Dramedia australiane “Her Last Laugh” shkon te blerësit në Busan

Çfarë po ndodh me “Her Last Laugh” në tregun ndërkombëtar

Burimi e përshkruan “Her Last Laugh” si një dramedi australiane, një lloj toni që zakonisht funksionon mirë kur mbështetet te ritmi, dialogu dhe një vështrim i mprehtë mbi jetën e përditshme. Joy Hopwood figuron si autore dhe regjisore e filmit, gjë që sugjeron një kontroll të fortë krijues mbi materialin. Kjo më duket zgjedhje e mençur, sepse këto prodhime shpesh fitojnë kur zëri i tyre mbetet i njëtrajtshëm. Nuk është rastësi.

Fakti që Cappu Films ka marrë shitjet për territore jashtë dy tregjeve kryesore të përmendura tregon se filmi po trajtohet me ambicie rajonale dhe ndërkombëtare. Busani, nga ana tjetër, është vendi ku shumë filma gjejnë partnerë, shpërndarës dhe interes të ri nga industria aziatike e më gjerë. Në terma praktikë, kjo është faza ku një titull nis të matet me kërkesën reale të tregut. Dhe aty ndahet kulaçi.

Pse ky lloj projekti bie në sy

Australianët kanë treguar shpesh se dinë të bëjnë filma të vegjël me identitet të madh, sidomos kur bëhet fjalë për drama me humor të zi ose dramedi që kapin absurdin e jetës. “Her Last Laugh” futet pikërisht në atë hapësirë ku publiku pret më shumë nga karakteret sesa nga spektakli. Kjo më kujton edhe shikuesin në Tiranë apo Prishtinë, që zakonisht lidhet më shpejt me një histori me nerv njerëzor sesa me dekor të stërmadh. Më pëlqen ky lloj filmi.

Prania e Peter Thurnwald dhe Ana Thu Nguyen i jep projektit një përzierje të njohjes televizive dhe ekranit të madh, diçka që në tregun ndërkombëtar shpesh ndihmon për të hapur dyer të reja. Variety nuk jep më shumë detaje në përmbledhje për subjektin, dhe kjo lë vend vetëm për një lexim të kujdesshëm: filmi po shitet mbi bazën e paketës së tij krijuese, jo mbi një fushatë të zhurmshme. Pikërisht kjo e bën lajmin më interesant. Është një lëvizje e qetë.

Çfarë mund të nënkuptojë për publikun tonë

Për publikun shqiptar dhe ballkanik, një lajm i tillë ka një peshë të veçantë, sepse tregon sesi filmat e prodhuar larg nesh kërkojnë gjithnjë e më shumë hapësirë në tregje të ndërthurura si Busani. Ne këtu shpesh i ndjekim këto histori me një farë kureshtjeje familjare, si kur në mbrëmje zgjedh me kujdes çfarë do shohë gjithë shtëpia. Dhe kur një dramedi australiane del përpara blerësve ndërkombëtarë, ajo na kujton se kinemaja nuk rri vetëm te Hollivudi. Shtrihet më gjerë.

Nëse “Her Last Laugh” arrin të gjejë partnerë të rinj, kjo do të jetë edhe një provë se tregu vazhdon të ketë oreks për tregime me ton njerëzor dhe humor të mençur, jo vetëm për prodhime të mëdha e të zhurmshme. Për mua, ky është lloj lajmi që e mban gjallë kuriozitetin për kinemanë botërore, sepse tregon lëvizjen reale pas kamerës, aty ku filmat fitojnë jetën e tyre të dytë. Dhe kjo jetë, shpesh, fillon pikërisht në tregje si Busani.

Burimi: Variety