“Animals”: kur politika hyn në shtëpi dhe shtëpia prishet

Kur zhanri s’mjafton më, hyn karakteri

Si thriller, Animals mbështetet te tensioni i situatës dhe te presioni emocional që rrjedh prej saj. Si dramë, ai duket i interesuar për çarjet brenda një martese, brenda një imazhi publik dhe brenda një familjeje që ka mësuar të jetojë me kontrollin. Ky kombinim, në letër, është i njohur. Por filmi ka avantazhin se ngre menjëherë pyetjen më të pakëndshme: sa larg shkon një njeri kur e kupton se çdo vendim i tij ka kosto politike, personale dhe morale njëkohësisht?

Ben Affleck, si regjisor, ka material që i lejon të punojë me dy ritme: urgjencën e orëve që kalojnë dhe ngadalësinë e zbulimit të së vërtetës. Ky kontrast është thelbësor për një histori si kjo. Një rrëmbim kërkon puls të shpejtë; drama familjare kërkon frymëmarrje. Dhe kur këto dy impulse nuk balancohen mirë, filmi rrezikon të kthehet ose në mekanikë të ftohtë, ose në sentimentalizëm të zgjatur. Këtu, ideja duket më e rëndësishme se efekti i thjeshtë. Kjo më intereson.

TMDB e shënon filmin me 7.4/10 nga 77 vota, dhe kjo më duket një shenjë e mirë për një titull që synon të mbajë në këmbë si publikun që do thriller, ashtu edhe atë që kërkon dramë me substancë. Nuk kemi të bëjmë me një histori që mbështetet te një kthesë e vetme spektakolare; më tepër, pesha e saj varet nga sa bindshëm e ndërton ankthin dhe nga sa fort e mban atë brenda mureve familjare. Në Tiranë apo Prishtinë, ky lloj filmi zakonisht të kap kur je gati për një mbrëmje të qetë, por del me nerva të tendosura. Një filxhan kafe pas tij duket si domosdoshmëri.

Ton i errët, pa bujë të tepërt

Listimi i zhanreve si thriller dhe dramë sugjeron një ton të errët, të përmbajtur dhe emocionalisht të ngarkuar. Kjo është terren i njohur për tregime ku dilema morale nuk bërtasin, por gërryejnë. Animals duket i ndërtuar për t’i dhënë peshë jo vetëm pyetjes “si do t’i gjejnë paratë?”, por edhe “çfarë zbulohet për ta ndërsa i kërkojnë?”. Dhe këtu filmi fiton terren: kur një histori krimi e përdor krizën si dritë që nxjerr në pah gënjeshtrat, ajo bëhet më shumë se një garë kundër kohës.

Kasti është i mbushur me emra që premtojnë një lojë të fortë ansambli: Ben Affleck, Kerry Washington, Gillian Anderson, Steven Yeun, Adriana Paz dhe Luis Gerardo Méndez. Vetëm nga kjo përbërje kuptohet se filmi nuk po shkon drejt një bote të varfër me një ngjyrë të vetme; përkundrazi, ai ka potencial të ndërtojë përplasje të ndryshme brenda të njëjtit konflikt. Mua më pëlqen kur një thriller i le aktorët të punojnë me nëntekst, jo vetëm me panik të jashtëm. Pa këtë, gjithçka mbetet zhurmë. Dhe zhurma harrohet shpejt.

Për kë e ka ky film shënjestrën

Animals i flet më shumë publikut që duron tension të ngadaltë dhe që kërkon një histori ku krimi është vetëm porta hyrëse. Është për ata që pëlqejnë drama familjare me brinjë politike, për ata që nuk e kanë problem kur filmi i shtyn personazhet të bëjnë zgjedhje të pakëndshme dhe për shikuesit që duan të shohin se si një krizë e jashtme nxjerr zbuluar hipokrizinë e brendshme. Nuk duket si titull për ata që duan ritëm të lehtë ose ndjesi të pastër argëtimi.

Po ashtu, ka gjasa të komunikojë mirë me publikun ballkanik, sepse historia e pushtetit, imazhit publik dhe moralit familjar na tingëllon e njohur në mënyra që shpesh nuk i pranojmë me zë të lartë. Në salla, një film i tillë zakonisht prodhon atë heshtjen e ashpër që e njeh mirë kush ka parë thrillerë me familje të stërngarkuara: askush nuk flet gjatë skenave të tensionit, dhe pastaj, në dalje, fillojnë komentet e shkurtra, të thata, si zakonisht.

Verdikti im i parë

Unë e shoh Animals si një thriller-dramë me ambicie të qarta dhe me një premisë që i mban fort këmbët në tokë. Nuk premton magji. Premton presion, zbulime të hidhura dhe një krizë që i detyron personazhet të dalin nga zona e rehatisë, e kjo është zakonisht receta më e mirë për një film që do të ketë çfarë të thotë. Mua personalisht ky lloj ndërtimi më tërheq më shumë se çdo spektakël i zhurmshëm që harron njeriun në qendër.

Me një kast të fortë, me një konflikt që lidhet njëkohësisht me familjen dhe me politikën, dhe me një ton që duket i matur e i ngjeshur, filmi ka bazën për të funksionuar si dramë e tensionuar me nerv. Jo çdo thriller ka nevojë të bërtasë. Ky, nga të dhënat që kemi, duket se synon të të mbajë pezull me heshtje të pakëndshme, me vendime të pista dhe me një shtëpi që s’mund ta fshehë më çmimin e saj. Për mua, kjo ia vlen. Dhe e shoh me interes të sinqertë.

• Forcë: premisë e mprehtë dhe e menjëhershme.
• Forcë: ndërthurje e mirë mes thrillerit dhe dramës.
• Forcë: kast që premton tension të fortë mes personazheve.
• Forcë: temë politike me rezonancë morale.

, sepse filmi duket më i interesuar për ankthin dhe çarjet e brendshme sesa për efektin e shpejtë, dhe këtë zgjedhje unë e çmoj.