VisionQuest: kur identiteti bëhet fushëbetejë

Premisa që punon me tension, jo me zhurmë

Shprehja “With a bounty on his head” është një grep i pastër dramatik. Të premtojë ndjekje, rrezik dhe presion të pandërprerë. Por pastaj vjen kthesa më interesante: Vision nuk po ikën vetëm nga të tjerët; ai duhet të përballet me natyrën e vet dhe të rezistojë ndaj ndikimit të Ultronit për të mbijetuar. Ky kombinim i ndjekjes me krizën e identitetit e vendos serialin në një hapësirë ku sci-fi-ja takon dramën psikologjike, dhe aty unë zakonisht e humb durimin vetëm kur shkrimi fillon të shesë mister pa e paguar me substancë.

Këtu, megjithatë, premisa vetë është e fortë. James Spader si Ultron e ngarkon menjëherë idenë e rrezikut me një prani që nuk ka nevojë për shumë shpjegime, ndërsa Paul Bettany si Vision e mban boshtin emocional në qendër. Në një serial me 8 episode, kjo lloj konstelacioni zakonisht kërkon ritëm të kujdesshëm, sepse çdo hedhje dramatike duhet të ndihet e fituar, jo e sajuar. Dhe kur historia flet për “të rezistuarit” ndaj një influence, rreziku më i madh është që seriali të mbështetet tepër në konfliktin e deklaruar dhe të harrojë heshtjet mes tij. Kjo do të më bezdiste. Shumë.

Toni i Terry Matalas-it dhe pesha e zhanrit

Terry Matalas, si krijues, sjell mbi letër një përzierje që premton disiplinë narrative dhe ambicie emocionale. Sci-fi & Fantazi, Drama: kjo nuk është thjesht etiketë katalogu. Është një ftesë për t’u marrë seriozisht me botën, me rregullat e saj dhe me gjendjen shpirtërore të personazheve. Kur një serial futet në këtë territor, toni bëhet gjithçka. Nëse është i ftohtë, humbet zemrën; nëse është shumë i ngarkuar, humbet qartësinë. VisionQuest duket se synon një mes të vështirë, ku tensioni mbetet i kontrolluar dhe çdo skenë duhet të mbajë një peshë psikologjike.

Më vjen natyrshëm ta krahasoj këtë lloj ndjesie me publikun tonë në Prishtinë apo Tiranë, që zakonisht e dallon shpejt kur një serial po ecën me tru e kur po ecën me tym. Ne e kemi durimin për histori të ndërlikuara, por jo për mjegull të shtirur. Dhe këtu, fakti që seriali është tashmë në transmetim, me sezonin e parë prej 8 episodesh dhe status “Running”, e bën pritjen më konkrete: publiku nuk po sheh një premtim të largët, por një rrëfim që po zhvillohet tani, me barrën për ta mbajtur të gjallë interesin javë pas jave.

Për kë e ka kjo histori pulsin më të fortë

VisionQuest i flet para së gjithash atyre që duan personazhe të lënduar, por jo të shkrepuar; histori që e marrin identitetin seriozisht; dhe seriale ku konflikti i jashtëm shërben si pasqyrë për një përplasje më të thellë. Nëse të pëlqen kur një hero nuk është thjesht figurë aksioni, por një mendje që çahet mes ndikimeve, ky titull ka terren për ty. Nëse kërkon ritëm të lehtë e konsum të shpejtë, ka gjasa të mos të të mbajë gjatë.

• Ia vlen për shikuesit që pëlqejnë sci-fi me peshë emocionale.
• Ia vlen për ata që e vlerësojnë një antagonizëm të ngarkuar me hije psikologjike.
• Ia vlen për publikun që kërkon serial me identitet, jo vetëm me efekt.

Verdikti im personal

Mua personalisht më tërheq më shumë ideja e VisionQuest-it sesa pompoziteti i një seriali tipik superheroik. Ka një nerv të qartë, një konflikt qendror që nuk është i zbrazët dhe një kast që, në letër, mbështet mirë këtë lojë me identitetin dhe kontrollin. Nuk po them se gjithçka është e garantuar; përkundrazi, rreziku i serialeve të këtij lloji është të bëhen shumë të rënda në vetvete. Por këtu ka mjaftueshëm tension dhe mjaftueshëm mendim për të më mbajtur i interesuar.

Prandaj, verdikti im është pozitiv, me rezervë. VisionQuest duket si një serial që kërkon vëmendje, jo si një kalim i lehtë pas darke. Dhe nëse arrin ta ruajë këtë ekuilibër mes fantazisë, dramës dhe kërcënimit të brendshëm, mund të dalë ndër titujt që diskutohen me zë të ulët, por me respekt.