The Ministry of Ungentlemanly Warfare: kur lufta bëhet lojë nervash

Ritmi i Guy Ritchie-t në uniformë lufte

Regjia e Guy Ritchie-t ndihet që në mënyrën se si ndërtohet tensioni: shpejt, prerë, me batuta që shërbejnë si thikë dhe jo si zbukurim. Tonin nuk e mban aspak të njëtrajtshëm; ai lëviz mes aksionit, komedisë dhe frymës së luftës, dhe kjo përzierje funksionon më mirë kur filmi e pranon se nuk synon realizëm të thatë. Mua më bezdisën herë pas here momentet kur gjithçka duket tepër e lëmuar, sikur skena po kërkon patjetër të jetë “cool”. Por, në tërësi, filmi e mban dorën e sigurt mbi timon.

Zhanri i trefishtë, aksion-komedi-luftë, nuk është thjesht etiketë. Ai e përcakton mënyrën si filmi i sheh personazhet dhe konfliktin. Në vend të heroizmit solemn, këtu kemi një ansambël që mbështetet te dinakëria, loja ekipore dhe një energji që i afrohet filmave me skuadra të vogla e misione të pamundura. Henry Cavill, Eiza González, Alan Ritchson, Henry Golding, Cary Elwes dhe Alex Pettyfer e mbajnë këtë ekuilibër me prani të fortë, secili duke sjellë një ngjyrim të ndryshëm në të njëjtën ndeshje. Kjo është pjesa ku filmi fiton më shumë.

Pse mbeti i rëndësishëm edhe sot

Dy vjet pas daljes, filmi ka një funksion të qartë si retrospektivë: tregon se si një histori lufte mund të rrëfehet pa iu dorëzuar vetëm rëndesës. Në një kohë kur publiku në Tiranë, Prishtinë apo Shkup shpesh ndahet mes filmave “të rëndë” dhe atyre që kërkojnë vetëm shpërqendrim, ky titull e gjen vendin në mes. Nuk është as revizionizëm i madh, as spektakël i zbrazët. Është një mënyrë e çuditshme, por e këndshme, për të hyrë në një histori të vërtetë dhe për ta filtruar përmes stilit.

Nga ana tematike, filmi kujton se lufta nuk ishte vetëm front i hapur; kishte edhe misione të fshehta, operacione të parregullta dhe njerëz që punonin në hije. Kjo i jep një peshë të veçantë, edhe kur filmi vetë nuk e rëndon atmosferën. Më pëlqeu kjo dyzim: historia është serioze, por rrëfimi jo gjithmonë e mban kokën ulur. Dhe ndonjëherë, sinqerisht, kjo e bën më të shikueshëm.

Për kë punon ky film, dhe për kë jo

Ky është titull për ata që duan ritëm, ansambël dhe një regji që nuk e ka frikë stilizimin. Nëse ju tërheqin filmat e luftës me ton më të ashpër e më të rëndë, mund t’ju duket pak i lehtë në sjellje. Por nëse ju pëlqen që aksioni të ketë humor, dhe që një histori historike të mos rrëshqasë në pedagogji, atëherë filmi ka shumë për të dhënë. Ia vlen, besoj, edhe për shikuesin që kërkon diçka për t’u rikthyer pas kohës, jo vetëm për ta parë një herë e për ta harruar.

Te ne, ku shpesh një film i tillë shikohet në fundjavë me familjen ose me shoqërinë, ai mund të funksionojë pikërisht sepse nuk kërkon solemnitet të tepruar. Ka mjaft energji për të mbajtur vëmendjen dhe mjaft personalitet për të mos u tretur mes titujve të tjerë të zhanrit.

Verdikti im

The Ministry of Ungentlemanly Warfare nuk është filmi më i thellë i luftës që ka dalë në vitin 2024, por as synon të jetë. Ai e di çfarë do: të argëtojë, të lëvizë shpejt dhe të përdorë historinë si terren për një aventurë me stil. Për mua, kjo e bën më të suksesshëm se shumë filma që marrin veten tepër seriozisht. Ka pasur momente ku doja më shumë peshë dhe më pak shkëlqim, por në fund mbeta i bindur se Guy Ritchie e ka gjetur tonin e duhur për këtë material.

Vlerësim: 3.5/5

• Ritëm i gjallë dhe i sigurt.
• Ansambël aktorial që mban peshën.
• Përzierje e mençur mes aksionit dhe humorit.
• Premisë historike me energji moderne.
• Pak i lëmuar në disa çaste.
• Nuk kërkon thellësi më të madhe emocionale.