The Originals: familja, pushteti dhe New Orleans-i i errët
Që në nisje, The Originals e merr mitin vampirik dhe e zhvendos në një qytet që duket i lindur për intriga: New Orleans. Seriali ndjek Mikaelsonët, një familje mijëvjeçare, të etur për pushtet, dhe e kthen përplasjen e tyre për qytetin në dramë familjare, politike dhe mbinatyrore. Edhe sot, ai mbetet një klasik për ata që pëlqejnë fantazinë me nerv, atmosferë dhe marrëdhënie të helmuara.
New Orleans-i si arenë e një familjeje që s’di të dorëzohet
Ka seriale që e ndërtojnë tensionin me një zbulim të madh, dhe ka të tjerë që të fusin menjëherë në një botë ku çdo buzëqeshje duket si kërcënim. The Originals bën pjesë te kjo e dyta. Që nga 3 tetori 2013, seriali doli si një spin-off i The Vampire Diaries, por u rrit shpejt në diçka më më vete: një dramë familjare mbi ambicie, besnikëri dhe hakmarrje, e vendosur në New Orleans, qytet që këtu nuk është thjesht sfond, por pjesë e gjakut të tregimit.
Mua personalisht më tërhoqi pikërisht kjo ndjesi: çdo gjë është elegante, por e rrezikshme. Familja Mikaelson, vampirë mijëvjeçarë dhe të uritur për pushtet, nuk kërkon thjesht të mbijetojë; ajo kërkon të rimarrë qytetin që ka ndërtuar dhe të sundojë mbi ata që e kanë sfiduar. Kjo e bën serialin më shumë se fantazi. E bën një betejë për trashëgimi. Dhe kjo, në një mënyrë shumë ballkanike, më kujton sa shpesh familjet tona kthejnë çdo gjë në çështje nderi, kontrolli dhe kujt i takon fjala e fundit.
Premisa: një familje, një qytet, shumë borxhe të vjetra
Sipas përmbledhjes zyrtare, seriali ndjek Mikaelsonët teksa përpiqen të rimarrin New Orleans-in dhe të dominojnë ata që i kanë dëmtuar. Kaq mjafton për ta kuptuar thelbin: nuk kemi një histori lineare heroizmi, por një rrjet aleancash të brishta, konflikte mes vëllezërish e motrash, dhe një qytet ku çdo marrëveshje ka çmim. 92 episodet e serialit, të shpërndara në 5 sezone me episode rreth 45 minuta, i japin hapësirë këtij universi të marrë frymë, të zgjerohet dhe të bëhet gjithnjë e më i ngarkuar emocionalisht.
Tonalisht, The Originals ecën mbi një vijë të hollë mes dramës së errët dhe fantazisë së stilizuar. Nuk është një serial që të kërkon t’i besosh botës së tij me naivitet. Përkundrazi. Të fton të shohësh si dashuria dhe pushteti mund të jenë të njëjtën gjë, si familja mund të jetë strehë dhe kërcënim njëkohësisht. Kjo e mban tensionin gjallë edhe kur historia zgjatet, sepse konflikti nuk vjen vetëm nga armiqtë jashtë shtëpisë; vjen nga vetë shtëpia.
Regjia e atmosferës, jo e spektaklit të zbrazët
Edhe pa u mbështetur te emra të veçantë regjisorësh apo krijuesish në të dhënat që kemi, seriali e dëshmon qartë dorën e një ndërtimi të kujdesshëm atmosferik. Zhanret sci-fi, fantazi, dramë dhe mister nuk përdoren si etiketa të thata; ato përzihen për të krijuar një gjendje të qëndrueshme ankthi dhe joshjeje. Ka një ndjesi të fortë se çdo skenë po mban diçka nën sipërfaqe. Kjo më pëlqeu. Nuk e lodh shikuesin me shpjegime të kota.
Po ashtu, prania e kastit kryesor e mban serialin në këmbë. Joseph Morgan si Klaus Mikaelson, Daniel Gillies si Elijah Mikaelson, Charles Michael Davis si Marcel Gerard, Riley Voelkel si Freya Mikaelson, Yusuf Gatewood si Vincent Griffith dhe Danielle Rose Russell si Hope Mikaelson krijojnë një bosht personazhesh që e mbajnë konfliktin të gjallë. Kur një serial si ky funksionon, nuk është vetëm për shkak të mitologjisë; është sepse personazhet e bëjnë mitologjinë të ndihet personale. Dhe këtu kjo ndodh shpesh.
Për kë mbetet ky titull?
