The Father: rrëfim i thyer për kujtesën dhe dinjitetin

Qasja e tillë e bën rrëfimin të ndihet i afërt edhe për shikuesin e zakonshëm: nuk kemi të bëjmë me një dramë që kërkon spektakël, por me një dramë që kërkon vëmendje, durim dhe gatishmëri për të hyrë në një mendësi të thyer.

Regjia e Florian Zellerit: e qetë në sipërfaqe, trazuese në thelb

Florian Zeller e drejton filmin me një ton të kontrolluar, por jo të ftohtë. Pikërisht aty qëndron forca e tij: ai nuk kërkon të prekë menjëherë me melodramë, por e lë konfuzionin të zgjerohet ngadalë brenda kornizës së zakonshme, ku çdo detaj i përditshëm nis të marrë peshë tjetër. Tronditje e vogël, efekt i madh.

Si dramë, filmi punon mbi tensionin psikologjik dhe mbi ndjenjën e humbjes së orientimit. Nuk të kërkon ta gjykosh personazhin kryesor; përkundrazi, të shtyn ta ndjekësh në një hapësirë ku, ndërsa perceptimi lëkundet dhe siguria zbehet, edhe e vërteta nuk mban më të njëjtën formë. Zeller e përdor zhanrin për të bërë një pyetje të vështirë: çfarë mbetet nga identiteti ynë kur kujtesa fillon të çahet?

Anthony Hopkins dhe pesha e prishjes së brendshme

Nëse filmi funksionon kaq mirë, kjo lidhet edhe me kastin, sidomos me Anthony Hopkins në qendër. Ai e luan Anthony-n si një njeri që përpiqet të ruajë dinjitetin ndërsa gjithçka rreth tij nis të rrëshqasë. Përballë tij, Olivia Colman sjell një prani të rëndësishme emocionale si Anne, duke e mbajtur marrëdhënien atë-bijë në një ekuilibër të brishtë mes kujdesit, lodhjes dhe dhimbjes.

Edhe emra të tjerë si Mark Gatiss, Olivia Williams, Imogen Poots dhe Rufus Sewell kontribuojnë në ndjesinë se kjo botë është vazhdimisht në lëvizje, por pa u bërë kurrë e qartë. Filmi jeton nga ky paqartësim i kontrolluar, ku çdo ndërveprim mbart më shumë se ç’thuhet drejtpërdrejt.

Pse zgjat përtej kohës së vet

Me kalimin e viteve, The Father nuk e ka humbur forcën; përkundrazi, ajo është bërë më e dukshme. Në një peizazh ku dramat shpesh kërkojnë të na tronditin shpejt, ky film zgjedh të na rëndojë ngadalë. Dhe kjo ngadalësi është virtyt. Ai mbetet i rëndësishëm sepse trajton një frikë universale: frikën nga humbja e vetes, nga varësia, nga pamundësia për të besuar te realiteti që na rrethon.

Për publikun shqiptar e ballkanik, filmi ka një rezonancë të veçantë edhe për shkak të mënyrës si trajton barrën familjare. Në kulturat tona, kujdesi për prindërit, krenaria dhe pamundësia për të pranuar ndihmën shpesh përplasen në mënyrë të dhimbshme. The Father nuk e thotë këtë me gjuhë të drejtpërdrejtë sociale, por e ndien deri në palcë.

Për kë është ky film?

Ky është film për ata që kërkojnë dramë serioze, të ndërtuar me finesë dhe jo me efekte të lehta emocionale. Është për shikuesit që vlerësojnë aktrimin e madh, regjiminë e matur dhe historitë që nuk i japin përgjigjet gati. Nuk është një titull i lehtë për t’u parë, por është një titull që shpërblen vëmendjen.

Po ashtu, është film për ata që duan të kthehen te një vepër që ka lënë gjurmë dhe që ende mund të lexohet si një studim i fuqishëm mbi identitetin, dashurinë familjare dhe frikën e rrënimit të brendshëm.

Verdikti im

The Father është një dramë e shkëlqyer, e matur dhe e dhimbshme, që e kthen çrregullimin e kujtesës në përvojë kinematografike thellësisht njerëzore. Nuk kërkon mëshirë nga shikuesi; kërkon vëmendje. Dhe pikërisht për këtë mbetet një klasik modern që ia vlen të rishikohet.

Vlerësimi: 4.5/5

• Regji e kontrolluar dhe e ndjeshme.
• Anthony Hopkins në një rol tejet të fortë.
• Premisë psikologjike që të mban të lidhur.
• Drama familjare e trajtuar me finesë dhe dinjitet.

• Ton i rëndë që mund të lodhë disa shikues.
• Rrjedhë e qëllimshme, por kërkuese.
• Nuk i përshtatet atyre që duan ritëm të shpejtë.