Scary Movie riktheu “Core Four”-in dhe ironinë ndaj horrorit
Pas 26 vitesh nga përballja e parë me një vrasës me maskë, Scary Movie u kthye më 3 qershor 2026 me të njëjtën mënyrë të çrregullt, me zë të lartë dhe me sy nga çdo klishe horror. Michael Tiddes e fut kastin e vjetër në një tjetër qark të egër, ku asnjë IP e zhanrit nuk mbetet e paprekur.
Sipas përmbledhjes zyrtare, 26 vjet pasi i shpëtuan një vrasësi “suspiciously familiar masked killer”, Core Four kthehen sërish në shënjestër dhe asnjë pronë e famshme horror nuk mbetet e sigurt. Kjo formulë e vendos filmin në territorin e satireve të shpejta, ku njohja e klisheve është po aq e rëndësishme sa edhe vetë shakanë. Dhe këtu qëndron grep-i i parë për publikun shqiptar: ai që është rritur me filma horror në TV familjar, ose me diskutime pasditeje në Prishtinë e Tiranë se “ky është kopje e atij tjetrit”, do ta kapë menjëherë referencën.
Michael Tiddes, ekipi dhe kujtesa e Wayansëve
Regjinë e mban Michael Tiddes, emër i lidhur me komedinë e zhanrit dhe me ritmin e saj të shpejtë, ku gag-u duhet të vijë para se shikuesi të mërzitet. Peshën kryesore e mbajnë ata. Kjo përzierje i jep filmit një bosht nostalgjik dhe një shtresë të re, edhe pse nuk e mbulon dot faktin se suksesi i një satire të tillë varet nga koha e goditjes, jo vetëm nga emrat.
Marlon Wayans, me shumëfishtësi rolesh, mbetet motor i dukshëm i shakave, ndërsa Anna Faris dhe Regina Hall e sjellin atë energji që publiku e njeh nga përplasjet e tyre të dikurshme me absurditetin. Ky është thelbi. Dhe po, një kast që luan me identitete të shumta e rrit ndjenjën e kaosit të kontrolluar.
Pse ky rikthim flet edhe për publikun shqiptar
Shifrat nuk janë të padukshme: vlerësimi në TMDB është 6.3/10, në IMDb 4.8/10, Rotten Tomatoes 23% dhe Metacritic 38/100, çka tregon një pritje të përzier, madje të ftohtë në disa platforma. Fuqi e veçantë. Ai funksionon kur njerëzit qeshin bashkë, jo kur secili e gjykon i vetëm në ekranin e vet. Terren i njohur, tamam. Kaq. Dhe në këtë formë, edhe kur kritika e ka pritur me rezerva, filmi mbetet interesant sepse i kthen shikuesit te pyetja bazë: sa gjatë mund të zgjasë loja me parodi, kur vetë horrori vazhdon të prodhojë trope të reja?
Për publikun shqiptar, veçanërisht për ata që e njohin mirë humorin me ngacmim dhe ironi të trashë, ky rikthim ka më shumë shije nga sa duket në letër, sepse i flet drejtpërdrejt një sensi që e kap menjëherë lojën e tij.
Shkruar mbi të dhëna faktike nga redaksia e TitraShqip. Shpreh opinionin e autorit dhe nuk përmban as nuk promovon burime për shikim apo shkarkim.
Artikulli i radhës
Buddy: një makth televiziv që këndon me buzëqeshje të shtrembër
Një njëbrirësh portokalli që këndon, një dimension i shtrembër televiziv dhe një grup njerëzish të mbajtur peng prej tij: Buddy hyn menjëherë në zonën ku komedia dhe horrori nuk i japin dorën njëra-tjetrës, por shtyhen me bërryla. Filmi i Casper Kelly-t ndërton një ton të çuditshëm, të gëzuar dhe njëkohësisht të frikshëm, që mua personalisht më mbajti gjithmonë në tension.
Lexo më tej
Snowfall: seriali që ktheu në dramë epokën e crack-ut në Los Angeles
Në Los Angelesin e vitit 1983, një stuhi po merr formë, dhe emri i saj është crack. Snowfall doli më 5 korrik 2017 si dramë kriminale që ndiqte disa personazhe drejt një përplasjeje të dhunshme, duke e lidhur krimin me historinë shoqërore të një kohe të trazuar. Sot mbetet një nga serialet më të forta të dekadës së kaluar, edhe për publikun shqiptar.
«To Be Ordinary»: drama tajvanez i ndjeshëm që shmang klishetë
Sipas Variety, “To Be Ordinary” nis me një aksident rrugor me pasoja të rënda për një student kolegji, por filmi nuk ndalet te tragjedia vetë. Ai shndërrohet në një portret të gjerë familjar, ku goditja ndjehet në çdo marrëdhënie dhe jo vetëm te personi i lënduar.
Succession: saga e pushtetit që mbetet e freskët
Në vitin 2018, Succession doli si një dramë familjare për një perandori mediatike, por shpejt u lexua si shumë më tepër: një anatomí e ftohtë e pushtetit, trashëgimisë dhe marrëdhënieve që shemben nën peshën e ambicies. Sot, tetë vjet më pas, seriali mbetet referencë për mënyrën si i shikon elitat dhe familjen një publik që njeh mirë lojën e ndikimit.