8 filma lufte pa të meta, sipas Collider
Collider ka renditur tetë filma lufte që, sipas tij, nuk lënë asnjë çarje kur hyjnë në betejë. Shkrimi thekson se frika e vërtetë në kinema lind kur lufta duket e pastër; ajo është më e ashpër, më e çrregullt dhe shumë më njerëzore.
Kur beteja në ekran fillon të duket e rregullt, filmi i luftës humbet menjëherë nervin. Pikërisht për këtë arsye, sipas Collider, tetë tituj të veçantë ia dalin të qëndrojnë pothuajse pa asnjë të metë, sepse nuk e zbukurojnë tmerrin dhe nuk e shndërrojnë dhunën në dekor tërheqës. Mua personalisht kjo më duket një filtër shumë i mirë për këtë zhanër. Lufta s’pastrohet kurrë. Ajo shkon te frika e heshtur, te urdhrat që duken të gabuara që në çastin e parë dhe te ndjesia, kur shikohet nga larg, se guximi e marrëzia shpesh ngatërrohen me njëra-tjetrën. Kjo është arsyeja pse përzgjedhja e tyre synon filma që e mbajnë tensionin e gjallë, pa e lënë spektatorin të rehatet. Dhe kjo është goditja e vërtetë.
Si e sheh Collider luftën në ekran
Sipas Collider, filmi i luftës dështon sapo përplasja duket tepër e saktë, tepër e pastër, tepër e kontrolluar. Në vend të kësaj, ajo që funksionon është rrëmuja: fryma pranë teje në errësirë, pritja e gjatë për një urdhër që mund të jetë idiot, dhe bindja se askush nuk po luan hero me veten. Kjo qasje më sjell ndër mend edhe publikun tonë në Prishtinë, Tiranë apo Shkup, i cili, sa herë që një spektakël duket i stërholluar, por i rremë, nuk e pranon lehtë dhe kërkon menjëherë sinqeritet. E ndiejmë menjëherë.
Shkrimi e lidh këtë ndjesi me fuqinë e vetë kinemasë së luftës, e cila duhet të tregojë tmerrin pa e mbështjellë me lavdi. Aty ku shumë filma mbështeten te forma, këta tituj, sipas Collider, mbeten të fortë sepse nuk e humbasin kontaktin me ankthin njerëzor. Mua më pëlqen kjo logjikë, sepse e vendos shikuesin përballë një dileme të thjeshtë, por të rëndë: a po shohim trimëri, apo thjesht njerëz të lodhur që përpiqen të mbijetojnë? Për mua, aty fillon filmi i mirë.
Pse një listë e tillë prish pritshmëritë
Një renditje me “filma pa asnjë të metë” tërheq vëmendje edhe sepse është, vetvetiu, një deklaratë e fortë. Collider e ngre shumë lart. Kjo më duket e drejtë. Filmat e luftës nuk duhet të na japin vetëm pamje të mëdha, por edhe ndjesinë e rëndë se çdo vendim ka çmim.
Një qasje e tillë i flet edhe audiencës shqiptare, e cila zakonisht e ndjek filmin me një sy shumë praktik: a qëndron historia, a e mban ritmin, a duket e besueshme? Në mbrëmjet familjare, filmi i luftës fiton vetëm kur askush nuk qesh me skenën kryesore. Dhe kjo është një provë e ashpër, por shumë e njohur për ne.
Çfarë na thotë ky klasifikim për zhanrin sot
Edhe pse burimi flet për një renditje të mbyllur, pesha e tij është më e gjerë se vetë lista. Ai na kujton se filmat e luftës nuk peshohen nga numri i predhave, por nga mënyra si ndërtojnë frikën, fajin dhe mbijetesën, duke i dhënë secilës peshë njerëzore dhe dramatike. Në një kohë kur shumë prodhime shkojnë drejt efektit të shpejtë, ky lloj vlerësimi ngul këmbë te qëndrueshmëria emocionale. Dhe kjo, sipas meje, nuk plaket lehtë.
Pa hyrë te titujt konkretë të renditur, lajmi i Collider-it është i rëndësishëm sepse riafirmon një shije që publiku ynë e kupton mirë: filmi i luftës nuk fitohet me zhurmë, por me besueshmëri. Kur një skenë të lë pa fjalë, edhe pa qenë madhështore, atëherë punon. Këtë e di mirë kush ka dalë ndonjëherë nga salla në Tiranë apo Shkup me heshtjen ende në gojë. Dhe kjo heshtje, shpesh, vlen më shumë se çdo shpërthim.
Burimi: Collider
Shkruar mbi të dhëna faktike nga redaksia e TitraShqip. Shpreh opinionin e autorit dhe nuk përmban as nuk promovon burime për shikim apo shkarkim.
Artikulli i radhës
Harvey Keitel dhe historia e rolit që shpëtoi 'Bad Lieutenant'
Sipas Hollywood Reporter, Abel Ferrara ka kujtuar se largimi i Christopher Walken në minutën e fundit gati e rrëzoi filmin e tij klasik të 1992-shit. Në vend të një katastrofe, ajo krizë hapi rrugën për një nga interpretimet më të forta të Harvey Keitel.
Lexo më tej
Harvey Keitel dhe historia e rolit që shpëtoi 'Bad Lieutenant'
Sipas Hollywood Reporter, Abel Ferrara ka kujtuar se largimi i Christopher Walken në minutën e fundit gati e rrëzoi filmin e tij klasik të 1992-shit. Në vend të një katastrofe, ajo krizë hapi rrugën për një nga interpretimet më të forta të Harvey Keitel.
Snowfall: seriali që ktheu në dramë epokën e crack-ut në Los Angeles
Në Los Angelesin e vitit 1983, një stuhi po merr formë, dhe emri i saj është crack. Snowfall doli më 5 korrik 2017 si dramë kriminale që ndiqte disa personazhe drejt një përplasjeje të dhunshme, duke e lidhur krimin me historinë shoqërore të një kohe të trazuar. Sot mbetet një nga serialet më të forta të dekadës së kaluar, edhe për publikun shqiptar.
«To Be Ordinary»: drama tajvanez i ndjeshëm që shmang klishetë
Sipas Variety, “To Be Ordinary” nis me një aksident rrugor me pasoja të rënda për një student kolegji, por filmi nuk ndalet te tragjedia vetë. Ai shndërrohet në një portret të gjerë familjar, ku goditja ndjehet në çdo marrëdhënie dhe jo vetëm te personi i lënduar.