Contratiempo: kur e vërteta hyn nga dera e pasme
Në Barcelonën e mbyllur të Contratiempo-s, një biznesmen i suksesshëm përballet me akuzën më të rëndë, ndërsa një avokate e specializuar në marrje në pyetje nis të çmontojë çdo version të ngjarjes. Filmi e ndërton tensionin me durim dhe me lojëra të holla mendore, duke e mbajtur shikuesin mes dyshimit dhe kuriozitetit deri në fund.
Një natë, një akuzë, shumë dyshime
Ka filma që të kapin me zhurmë, dhe ka të tjerë që të tërheqin ngadalë, si dera që mbyllet pa u dëgjuar. Contratiempo i përket kësaj kategorie të dytë: nis me një situatë të ngjeshur në Barcelonë, ku Adrián Doria, një biznesmen i ri dhe i suksesshëm, përballet me akuzën për vrasje, ndërsa kërkon ndihmën e Virginia Goodman, një avokate të specializuar në marrje në pyetje. Premisa duket e thjeshtë. Aspak.
Këtu, tensioni lind jo nga shpërthimet boshe, por nga bisedat që devijojnë pak nga pak, nga heshtjet që rëndojnë dhe nga ndjesia se çdo fjali, teksa shqiptohet, ka një kosto të vetën. Në një film të tillë, edhe një detaj i vogël mund të tingëllojë si alarm. Dhe pikërisht aty fillon loja.
Barcelona si hapësirë e mbyllur morale
Edhe pse historia zhvillohet në Barcelonë, qyteti nuk shërben si kartolinë. Ai ndihet më shumë si sfond i ftohtë dhe racional, një vend ku fasada e suksesit mund të çahet shpejt. I shkon shumë mirë. Mjafton izolimi i mbyllur. Ai e zhvendos peshën e filmit te përballja verbale dhe te ndërtimi i dyshimit, jo te aksioni i hapur. Kjo e bën Contratiempo një thriller të menduar, me ritëm që shtrëngohet gradualisht. Dhe kjo më duket zgjedhje e mençur. Sepse kur ke një histori për një të akuzuar dhe një avokate që kërkon të rindërtojë të kaluarën, spektakli i vërtetë është vetë mënyra si tregohen ngjarjet.
Regjia që e mban dorën mbi puls
Toni i filmit është i errët, por jo i rëndë në mënyrë të plogësht; është i matur, i përqendruar dhe vazhdimisht në kërkim të një çarje të re në rrëfim. Zhanri dramë-mister-thriller këtu nuk është thjesht etiketë marketingu. Ai ndihet në strukturë. Drama vjen nga rreziku personal, misteri nga informacioni i copëzuar, ndërsa thriller-i nga presioni i pandalshëm që ushtron çdo dëshmi e re.
Rolin kryesor e mbajnë Mario Casas dhe Ana Wagener, me një kast që përfshin edhe Jose Coronadon, Bárbara Lennie, Francesc Orellan dhe Paco Tous. Në një film të tillë, aktorët nuk mbushin skenën me gjeste të mëdha; ata e luajnë betejën në ton, në pauzë dhe në mënyrën si e shtyjnë njëri-tjetrin drejt qoshes. Kjo lloj loje më bind më shumë se çdo efekt i zhurmshëm. Dhe, po, ndonjëherë më bezdis kur thrillerët përpiqen të duken më të mençur se sa janë; këtu, së paku, ambicia për të mbajtur enigmenë gjallë ndihet më e kontrolluar.
Ritmi i misterit dhe kufijtë e tij
Me 107 minuta kohëzgjatje, filmi ka hapësirë të mjaftueshme për të ndërtuar tensionin, por edhe për të rrezikuar përsëritjen e pyetjeve. Kjo është një vijë e hollë. Kur historia mbështetet te kthesat dhe rindërtimi i së shkuarës, çdo zgjatje e panevojshme, sado e vogël të duket, mund t’ia hollojë forcën, sepse e zbeh ritmin dhe e shpërndan ndikimin që duhet të mbetet i përqendruar. Këtu, peshorja anon më shumë nga përfshirja sesa nga lodhja, megjithatë jo çdo pjesë e mekanizmit është po aq e fortë sa pretendon të jetë.
Vlerësimet që ka marrë ndër vite e tregojnë qartë se filmi ka prekur nervin e duhur te publiku: 8.1 në TMDB, 8.0 në IMDb dhe 67% në Rotten Tomatoes. Përzierje domethënëse. Dhe kjo është zakonisht shenjë e një thrilleri që jeton më gjatë se java e premierës.