The Originals i shkon më shumë atij që kërkon dramë të errët me lojë pushteti, jo thjesht vampirë dhe efekte. Nëse të pëlqejnë serialet ku marrëdhëniet familjare janë po aq të rrezikshme sa armiqtë e jashtëm, ky titull e ka ende forcën e vet. Në Prishtinë, Tiranë apo Shkup, besoj se gjen lehtë publik që e kap këtë lloj dinamike: njerëz që duan histori me tension, karaktere të forta dhe një botë që s’ta jep asgjë falas. Seriali është i përshtatshëm edhe për ata që kanë nostalgji për valën e dramave mbinatyrore të fillimviteve 2010, por duan diçka që mbetet serioze në ton.
Fakti që seriali ka një vlerësim TMDB 8.6/10 dhe IMDb 8.2/10, me 13 nominime gjithsej sipas IMDb-së, tregon se ai nuk ka kaluar thjesht si produkt zhanri. Ka lënë gjurmë. Dhe edhe pse tani është i mbyllur, statusi i tij si serial i përfunduar e ndihmon ta lexosh më qartë: si një histori që e di ku po shkon, edhe kur e humb herë pas here frymën në rrugë.
Verdikti im: i errët, i ngjeshur dhe ende i vlefshëm
Mua personalisht The Originals më duket si një nga ato seriale që e kanë kuptuar mirë se çfarë kërkon publiku kur futet në një botë fantazie: jo vetëm mitologji, por edhe ndjesinë se personazhet po përplasen për diçka reale. Nuk është perfekt. Disa linja mund të rëndohen nga shtrirja e gjatë me 92 episode. Por kur seriali godet, godet me stil dhe me peshë emocionale. Kjo është arsyeja pse mbetet i rëndësishëm edhe sot.
Vlerësimi im është 4 nga 5 yje. Ia vlen për atmosferën, për familjen Mikaelson si motor dramatik dhe për mënyrën si e përdor New Orleans-in si qytet me kujtesë dhe plagë. Nuk e shoh si serial që të merr prej dore; e shoh si serial që të fut në një botë ku besnikëria kushton shtrenjtë. Dhe kjo, për mua, është arsye e mjaftueshme që të mos plaket shpejt.
- Yje: 4/5
- Forca kryesore: atmosfera dhe dinamika familjare
- Pika më e dobët: shtrirja e gjatë e disa konflikteve
Pikat e forta
- Atmosferë e errët dhe e qëndrueshme.
- Familja Mikaelson mban peshën dramatike.
- New Orleans-i bëhet pjesë e historisë.
- Zhanri përzihet me tension dhe mister.
Pikat e dobëta
- Disa konflikte zgjaten më shumë se duhet.
- Jo çdo vijë narrative mban të njëjtin ritëm.
- Pas 92 episodesh, intensiteti lëkundet herë pas here.
Ku mund ta shikoni
Platforma zyrtare në Kosovë, Shqipëri, Maqedoni të Veriut dhe Mal të Zi (JustWatch/TMDB). TitraShqip nuk hoston dhe nuk linkon video.
Shkruar mbi të dhëna faktike nga redaksia e TitraShqip. Shpreh opinionin e autorit dhe nuk përmban as nuk promovon burime për shikim apo shkarkim.
Artikulli i radhës
Craig Zobel sjell në kinema ‘Something Is Killing the Children’
Craig Zobel do të drejtojë adaptimin filmik të “Something Is Killing the Children”, ndërsa Jason Blum dhe Blumhouse janë mes producentëve, sipas Deadline. Projekti vjen nga komiku i James Tynion IV dhe Werther Dell’Edera, duke e vendosur një tjetër histori të errët në qendër të vëmendjes së Hollywood-it.
Lexo më tej
Contratiempo: kur e vërteta hyn nga dera e pasme
Në Barcelonën e mbyllur të Contratiempo-s, një biznesmen i suksesshëm përballet me akuzën më të rëndë, ndërsa një avokate e specializuar në marrje në pyetje nis të çmontojë çdo version të ngjarjes. Filmi e ndërton tensionin me durim dhe me lojëra të holla mendore, duke e mbajtur shikuesin mes dyshimit dhe kuriozitetit deri në fund.
Toy Story: kur lodrat hynë në histori
Kur një dhomë fëmijësh bëhet skenë rivaliteti, xhelozie dhe miqësie, filmi fiton një energji që nuk plaket lehtë. Toy Story doli në vitin 1995 dhe, edhe sot, mbetet një klasik që i flet njësoj fëmijës dhe të rriturit që e sheh me një sy më të lodhur, por më të kujdesshëm. Ka humor, zemër dhe një ndjesi rreziku që nuk e shuan kurrë lojën.
Good Mythical Morning: komedia e përditshme që e ktheu absurditetin në zakon
Kur dy “Internetainers” nisen të bëjnë gjërat më të çuditshme të mundshme, rutina e ditës merr një kthesë të vogël, por të qëlluar. Good Mythical Morning ka dalë në vitin 2012 dhe, me formatin e vet të shkurtër e të çuditshëm, e ka bërë komedinë e përditshme të duket më pak si përmbajtje dhe më shumë si rit.