Dominic Sangma sjell në Busan dramën ‘Veil of Dust’
Dominic Sangma, regjisori i ‘Rapture’, po zhvillon projektin e ri ‘Veil of Dust’ në Asian Project Market të Busanit. Sipas Variety, historia nis me një fshatar të plagosur nga një shpërthim minierash dhe me betejën e gruas së tij për dëmshpërblim, duke hapur një rrëfim mbi shfrytëzimin dhe besimet indigjene.
Një shpërthim minierash, një trup i gjymtuar dhe një grua që kërkon drejtësi: prej këtij çasti të ashpër nis Veil of Dust, projekti i ri i Dominic Sangmës, autorit të filmave që e kanë vendosur emrin e tij në qendër të vëmendjes festivalore. Sipas Variety, filmi është pjesë e Asian Project Market në kuadër të Busan International Film Festival dhe ngre një histori të ngarkuar me plagë sociale, përgjegjësi të munguar dhe besime indigjene. Mua personalisht më tërheq fakti që Sangma nuk po kërkon një dramë të butë; ai po hyn drejt e në një terren ku dhimbja private bëhet politike. Dhe kjo nuk është pak.
Burimi e përshkruan projektin si një rrëfim mbi shfrytëzimin, bashkëfajësinë dhe reagimin e një komuniteti që përballet me minierat e parregulluara. Kjo e vendos filmin në një vijë të qartë me kinemanë që kërkon jo vetëm të tregojë një histori, por edhe të nxjerrë në pah një sistem që dëmton njerëzit e zakonshëm. Në Tiranë, Prishtinë apo Shkup, ku publiku shpesh lidhet fort me tregimet për padrejtësinë dhe mbijetesën familjare, një subjekt i tillë e gjen lehtë rrugën drejt interesit. Është një fillim i rëndë. Por i goditur.
Pse zemra e tregimit rreh te fshatari dhe gruaja e tij
Sipas Variety, historia hapet me një fshatar të plagosur nga shpërthimi dhe me përpjekjen e gruas së tij për të siguruar kompensim. Ky këndvështrim më pëlqen, sepse nuk e trajton fatkeqësinë si statistikë, por si një plagë që hyn në shtëpi, në martesë dhe në përditshmëri. Kur drama fokusohet te dy persona, jo te abstraksionet e mëdha, edhe padrejtësia bëhet më e prekshme. Dhe kjo të mbetet në mendje.
Ka edhe një dimension kulturor që e bën projektin më të pasur: besimet indigjene, të cilat burimi i vendos përballë shfrytëzimit dhe bashkëfajësisë. Kjo është një përplasje që, në ekran, mund të japë shumë më tepër sesa konflikt social; mund të shndërrohet në pyetje mbi kujtesën, tokën dhe mënyrën se si një komunitet e përkufizon veten nën presion. Mua më duket se këtu fshihet forca e vërtetë e projektit. Jo te zhurma, por te rrënjët.
Dominic Sangma dhe pesha e një projekti në Busan
Dominic Sangma vjen në këtë projekt me statusin e një autori që tashmë ka tërhequr vëmendje me Rapture, dhe kjo i jep Veil of Dust një sfond të menjëhershëm artistik. Sipas Variety, projekti po qarkullon në Asian Project Market, një hapësirë ku filmat në zhvillim kërkojnë partnerë, mbështetje dhe shikueshmëri ndërkombëtare. Është një terren ku shpesh vendosen themelet e filmave që më vonë udhëtojnë në festivale të tjera. Pra, loja sapo ka nisur.
Edhe pse lajmi nuk jep më shumë detaje për kastin apo për formën përfundimtare të filmit, vetë premisa mjafton për të kuptuar ambicien e tij. Një dramë për minierat e parregulluara, e treguar përmes një familjeje dhe një komuniteti, nuk synon thjesht të tronditë; synon të shqetësojë ndërgjegjen. Unë besoj se ky lloj kinemaje ka ende vend të fortë, sidomos kur vjen nga rajone dhe zëra që zakonisht dëgjohen më pak në tregun global. Dhe pikërisht për këtë duhet ndjekur.
Çfarë tregon kjo për publikun tonë
Për publikun shqiptar dhe ballkanik, një projekt si Veil of Dust tingëllon i afërt më shumë sesa mund të duket në shikim të parë. Ne i njohim historitë ku toka, puna dhe mbijetesa familjare lidhen me konflikte të mëdha, madje edhe kur ato tregohen larg nesh. Në familjet tona, sidomos kur mblidhemi para ekranit dhe secili ka një mendim për padrejtësinë, këto rrëfime kapen shpejt. Dhe kjo është arsyeja pse lajmi i Busanit nuk mbetet vetëm festivalor; ai flet edhe me publikun tonë.
Variety e paraqet projektin si një dramë që futet në territorin e shfrytëzimit dhe bashkëfajësisë, dhe unë do ta ndiqja me vëmendje pikërisht për këtë arsye. Jo çdo film që vjen nga një treg i projektit arrin në ekran me të njëjtën forcë, por kur baza është kaq e qartë dhe kaq e ngarkuar, pritshmëria rritet vetvetiu. Në këtë rast, ia vlen, besoj, të mbahet mend emri i Sangmës. Sepse ky mund të jetë një film që lë gjurmë.
Burimi: Variety
Shkruar mbi të dhëna faktike nga redaksia e TitraShqip. Shpreh opinionin e autorit dhe nuk përmban as nuk promovon burime për shikim apo shkarkim.
Artikulli i radhës
Always Lalisa: një vit larg hijes së famës
Always Lalisa ndjek LISA-n në një vit vendimtar, kur largimi nga BLACKPINK kthehet në provë identiteti, rreziku dhe ripërcaktimi. Sue Kim e vendos kamerën te një yll botëror, por filmi kërkon më shumë se shkëlqim: do të kapë momentin kur fama pushon së mjaftuari dhe nis kërkimi për kapitullin tjetër.
Lexo më tej
‘Tracker’ del nga formula e vetme për herë të parë që nga sezoni 1
Sipas Collider, episodi i dytë i sezonit të katërt të ‘Tracker’ e nxjerr Colter Shaw në një aventurë përgjatë bregut të Paqësorit, ku peizazhi i ri i Kalifornisë bëhet pjesë e lojës. Seriali vazhdon të ndërtojë rastin e javës, por këtë herë hap edhe disa nënrryma që mund të shtrihen më tej.
No dejes a los niños solos: frika që nis në shtëpinë e re
Një nënë zhvendoset me dy fëmijët në një shtëpi të re, dhe një natë i lë vetëm. Që aty, loja e lirë e fëmijëve kthehet në ankth të ngushtë, me horrorin që mbyllet brenda katër mureve. “No dejes a los niños solos” doli më 14 maj 2026 dhe vjen si një përzierje drame, frike dhe tensioni psikologjik.
Casablanca, filmi që ende e mban peshën e vet
E vendosur në Casablanca të Marokut, në dhjetorin e vitit 1941, kjo dramë romantike e Michael Curtiz-it ndërton një takim të vjetër që shndërrohet menjëherë në nyje morale, emocionale dhe politike. Sot, mbi tetë dekada më pas, Casablanca mbetet një klasik që nuk plaket lehtë, sepse në qendër ka zgjedhjen mes ndjenjës dhe detyrës.