Kush do ta ndjejë më fort
Contratiempo i flet më shumë publikut që i pëlqen të hyjë në film me kureshtje dhe të dalë me pyetje. Në Tiranë, Prishtinë apo Shkup, ku shikuesit shpesh e duan një histori që i mban zgjuar deri vonë dhe i shtyn të debatojnë pas filmit, ky titull ka shumë gjasa të funksionojë mirë. Jo nga zhurma, por nga detyrimi për t’i rindërtuar gjërat me mendje; prandaj, edhe pse nuk është zgjedhja ideale për ata që kërkojnë ritëm të lehtë ose emocion të menjëhershëm, mbetet kërkuese dhe e ngulitur në mendje. Është më shumë për ata që e shijojnë lojën e dyshimit, për ata që e pranojnë se e vërteta në filmat e tillë rrallë vjen e pastër, dhe për ata që duan një dramë-thriller ku çdo detaj kërkon vëmendje. Mua personalisht më duket pikërisht ky lloj filmi që përfiton nga rishikimi; herën e dytë, shikon më qartë sa mirë është mbajtur pezull rrëfimi.
Verdikti im për një klasik modern
Contratiempo mbetet një thriller spanjoll i ndërtuar me nerv dhe me disiplinë, me regji që e vë theksin te dialogu, manipulimi i perceptimit dhe tensioni psikologjik. Nuk është film perfekt. Por është film që e di saktësisht çfarë kërkon prej teje: vëmendje, durim dhe gatishmëri për të dyshuar në gjithçka që sapo ke parë.
Si retrospektivë, ai vazhdon të ketë peshë sepse nuk mbështetet vetëm te kthesat, por te mënyra si i organizon ato. Dhe kjo, për mua, është arsyeja pse ia vlen të mbahet mend edhe sot. Ndoshta jo si kryevepër e pagabueshme, por si një thriller shumë i mençur, i cili e kupton mirë sa e brishtë është e vërteta kur e sheh nën dritën e duhur.
Pikat e forta
- Tension i ndërtuar me durim.
- Premisë e fortë dhe bindëse.
- Loja me dyshimin funksionon mirë.
- Aktorët e mbajnë të gjallë narrativën.
Pikat e dobëta
- Disa kthesa mund të ndihen të sforcuara.
- Jo çdo pjesë ruan të njëjtin intensitet.
- Mbështetet shumë te struktura e misterit.
Shkruar mbi të dhëna faktike nga redaksia e TitraShqip. Shpreh opinionin e autorit dhe nuk përmban as nuk promovon burime për shikim apo shkarkim.
Artikulli i radhës
Thrilleri i Ridley Scott me Sydney Sweeney vazhdon të mbetet hit në streaming
Filmi i Ridley Scott me Sydney Sweeney po rezulton më jetëgjatë se sa pritej në platformat streaming. Sipas Collider, ai ka hyrë tashmë në ditën e 250-të të performancës së tij, ndërsa vazhdon të qëndrojë në top 10 në disa vende.
Lexo më tej
Toy Story: kur lodrat hynë në histori
Kur një dhomë fëmijësh bëhet skenë rivaliteti, xhelozie dhe miqësie, filmi fiton një energji që nuk plaket lehtë. Toy Story doli në vitin 1995 dhe, edhe sot, mbetet një klasik që i flet njësoj fëmijës dhe të rriturit që e sheh me një sy më të lodhur, por më të kujdesshëm. Ka humor, zemër dhe një ndjesi rreziku që nuk e shuan kurrë lojën.
The Originals: familja, pushteti dhe New Orleans-i i errët
Që në nisje, The Originals e merr mitin vampirik dhe e zhvendos në një qytet që duket i lindur për intriga: New Orleans. Seriali ndjek Mikaelsonët, një familje mijëvjeçare, të etur për pushtet, dhe e kthen përplasjen e tyre për qytetin në dramë familjare, politike dhe mbinatyrore. Edhe sot, ai mbetet një klasik për ata që pëlqejnë fantazinë me nerv, atmosferë dhe marrëdhënie të helmuara.
Good Mythical Morning: komedia e përditshme që e ktheu absurditetin në zakon
Kur dy “Internetainers” nisen të bëjnë gjërat më të çuditshme të mundshme, rutina e ditës merr një kthesë të vogël, por të qëlluar. Good Mythical Morning ka dalë në vitin 2012 dhe, me formatin e vet të shkurtër e të çuditshëm, e ka bërë komedinë e përditshme të duket më pak si përmbajtje dhe më shumë si rit.