Transformers One: kur miqësia e parë e errëson luftën e madhe

Cybertroni si skenë e një prishjeje të madhe

Josh Cooley e ka regjizuar filmin duke u mbështetur te një ton që, nga vetë zhanret e dhëna, lëviz mes animacionit, sci-fi-t, aventurës dhe filmit familjar. Ky kombinim nuk është rastësor. Ai i lejon historisë të flasë njëkohësisht për mit dhe për afërsi njerëzore, për botë të largëta dhe ndjenja shumë të njohura. Dhe këtu filmi fiton terren.

Në thelb, rrëfimi nis nga lidhja mes Orion Pax-it dhe D-16-s, para se emrat e tyre të rëndohen nga historia. Kjo ide e “miqve që u bënë kundërshtarë” e bën konfliktin më të fortë se sa një përballje e zakonshme hero-vilain. Nuk është vetëm çështje force. Është çështje besimi, zgjedhjeje dhe rrëmbimi gradual i idealizmit nga realiteti. Një histori e tillë, e treguar mirë, ka gjithmonë peshë. Sidomos kur publiku e njeh fundin e saj, por jo udhën që e çoi atje.

Më pëlqen që filmi nuk kërkon të jetë i ftohtë apo hiperteknologjik për hir të vetes. Ai mbështetet te ndërtimi i një bote të gjallë, ku aventurës i bashkëngjitet një ndjesi familjare e qartë. Në një sallë në Tiranë apo Prishtinë, ku publiku shpesh e ndien menjëherë nëse një film po luan me kartën e kujtesës pa e merituar, ky titull duket se synon më shumë sesa thjesht zhurmë vizuale. Synon lidhje emocionale. Dhe kjo, për mua, bën diferencën.

Zëri i aktorëve dhe pesha e tonit

Kasti i zërit e forcon këtë qasje. Chris Hemsworth si Orion Pax / Optimus Prime, Brian Tyree Henry si D-16 / Megatron, Scarlett Johansson si Elita-1, Keegan-Michael Key si B-127, Jon Hamm si Sentinel Prime dhe Steve Buscemi si Starscream krijojnë një ansambël që sugjeron dinamika të ndryshme karakteresh, pa pasur nevojë për shfaqje të tepërt. Në animacion, zëri nuk është zbukurim. Është strukturë.

Tonalisht, Transformers One duket se e ka kuptuar një gjë të thjeshtë: kur ke në dorë një histori origjine, rreziku më i madh është ta bësh të duket si detyrë shtëpie. Ky film, të paktën nga të dhënat që kemi, synon ta shmangë atë kurth duke i dhënë peshë marrëdhënies qendrore dhe duke e lidhur me fatin e Cybertronit. Nuk ka nevojë për ekzagjerim të pafund. Ka nevojë për ritëm, qartësi dhe një ndjesi se çdo hap drejt konfliktit ka pasojë.

Edhe vlerësimet e publikut e kritikës tregojnë një pritje mjaft të favorshme: TMDB e ka vlerësuar 8.0/10, IMDb 7.6/10, Rotten Tomatoes 89% dhe Metacritic 65/100. Pa i bërë këto numra të flasin më shumë se vetë filmi, ato tregojnë se kemi të bëjmë me një titull që ka gjetur një ekuilibër të rrallë mes qasjes komerciale dhe ambicies për të pasur substancë. Nuk është pak.

Për kë mbetet ky film

Transformers One i flet qartë atyre që duan animacion me identitet, familjeve që kërkojnë një aventurë të kuptueshme pa humbur shtresë emocionale, dhe shikuesve që e kanë ndjekur prej kohësh këtë univers. Por do t’i fliste edhe një publiku më të gjerë, sepse rrënja e tregimit është e njohur për këdo: miqësi, zhgënjim, zgjedhje, ndarje. Janë tema që funksionojnë njësoj si në ekranin e madh, ashtu edhe në bisedat tona të përditshme, kur të gjithë kemi parë si prishet një shoqëri për një arsye që fillimisht dukej e vogël.

Nuk është film që kërkon durim për të mbijetuar; kërkon vëmendje për t’u lexuar si duhet. Dhe kjo më duket një meritë serioze. Nëse dikush pret vetëm zhurmë mekanike, mund të mbetet i ftohtë. Por nëse kërkon një rikthim të zgjuar te fillimi i një miti modern, këtu ka më shumë se sa duket në shikim të parë.

Verdikti im përfundimtar

Mua personalisht më bind më shumë ideja e tij sesa vetë etiketimi si film “Transformers”. Sepse nën atë emër të madh fshihet një histori e thjeshtë, por e fortë: si dy miq shndërrohen në dy pole të një konflikti që i kalon përmasat e tyre. Dhe kur një film e kupton këtë, ai fiton jetë përtej reklamës.

Verdikt: Transformers One është një retrovizitë e zgjuar te origjina, me ton të pastër, energji familjare dhe një bosht emocional që i jep peshë aventurës. Për mua, ia vlen sepse nuk e trajton mitin si muze, por si plagë që ende pulson.