Mean Girls: kur oborri i shkollës bëhet fushëbetejë

Kur drama vishet me ngjyrë rozë

Si dramë-komedi, filmi ecën mbi një vijë të hollë, dhe pikërisht aty fiton. Regjia e Mark Waters nuk e rëndon rrëfimin me solemnitet të panevojshëm; përkundrazi, e mban tonin të lehtë, por asnjëherë bosh. Ai e lejon humorin të vijë nga absurditeti i sjelljeve, jo nga shakatë e sforcuara. Kjo e bën filmin më të mprehtë se shumë komedi të tjera të asaj kohe, sepse qeshja nuk e zhbën tensionin, vetëm e maskon për pak çaste. Dhe maska bie shpejt.

Ajo që funksionon më shumë është mënyra si filmi e trajton shkollën si mini-shoqëri. Në Prishtinë, Tiranë apo Shkup, ne e dimë mirë se sa shpejt formohen klika, si ndërtohen emrat që “bëjnë ligjin” në një korridor, në një oborr apo në një klasë. Mean Girls e kap këtë instinkt social me një saktësi që sot duket edhe më e freskët, sepse çdo brez ka versionin e vet të “The Plastics”. Filmi nuk predikon. Ai vëzhgon. Dhe kjo e bën më të besueshëm.

Regjia që e mban ritmin, jo leksionin

Mark Waters e udhëheq filmin me dorë të sigurt, duke e mbajtur ritmin të shpejtë dhe dialogun të mprehtë. Në vend që të kërkojë madhështi, ai zgjedh qartësinë. Kjo zgjedhje i shkon shumë materialit, sepse historia nuk kërkon dekor të tepruar; kërkon sy të saktë për sjelljet e vogla që ndajnë një grup nga tjetri. Dhe këtu filmi është i zgjuar. Nuk e shtyn humorin deri në karikaturë të plotë, por as nuk e lë dramën të rëndojë si moralizim shkollor.

Interpretimet e kastit e mbajnë të gjallë këtë ekuilibër. Lindsay Lohan e çon Cady-n me një naivitet që shndërrohet dalëngadalë në pasiguri dhe lëkundje. Rachel McAdams, si Regina George, është thelbi i magnetizmit toksik të filmit; ajo e mbush çdo skenë me një kontroll që të bën të kuptosh pse të tjerët sillen rreth saj. Lizzy Caplan, Lacey Chabert, Amanda Seyfried dhe Daniel Franzese e plotësojnë tabelën sociale me energji të ndryshme, duke e bërë grupin të ndihet si organizëm i gjallë, jo si listë rolesh. Mua personalisht kjo larmi loje më mbajti të lidhur edhe kur filmi hyn në territore më të njohura të komedisë adoleshente.

Pse mbetet e freskët edhe sot

Kanë kaluar 22 vjet, dhe megjithatë filmi nuk duket si relike. Arsyeja është e thjeshtë: ai nuk varej vetëm nga moda e vitit 2004, por nga sjellje njerëzore që përsëriten vazhdimisht. xhelozia, imitimi, përjashtimi, dëshira për status, mania për t’u dukur “cool” — këto nuk dalin nga qarkullimi. Ndryshojnë rrobat, por jo loja. Dhe Mean Girls e ka kuptuar këtë shumë përpara se rrjetet sociale ta bënin edhe më të dukshme.

Edhe sot, filmi funksionon si komedi për publikun e gjerë, por edhe si pasqyrë për ata që duan të shohin si ndërtohet pushteti i vogël në ambiente të mbyllura. Nuk është studim sociologjik, sigurisht. Është më i lehtë se aq. Por në lehtësinë e tij ka thumbim, dhe në thumbim ka kujtesë. Kjo është arsyeja pse filmi mbahet në këmbë. Jo sepse sillet si klasik. Sepse sillet si diçka që ende e njeh botën.

Për kë është, realisht

• Për ata që duan komedi me nerv, jo vetëm me batuta.
• Për këdo që ka parë nga afër dinamikat e klaneve shkollore apo shoqërore.
• Për shikuesit që i çmojnë filmat e viteve 2000 dhe ritmin e tyre të drejtpërdrejtë.
• Për publikun që kërkon një retrospektivë që ka ende ç’të thotë sot.

Nëse dikush pret një dramë të errët ose një satirë të ashpër, mund të mos gjejë atë që kërkon. Por për ata që e duan komedinë me thumb dhe kujtim të gjatë, filmi jep më shumë sesa premton në fillim. Dhe kjo, besoj, është arsyeja pse rri në bisedë prej kaq vitesh.

Verdikti im i shkurtër

Mean Girls mbetet një film i mprehtë, argëtues dhe çuditërisht i qëndrueshëm. Nuk është vetëm një komedi e suksesshme e vitit 2004; është një portret i vogël, por i saktë, i mënyrës si njerëzit rreshtohen, konkurrojnë dhe dëmtojnë njëri-tjetrin kur statusi bëhet monedhë. Për mua, ia vlen ende të rishikohet, sepse qeshja vjen bashkë me njohjen. Dhe kjo e bën më të fortë se nostalgjia.