Teenage Mutant Ninja Turtles (2012) – Review

Kur katër karaktere bëhen një ekip

Përmbledhja zyrtare e thotë qartë: Leonardo, Michelangelo, Raphael dhe Donatello dalin për herë të parë mbi sipërfaqe në ditëlindjen e tyre të pesëmbëdhjetë, dhe zbulimi i botës jashtë kanalizimeve nuk është aspak aq i thjeshtë sa e kishin menduar. Kjo premisë është e mençur sepse e bën serialin të funksionojë në dy nivele. Nga njëra anë, kemi aventurën e pastër, me kundërshtarë që synojnë të marrin nën kontroll Nju Jorkun. Nga ana tjetër, kemi një histori rritjeje: katër personalitete që duhet të mësojnë të bashkëjetojnë, të reagojnë si skuadër dhe të kuptojnë vendin e tyre në një hapësirë që nuk është më strehë, por terren beteje.

Fakti që seriali është i ndërtuar si animacion për fëmijë, por me aksion, sci-fi, fantazi dhe komedi të ndërthurura, e bën atë më të pasur se një serial thjesht episodik. Ai nuk jeton vetëm nga goditjet, ndjekjet apo konfliktet, por edhe nga dinamika mes personazheve dhe ritmi i tyre i brendshëm.

Ritmi, toni dhe loja e zhanreve

Një nga pikat më të forta të serialit është mënyra si i mban të gjitha zhanret në ekuilibër. Aksioni dhe aventura janë të pranishme si motori kryesor, por nuk e shtypin kurrë komedinë; përkundrazi, humori e zbut tensionin dhe e bën shfaqjen më të afërt për publikun e ri. Kjo është veçanërisht e rëndësishme për një serial me protagonistë kaq të famshëm, sepse rreziku më i madh do të ishte të mbështetej vetëm te marka. Këtu, marka shërben si derë hyrëse, ndërsa energjia e episodit e mban të hapur.

Toni është i gjallë, i aksesueshëm dhe i orientuar drejt lëvizjes. Se 124 episode dhe 5 sezone tregojnë jetëgjatësi, kjo nuk është rastësi: formati 22-minutësh është ideal për një seri që duhet të ndërtojë aventura të shpejta, por edhe të ruajë identitetin e secilës breshkë. Për këtë arsye, seriali ka një lloj pulsimi të pandërprerë; ai rrallë ndalet, por gjithmonë lë hapësirë për karakter dhe për lojë.

Zëri i personazheve dhe identiteti i skuadrës

Kasti i zërit ndihmon shumë në mbajtjen e këtij universi të gjallë. Seth Green si Leonardo, Rob Paulsen si Donatello, Sean Astin si Raphael, Greg Cipes si Michelangelo, Mae Whitman si April dhe Josh Peck si Casey Jones sjellin një harmoni që e forcon ndjesinë e ekipit. Në një serial të animuar, zëri nuk është thjesht interpretim; është vetë forma e karakterit. Dhe këtu, kjo formë është mjaftueshëm dalluese për t’i dhënë secilit rol peshën e vet brenda grupit.

Te Teenage Mutant Ninja Turtles, nuk kemi vetëm katër heronj që luftojnë së bashku; kemi edhe katër temperamente që duhet të rregullohen me njëri-tjetrin. Ky është zemra e vërtetë e serialit, më shumë sesa çdo armik i radhës.

Për kë është ky serial?

Ky titull i flet qartë publikut të ri, por nuk e përjashton aspak shikuesin që kërkon një rikthim nostalgjik me ritëm modern. Është veçanërisht i përshtatshëm për ata që pëlqejnë animacionin plot ngjyra, aksionin e lehtë për t’u ndjekur dhe serialet me skuadër të fortë protagonistësh. Po ashtu, mund të funksionojë mirë për këdo që kërkon një aventurë familjare me dozë fantazie dhe humor, pa hyrë në territore të errëta apo të ndërlikuara.

• Për fëmijët që duan aksion të shpejtë dhe personazhe të dallueshëm
• Për adhuruesit e animacionit aventurier me frymë komike
• Për ata që kërkojnë një serial skuadre, me identitet të qartë dhe ritëm të vazhdueshëm

Verdikti im

Teenage Mutant Ninja Turtles (2012) është një rikthim i bërë me vetëdije, energji dhe respekt për mitologjinë e vet. Ai nuk mundohet të shpikë rrotën nga e para; përkundrazi, e rrotullon me shkathtësi, duke e bërë të duket sërish argëtuese. Me një përzierje të mirë mes aksionit, komedisë dhe aventurës së animuar, seriali arrin të jetë i lehtë për t’u parë, por jo i zbrazët. Është një serial që e di saktësisht çfarë premton dhe, në pjesën më të madhe, e mban fjalën.

Vlerësimi im: 4/5 yje