Clayface: kur fama dhe çrregullimi përplasen në Gotham

Kur trupi ndryshon, çfarë ndodh me mendjen?

Sipas përmbledhjes zyrtare, Matt Hagen kërkon një trajtim të avancuar që e kthen “në veten e tij” pas deformimit, por ai shërim sjell edhe një efekt anësor shumë më të errët: një kapje gjithnjë e më të brishtë të realitetit. Kjo e zhvendos filmin nga thjesht horror trupor drejt një zone më të ftohtë psikologjike, ku hakmarrja dhe çrregullimi fillojnë të ushqejnë njëri-tjetrin. Nuk e prisja që premisa të tingëllonte kaq e drejtpërdrejtë në përshkrim, dhe pikërisht aty qëndron forca e saj.

James Watkins, si regjisor, ka përpara një material që kërkon kontroll të fortë tonal. Horror-i këtu nuk duket se do të jetë vetëm në pamje; ai duhet të jetojë edhe në mënyrën si filmi e shtrëngon hapësirën rreth protagonistit, si e bën botën të duket më e ngushtë, më e ftohtë, më armiqësore. Thriller-i i jep tensionin, ndërsa sci-fi-ja mban premtimin e ndërhyrjes së teknologjisë apo shkencës së avancuar. Kombinim i vështirë. Pikërisht për këtë më intereson.

Ton i errët, pa rrugëdalje të rehatshme

Ky nuk duket titull që do të kërkojë komoditetin e një rrëfimi të pastër me heronj dhe keqbërës të rrafshët. Përkundrazi, përshkrimi zyrtar e vendos Clayface-in në një spirale ku identiteti, hakmarrja dhe çmenduria përzihen ngadalë, si një njollë që përhapet në mur dhe nuk fshihet më. Kjo lloj qasjeje, nëse mbahet me disiplinë, mund ta bëjë filmin më të rëndë psikologjikisht sesa shumica e adaptimeve të ngjashme.

Tom Rhys Harries ka mbi supe rolin që mund të përcaktojë gjithçka. Matt Hagen / Clayface nuk është thjesht një emër i njohur; është një figurë që duhet të mbajë një zhvendosje të dyfishtë, nga njeriu i ëndrrës te njeriu i shkatërrimit të vet. Krah tij, Naomi Ackie si Caitlyn Corr, Eddie Marsan, Max Minghella, David Dencik dhe Francesca Corney krijojnë një kast që, të paktën në letër, i jep filmit peshë të mjaftueshme për të mos u mbështetur vetëm te efekti vizual.

Unë besoj se filmi do të funksionojë ose pikërisht për këtë ngarkesë, ose do të bjerë po prej saj. Nuk ka rrugë të mesme. Kur një histori e tillë vendoset në Gotham, me një protagonist që kalon nga ngritja te shpërbërja, publiku pret jo vetëm frikë, por edhe tragjedi; jo vetëm ndjekje, por edhe pasojë. Dhe nëse ato dy shtresa nuk mbërthehen mirë, atëherë gjithçka mbetet vetëm ide e mirë në letër.

Për kë e ndiej të synuar

Clayface duket i ndërtuar për shikuesit që duan horror me nerv, jo thjesht me zhurmë; për ata që pëlqejnë thriller-in psikologjik dhe rrëfimet ku transformimi fizik shkon dorë për dore me rrënimin mendor. Është një titull që mund t’i flasë sidomos publikut që i pëlqen tonet më të ashpra dhe personazhet e turbullt, jo historitë e lëmuara me fund të qetë.

Nëse hyni në sallë duke kërkuar një aventurë të lehtë, ky film ndoshta do t’ju rëndojë. Nëse kërkoni një histori të zymtë, me shumë ankth dhe me një sens të qartë tragjedie, atëherë kemi të bëjmë me një kandidaturë serioze. Kështu e shoh unë: jo si argëtim të rehatshëm për mbrëmje familjare, por si film që kërkon vëmendje të plotë, njësoj si ato netët kur në shtëpi askush s’flet shumë dhe të gjithë presin të shohin se ku do të shpërthejë historia.

Verdikti im për këtë shpërbërje

Me pak të dhëna, por me një premisë të fortë, Clayface më lë përshtypjen e një filmi që kërkon të marrë seriozisht frikën, identitetin dhe hakmarrjen. Më pëlqen se si përmbledhja e vendos theksin te pasojat dhe jo vetëm te transformimi, sepse aty zakonisht fshihet filmi i mirë. Më bezdis vetëm fakti që, për momentin, gjithçka varet nga ekzekutimi: ky lloj projekti ose ngre pritshmëri, ose i shuan ato shpejt.

Unë do t’i jepja 3.5/5 yje. Ka ide, ka ton, ka një bosht tragjik që më flet. Tani mbetet që filmi t’i mbajë premtimet pa u shpërndarë në mjegull.

• Premisë e errët dhe tërheqëse.
• Kombinim interesant mes horrorit, thriller-it dhe sci-fi-së.
• Roli kryesor duket i ngarkuar emocionalisht.
• Kasti jep besim për një ton serioz.
• Rreziku më i madh është ekzekutimi i pabarabartë.
• Historia kërkon disiplinë të madhe narrative.