Always Lalisa: një vit larg hijes së famës

Kur fama nuk të mjafton më

Regjia e Sue Kim, të paktën nga çfarë premton vetë materiali i dhënë, duket e orientuar drejt një balade të brendshme më shumë sesa një parade triumfi. Në një dokumentar të tillë, rreziku është gjithmonë i njëjtë: ose filmi zhytet në adhurim, ose mbetet në distancë sterile. Këtu, ideja e “një viti risku, reinvencioni dhe vetëzbulimi” sugjeron një ton më të matur, më të kujdesshëm, dhe kjo i shkon për shtat një teme që kërkon edhe finesë, edhe disiplinë.

Zhanri dokumentar, i lidhur me muzikën dhe me një emër kaq të madh si LISA, i jep filmit një tension të veçantë. Nga njëra anë, publiku vjen për energjinë e performueses që njeh; nga ana tjetër, kërkon ta shohë njeriun përtej skenës. Ky lloj balancimi nuk është i lehtë. Nëse filmi e gjen, fiton thellësi. Nëse jo, mbetet një rrjedhë pamjesh të bukura pa peshë emocionale. Unë do të isha shumë i kujdesshëm këtu, por premisa më bind se ka ambicie të sinqerta.

Edhe kohëzgjatja prej 98 minutash tingëllon si format i arsyeshëm për një histori që nuk duhet të zvarritet. Dokumentarët për figura globale shpesh bien në grackën e mbingarkesës, por ky metrazh e detyron filmin të mbetet i ngjeshur, i kthjellët dhe pa fryrje të panevojshme. Kjo më duket vendimtare. Kur ke vetëm pak hapësirë, çdo minutë duhet të ketë peshë.

Çfarë kërkon ky film nga ne?

Always Lalisa nuk duket i ndërtuar për publikun që kërkon thjesht kronikë fanatike. Ai i flet më shumë atij shikuesi që e ndjek muzikën si proces, jo vetëm si produkt. Atëherë, film funksionon. Në Tiranë apo Prishtinë, ku publiku shpesh ndahet mes kureshtjes për fenomenet globale dhe skepticizmit ndaj tyre, një titull i tillë mund të ketë jehonë të veçantë: një pjesë hyn për emrin, një pjesë për historinë pas emrit.

Nga ana tjetër, për ata që nuk janë të lidhur me universin K-pop, filmi do të varet shumë nga mënyra si e ndërton emocionin. Nëse theksi mbetet vetëm te statusi i yllit, lidhja mund të dobësohet. Por nëse fokusohen te rreziku i ndryshimit dhe ndjenja e një kapitulli të ri, atëherë materiali bëhet më universal. Edhe unë, që zakonisht jam skeptik ndaj dokumentarëve të “brand”-it, e ndjeva se këtu ka një bosht më njerëzor se ç’dukët në fillim.

Çudia më e madhe është se filmi del sot, ndaj pritja nuk ndërtohet mbi nostalgji të vjetër, por mbi aktualitet të freskët. Kjo i jep një nerv tjetër. Është si të hysh në kinema me një pyetje ende të hapur, jo me një mendim të mbyllur.

Verdikti im, pa zbukurime

Për mua, Always Lalisa ka më shumë interes si ide sesa si premtim i plotë, por ideja është mjaft e fortë për ta marrë seriozisht. Më pëlqen qasja e tij ndaj transformimit, dhe më pëlqen edhe fakti që nuk e trajton famën si stacion të fundit. Nëse filmi e ruan këtë ekuilibër mes spektaklit dhe introspeksionit, atëherë do të ketë më shumë se thjesht shkëlqim; do të ketë arsye.

Ky është titull për ata që duan dokumentarë muzikorë me profil të qartë, për ndjekësit e LISA-s, por edhe për shikuesit që i tërheq historia e një artisti në udhëkryq. Mua më duket një film me personalitet, edhe pse rrezikon të mbështetet shumë te magnetizmi i subjektit të vet. Megjithatë, kjo është edhe forca e tij. Në fund, unë do t’i jepja një vlerësim të mirë për ambicien dhe drejtimin e qartë: 3.5/5.

• Fokus i qartë te transformimi personal.
• Premisë e fortë për një dokumentar muzikor.
• Metrazh i arsyeshëm dhe i përqendruar.
• Ka potencial të flasë edhe përtej fansave.

Nëse filmi arrin ta kapë këtë kalim nga yll në individ, atëherë do të dalë përtej portretit të zakonshëm promovues. Nëse jo, do të mbetet një dëshmi elegante, por jo gjithmonë e thellë. Do ta ndiqja me interes.