Buddy: një makth televiziv që këndon me buzëqeshje të shtrembër

Premisa pa zbuluar tepricë

Historia sillet rreth Grace dhe personazheve të tjerë që gjenden të bllokuar përballë kësaj krijese të pazakontë, e cila nuk është thjesht e çuditshme, por bëhet gjithnjë e më e paqëndrueshme. Duke e vendosur gjithçka në një hapësirë që i ngjan një studioje televizive të dalë nga binarët, filmi krijon një ndjesi izolimi të veçantë: sikur personazhet nuk po luftojnë vetëm me një qenie, por edhe me vetë gjuhën e spektaklit.

Kjo premisë e bën Buddy-n më shumë se një lojë zhanresh. Horror, komedi dhe fantazi këtu nuk qëndrojnë të rreshtuara si në një katalog; ato përzihen, përplasen dhe shpesh e sabotojnë njëra-tjetrën në mënyrë të qëllimshme. Nëse publiku në Prishtinë apo Tiranë është mësuar me horror që kërkon frikë të pastër, ky film hyn me një tjetër mentalitet. Ai nuk të lë të rehatoshesh. Madje as për pak.

Regjia e Casper Kelly-t dhe toni i çakorduar

Casper Kelly e drejton filmin me një dorë që duket se i pëlqen rreziku. Tonaliteti është i çuditshëm, por i kontrolluar; filmi nuk rrëshqet thjesht në kaos, edhe kur duket se po bën pikërisht këtë. Kjo më bëri përshtypje, sepse jo çdo produksion që ndërton absurditet arrin ta mbajë atë si formë, jo si gabim. Buddy e di kur të shtyjë gazin dhe kur të të lërë të ndjesh shqetësimin.

Horrori i tij nuk është i thatë, as komedia nuk është e pastër. Ka diçka të prishur në buzëqeshjen e filmit, dhe kjo është arsyeja pse funksionon. Elementi fantazi i jep hapësirë imagjinatës, por jo lehtësim. Përkundrazi, sa më shumë zgjerohet çmenduria e këtij universi, aq më shumë ndjen se po futesh në një lojë ku rregullat ndryshojnë pa paralajmërim. Dhe unë, sinqerisht, nuk e prisja që ky lloj kombinimi të ishte kaq i qëndrueshëm.

Si e mbajnë barrën Keegan-Michael Key dhe të tjerët

Kasti i jep trup kësaj rrëmuje të menduar. Keegan-Michael Key, në rolin e Buddy / Dark Buddy, është zëri që e mban gjithë këtë botë të lidhur me një fill të hollë mes magjisë dhe çmendurisë. Cristin Milioti si Grace sjell një qendër njerëzore që i duhet çdo historie të tillë, sepse pa dikë që të reagojë me normalitet, absurditeti do të shpërbëhej. Edhe emrat më të rinj të kastit, si Delaney Quinn, Caleb Williams, Madison Skyy Polan dhe Tristan Borders, e ndihmojnë filmin të ruajë ndjesinë e një grupi të futur në një hapësirë që nuk u përket.

Nuk kemi të bëjmë me performanca që synojnë madhështi teatrale; fuqia vjen nga mënyra si secili personazh reagon ndaj së pamundurës. Në një film të tillë, kjo është thelbësore. Po të luanin gjithçka me të njëjtin intensitet, filmi do të lodhte. Këtu, për fat, ritmi mbetet i gjallë dhe i pakëndshëm në kuptimin e mirë të fjalës. Më bezdisi pak, po një bezdi e domosdoshme.

Për kë e mban këtë lojë filmi?

Buddy duket i bërë për ata që i duan filmat horror kur dalin nga shinat dhe fillojnë të qeshin me vetveten. Është për shikuesit që pranojnë një humor të errët, fantazi të deformuar dhe një atmosferë që nuk i nënshtrohet logjikës së zakonshme. Nëse kërkon një rrëfim të rregullt, me frikë të pastër dhe shpjegime të qeta, ky nuk është rrugëtimi yt.

Por nëse të tërheq kinemaja që guxon të jetë e çuditshme deri në palcë, Buddy ka shumë gjasa të të mbajë. Për mua, kjo është edhe forca e tij më e madhe: nuk përpiqet t’i pëlqejë të gjithëve. Dhe mirë bën. Në një treg ku shumë filma të zhanrit sheshohen për t’u bërë “të lehtë”, ky titull zgjedh të mbetet i çuditshëm, i zhurmshëm dhe paksa i egër.

Verdikti im për këtë makth me ngjyra

Buddy më la përshtypjen e një filmi që e di shumë mirë çfarë kërkon të jetë: një përzierje e çmendur mes horrorit, komedisë dhe fantazisë, e vendosur në një univers televiziv që s’ka aspak dëshirë të të rehatojë. Jo çdo moment i tij do t’u flasë të gjithëve, dhe kjo është normale. Por ai ka personalitet, ka ritëm, dhe ka atë ndjesi të rrallë kur një film i çuditshëm nuk duket si marifet, por si botë më vete.

Për mua, Buddy ia vlen, sidomos nëse je nga ata që e shijojnë kur një film të nxjerr paksa nga zona e rehatisë. Nuk është i butë. Nuk është i sjellshëm. Dhe pikërisht prandaj mbetet në mendje.

• Horror dhe komedi të përziera me guxim.
• Premisë surreale që mban kuriozitetin gjallë.
• Toni mbetet i çuditshëm dhe i qëndrueshëm.
• Performancat e mbajnë botën e filmit të lidhur.