«To Be Ordinary»: drama tajvanez i ndjeshëm që shmang klishetë

Një dramë familjare, jo thjesht histori lëndimi

Shpesh, filmat për një ngjarje të tillë kapen pas një boshti të vetëm dhe e shtrydhin emocionin derisa humbet fryma. “To Be Ordinary” duket se zgjedh një rrugë tjetër. Ai e sheh të birin, prindërit dhe gjithë familjen si një trup të vetëm të tronditur, ku secili mban një barrë të vetën dhe askush nuk shpëton i paprekur. Kjo mënyrë rrëfimi e zgjeron historinë, e bën më njerëzore dhe e afron shumë me jetën e përditshme, sepse shmang ngurtësinë skematike dhe i jep hapësirë detajit të gjallë.

Mua më duket zgjedhje e mençur. Në Tiranë, Prishtinë apo Shkup, kur një fatkeqësi futet në shtëpi, ajo nuk prek vetëm një njeri; ndryshon ritmin e tryezës, heshtjet në korridor, mënyrën si flitet për të ardhmen. Edhe pa e ditur çdo detaj të filmit, ky këndvështrim i tij më tingëllon i njohur dhe i besueshëm. Dhe kjo është arsyeja pse një dramë familjare e tillë mund të godasë më fort se një histori që kërkon vetëm lot.

Pse shmangia e klisheve ka rëndësi

Sipas Variety, filmi ka “interes të paktë” për klishetë e zakonshme të dramës mbi aftësinë e kufizuar. Kjo nuk është një hollësi e vogël; është zemra e mënyrës së tij të tregimit. Kur një film nuk mundohet të manipulojë me emocione të gatshme, ai fiton hapësirë për të qenë më i sinqertë, më i butë dhe më i vështirë për t’u harruar. Dhe kjo, për mua, ia vlen më shumë se çdo efekt i zhurmshëm.

Ka edhe diçka tjetër që më pëlqen te ky përshkrim: fjala “compassionate”, pra e dhembshur. Nuk kemi të bëjmë me një film që synon ta rëndojë shikuesin me faj, sepse ai nuk e përdor dhimbjen e tjetrit si mjet shantazhi emocional, por si pjesë të rrëfimit që kërkon mirëkuptim, jo mëshirë të detyruar. Po flasim për një vështrim që përpiqet ta kuptojë familjen si tërësi, pa e kthyer tragjedinë në spektakël. Kjo ndjeshmëri, kur është e mirë, e bën një film më njerëzor se çdo deklaratë e madhe.

Çfarë tregon kjo për pritjen e publikut

Një film si “To Be Ordinary” ka gjasë të flasë fort edhe për shikuesit shqiptarë e ballkanikë, sepse ne jemi mësuar t’i lexojmë dramat familjare me sy shumë personal. Në shumë shtëpi, sidomos kur të gjithë mblidhemi para televizorit, historia e një njeriu ndihet menjëherë si historia jonë, sepse mënyra si rrëfehet e zgjat ndikimin përtej ekranit, në biseda, në kujtime dhe në heshtjet që ndajnë të njëjtin hapësirë. Këtu qëndron edhe forca e këtij titulli: ai nuk kërkon vetëm mëshirë, por mirëkuptim. Dhe kjo, besoj, është më e vështirë dhe më e vlefshme.

Nëse filmi e mban këtë ton të qetë dhe të vëzhguar me kujdes, ai mund të dalë si një nga ato drama që nuk bërtasin, por mbeten. Varësia nga ndjeshmëria e bën tërheqës. Kjo të trondit. Dhe kjo nuk është pak.

To Be Ordinary

Burimi: Variety