një dramë-komedi të mprehtë, me ritëm të gjallë dhe personazhe që mbeten të kujtueshëm edhe sot.
Lexo më tej
Girlfriends, seriali që i dha zë miqësisë femërore në televizion
Kur Girlfriends doli më 11 shtator 2000, ai solli në ekran një grup grash zezake që përballeshin bashkë me dashurinë, punën, familjen dhe zhgënjimet e përditshme. Nën drejtimin e Mara Brock Akil, seriali u kthye shpejt në një dramë-komedi të mprehtë, me ritëm të gjallë dhe personazhe që mbeten të kujtueshëm edhe sot.
‘Misty Green’ i Chris Rock do të mbërrijë në Netflix në fillim të nëntorit
Dramedia e re e Chris Rock, ‘Misty Green’, po shkon drejt Netflix-it dhe do të shfaqet aty më 9 nëntor, pas premierës botërore në TIFF. Për Rock-un, ky është rikthim regjisorial pas një pauze të gjatë, ndërsa lidhja e tij me platformën tashmë kalon përtej stand-up-it.
Nurse Jackie: drama mjekësore që e kthen kaosin në rutinë
Në vitin 2009, një urgjencë e Nju Jorkut hyri në ekran me një ton që i shmangej moralizimit dhe melodramës së zakonshme. Nurse Jackie doli më 8 qershor 2009 si dramë-komedi, me Edie Falco në qendër të një personazhi që mban gjithçka në ekuilibër të brishtë: punën, dhimbjen dhe jetën private.