“Hana”: një kujtim i shkurtër që mbetet gjatë

Një dramë e vogël, me presion të madh emocional

Hana I përket zhanrit dramë, por brenda tij mbart disa shtresa që e bëjnë më të fortë se një vepër e zakonshme nostalgjike. Pandemia nuk shërben këtu vetëm si sfond; ajo është mekanizmi që e izolon Andre-n dhe e detyron të përballet me atë që zakonisht shmanget. Kujtimi i Hanës bëhet një lloj strehimi emocional, por edhe plagë. E kam parë shpesh këtë ndjesi në filma të vegjël: kur hapësira ngushtohet, kujtesa zgjerohet.

Kasti i udhëhequr nga Teguh në rolin e Andre-së, Ilmi Khoerunisa si Hana, Ahsa Sevano Zulkarnain si Diki dhe Marcelina Delaily Winia S. si Mama, duhet të mbajë mbi shpinë një material shumë të shkurtër, ku gjestet dhe heshtjet vlejnë po aq sa dialogu. Kjo kërkon saktësi. Dhe kur një film prej pak minutash përpiqet të shpjegojë një gjendje shpirtërore, çdo interpretim i tepërt do ta prishte ekuilibrin; prandaj prania e tyre është thelbësore, edhe kur filmi nuk jep hapësirë për demonstrime të mëdha. Është një punë që varet nga përmbajtja, jo nga zbukurimi.

Pse mbetet i freskët edhe sot

Edhe dy vjet pas daljes, Hana Mbetet i lexueshëm si kujtim i një kohe kur vetmia mori formë më të prekshme se zakonisht. Filma të tillë nuk jetojnë nga shkalla e madhe, por nga ajo çfarë mbajnë brenda: një ndjesi pezull, një marrëdhënie të paqartë me familjen, dhe një emër që kthehet si jehonë. Në një qytet ku njerëzit ende e njohin mirë qetësinë e dhomave të vogla dhe pritjen pa zë, ky lloj filmi e gjen lehtësisht rezonancën e vet. Nuk bën zhurmë. Dhe pikërisht për këtë arsye dëgjohet.

Fakti që filmi ka një vlerësim TMDB 0/10, me 0 vota, e vendos atë në një territor edhe më të çuditshëm: një vepër pothuajse e padukshme në statistika, por jo domosdoshmërisht e parëndësishme në përvojë. Mua më intereson kjo lloj hijeje kulturore, sepse shpesh aty fshihen filma që nuk kanë pasur zhurmën e duhur rreth vetes, por kanë një idenë e qartë dhe një ton të vendosur. Hana Nuk kërkon madhështi. Kërkon kujtesë.