A24 po e shpërndan me vonesë dokumentarin e Nathan Fielder për Elizabeth Holmes
Dokumentari “You Can See Everything” po shndërrohet në një nga befasitë më të mëdha të vitit në arkë, me një hapje prej 15.6 milionë dollarësh në SHBA. Jashtë Amerikës së Veriut, megjithatë, mbetet një pritje e zgjatur për filmin treorësh të Nathan Fielder për Elizabeth Holmes.
Një dokumentar treorësh për Elizabeth Holmes ka hyrë me shpejtësi në qarkullimin e madh të bisedave kinematografike, por jo kudo me të njëjtën ritëm. “You Can See Everything” ka dhënë një hapje mbresëlënëse prej 15.6 milionë dollarësh në SHBA dhe është kthyer menjëherë në një temë që ushqen tituj, spoilerë, meme dhe diskutime online. Kjo e ka bërë filmin një rast të rrallë: një dokumentar që sillet si ngjarje e plotë e sezonit. Dhe kjo ndjehet.
Por përtej Amerikës së Veriut, tabloja është tjetër. A24 po ndjek një strategji të shpërndarjes ndërkombëtare me faza, që do të thotë se publiku jashtë këtij tregu duhet të presë më gjatë për ta parë filmin e Nathan Fielder-it mbi themeluesen e diskredituar të Theranos-it. Mua personalisht më duket një vendim i zgjuar nga ana tregtare, por edhe pak thumbues për ata që i kapin lajmet e kinemasë me të njëjtin nerv si ne kur mblidhemi në kafene në Tiranë ose Prishtinë për të diskutuar një premierë që po bën zhurmë. Pritja ka nisur. Dhe është e madhe.
Pse ky dokumentar po sillet si një hit i plotë
Fakti që një dokumentar i gjatë po tërheq kaq shumë vëmendje tregon se publiku ende përgjigjet fort kur një histori reale ka ritëm, figurë të njohur dhe mjaftueshëm tension moral. Elizabeth Holmes mbetet një prej emrave më të komentuar të dekadës së fundit, ndërsa Nathan Fielder sjell një qasje që nuk ka frikë të sfidojë mënyrën si ndërtohet rrëfimi dokumentar. Kjo përzierje e ka bërë filmin të dalë përtej kategorisë së zakonshme. Nuk është rastësi.
Një hapje prej 15.6 milionë dollarësh për një dokumentar nuk është thjesht lajm i mirë; është sinjal se tregu ende ka oreks për forma jo të zakonshme tregimi kur ato vijnë me emër të fortë dhe me temë që ndez debat. Edhe pse filmi zgjat tre orë, ai duket se ka hyrë në atë zonë të rrallë ku kurioziteti fiton ndaj lodhjes. Kjo më kujton mënyrën si një film i mirë mund të mbajë të mbërthyer publikun edhe pas një dite të gjatë pune. S’ka magji tjetër.
Çfarë ndryshon kur filmi nuk del njëkohësisht kudo
Strategjia me shpërndarje të shkallëzuar krijon një efekt të dyfishtë. Nga njëra anë, ajo e mban filmin të ndezur në tregun ku ka nisur më fort, duke e shtyrë përpara me valë reagimesh dhe jehone mediatike; nga ana tjetër, i lë shumë shikues jashtë loje për një kohë të pacaktuar. Për një titull që tashmë po prodhon spoilerë, kjo vonesë e bën kuriozitetin edhe më të mprehtë, por edhe më të vështirë për t’u menaxhuar. Dhe po, kjo bezdis pak.
Emri i A24-së në vetvete e shton peshën e lëvizjes. Studioja është e njohur për zgjedhje që i japin hapësirë autorit, por edhe për mënyrën se si i kthen filmat në objekte diskutimi, jo vetëm në produkte të zakonshme të tregut. Në rastin e “You Can See Everything”, kjo qasje duket se po funksionon si orë zvicerane: filmi po fiton vëmendje të madhe aty ku ka dalë, ndërsa pjesa tjetër e tregut po mbetet në ankth. Kjo formulë mund të jetë fitimprurëse. Dhe mjaft e ftohtë.
Çfarë tregon ky rast për tregun e dokumentarëve
Ky sukses i hershëm tregon se dokumentari nuk është më një format anësor që kërkon vetëm publik të specializuar. Kur një histori lidhet me një figurë famëkeqe dhe një autor me zë të dallueshëm, ajo mund të shndërrohet në ngjarje kulturore me ndikim të gjerë. Mua më duket një kujtesë e fortë se kufiri mes dokumentarit dhe “hitit” po bëhet gjithnjë e më i paqartë. Dhe kjo, për kinemanë, është lajm i mirë.
Nëse shpërndarja ndërkombëtare vijon me të njëjtën logjikë, “You Can See Everything” mund të mbetet gjatë në qendër të bisedës, sidomos sepse tema e tij tashmë ka ndezur kureshtje dhe debate. Për A24-në, ky është një test i mençur i durimit të tregut; për publikun, një ushtrim i vogël vetëpërmbajtjeje në një kohë kur gjithçka qarkullon shpejt. Dhe nëse kjo pritje po e rrit edhe më shumë etjen për filmin, atëherë strategjia e tyre po del fituese. Të paktën për momentin.
Bill Skarsgård dhe remake-i aksion po pushtojnë sërish box office-in
Në një fundjavë ku kryesuesi i renditjes doli nga një lojë e gjatë rikthimesh dhe ripërpunimesh, vëmendja u kthye te fakti se ekranet po mbushen me materiale të njohura që marrin jetë të re. Rasti i filmit të drejtuar nga Kitao Sakurai tregon sa shpejt një markë e vjetër mund të ngjitet sërish në majë, ndërsa edhe ‘Sense and Sensibility’ dhe ‘Resident Evil’ vijojnë të ushqejnë tregun me versione të reja.
Lexo më tej
Megan Lawless dhe Lili Taylor i bashkohen ‘PRƎPPY’-t të STX-së
Megan Lawless dhe Lili Taylor janë mes tetë emrave të rinj që i shtohen “PRƎPPY”, filmit me temë kriminale të vërtetë nga STX Entertainment dhe Aggregate Films. Projekti po zgjerohet me një kast që sjell bashkë fytyra të reja dhe aktorë me peshë, duke e shtyrë më tej interesin për këtë histori.
Luther: errësira që e bëri Idris Elbën të paharrueshëm
Në maj të vitit 2010, ‘Luther’ doli si një thriller kriminal i zymtë që nuk i kërkonte spektaklit të fliste më fort se heshtja. Idris Elba e mbarti serialin me një hetues të përçarë mes instinktit profesional dhe demonëve të vet, ndërsa Neil Cross ndërtoi një botë ku krimi është po aq psikologjik sa edhe fizik. Edhe sot, ai mbetet një nga dramat britanike më të mprehta të dekadës së kaluar.
“Hana”: një kujtim i shkurtër që mbetet gjatë
“Hana” doli më 24 dhjetor 2024 si një dramë e shkurtër 9-minutëshe, e ndërtuar rreth Andre-së, një migrant i mbyllur në konvikt kur pandemia përmbysi gjithçka. Filmi i Athanatius San Juan shkon drejt kujtesës, marrëdhënieve të ftohura dhe një emri që nuk ikën kollaj nga mendja: Hana. Edhe i vogël në formë, ai mbetet i mprehtë në ndjesi.