Review
Forgotten Island: kur kujtesa bëhet çmimi i kthimit në shtëpi
Forgotten Island e çon një miqësi të fundit adoleshente drejt një bote fantazie ku aventura nuk matet vetëm me rrezikun, por edhe me çfarë je i gatshëm të lësh pas. Me një përzierje animacioni, komedie dhe fantazie familjare, filmi kthehet te një pyetje e thjeshtë, por e dhimbshme: çfarë mbetet prej nesh, nëse harrojmë njerëzit që na kanë formuar?
Një portë, një ishull dhe një kujtim që mund të humbasë
Forgotten Island doli më 10 shtator 2026 dhe u pozicionua si një film që kërkon të kënaqë një publik të gjerë: fëmijë, prindër dhe të rritur që ende e mbajnë gjallë ndjenjën e aventurës. Në qendër janë Jo dhe Raissa, dy shoqe të ngushta që, në natën e tyre të fundit së bashku pas mbarimit të shkollës së mesme, bien në një portal misterioz dhe përfundojnë në ishullin fantastik Nakali. Që aty, filmi nis të luajë me një ide të njohur në thelb, por gjithmonë të fortë në ndjesi: për të gjetur rrugën e kthimit, ndonjëherë duhet të paguash me vetë kujtimet që të lidhin me të tjerët.
Ky është një premise e ndërtuar mbi kontrastin mes gëzimit të fundit të adoleshencës dhe ankthit të humbjes. Pikërisht aty filmi gjen forcën e tij të parë: nuk e trajton udhëtimin fantastik thjesht si arratisje, por si provë për një lidhje njerëzore që vihet në rrezik. Dhe kjo i jep historisë një zemër më të madhe se sa do të kishte një aventurë e zakonshme vizuale.
Ku komedia takon frikën e harrimit
Si film animacioni, aventurë, fantazi, komedi dhe familjar, Forgotten Island mbështetet te përzierja e toneve. Kjo shumësi zhanresh nuk është vetëm etiketë: ajo sugjeron një rrëfim që kërkon të lëvizë mes lojës dhe emocioneve, mes mrekullisë së një bote të re dhe pasojave reale të një zgjedhjeje të pamundur. Regjia e Januel Mercado dhe Joel Crawford, të paktën nga vetë struktura e projektit, duket e orientuar drejt një ritmi të gjallë, ku fantazia nuk qëndron e ftohtë, por shërben si mjet për ta bërë më të prekshme pyetjen mbi kujtesën dhe lidhjen.
Në qendër të këtij mekanizmi qëndron edhe një kast zërash i larmishëm: H.E.R. si Jo, Liza Soberano si Raissa, Dave Franco, Jenny Slate, Manny Jacinto dhe Lea Salonga në role mbështetëse me zë. Kjo përbërje e bën filmin të duket i menduar për karaktere me identitete të dallueshme dhe energji të ndryshme, çka është thelbësore në një histori ku dinamika mes personazheve mban peshën emocionale. Pa hyrë në detaje që zbulon më shumë seç duhet, mjafton të thuhet se filmi e lidh udhëtimin fantastik me një dilemë shumë intime: sa vlen kthimi në shtëpi, nëse rruga për atje të fshin ata që do?
Ton i lehtë, por me një nëntekst të hidhur
Vlerësimi 8.1/10 në TMDB, ndonëse i bazuar vetëm në 29 vota, tregon se filmi ka lënë përshtypje të mirë te një grup i kufizuar shikuesish. Kjo përputhet me natyrën e tij: një film familjar mund të duket i butë në sipërfaqe, por të ketë një ide që ngulitet. Në këtë rast, ideja e kujtesës si çmim e zhvendos tonin nga një aventurë e thjeshtë drejt një historie më të ndjeshme për humbjen, identitetin dhe frikën se miqësitë më të rëndësishme nuk janë të paprekshme.
Si kritik, unë do ta lexoja këtë film edhe përmes një filtrimi ballkanik shumë të natyrshëm: te ne, kujtesa e marrëdhënieve nuk është kurrë vetëm nostalgji; është mënyrë për të mbijetuar emocionalisht, për të ruajtur emrin e tjetrit në përditshmëri. Prandaj premisa e Forgotten Island prek një nerv të njohur: jo frika nga fantazia, por frika se një lidhje e ndërtuar me vite mund të zhduket si pa u ndjerë. Kjo e bën filmin më të rëndësishëm se një spektakël i zakonshëm për fëmijë.
Për kë është ky ishull?
Forgotten Island i flet më shumë atyre që i pëlqejnë historitë me rrezik emocional të qartë, jo vetëm me aksion vizual. Është i përshtatshëm për shikues që kërkojnë një aventurë familjare me zemër, për adhurues të animacionit që vlerësojnë botët fantastike, dhe për këdo që e ka ndier ndonjëherë peshën e një ndarjeje të afërt. Nëse kërkon një film të zhurmshëm, të ndërtuar vetëm mbi ritëm dhe ngjyra, këtu mund të gjesh më shumë ndjeshmëri sesa spektakël. Por nëse të tërheq një histori ku fantazia shërben si pasqyrë e brishtësisë njerëzore, atëherë ky titull ka arsye të të mbetet në mendje.
Verdikti im
Forgotten Island më duket një film me një ide qendrore të fortë dhe me potencial për të prekur një publik të gjerë pa u bërë i rrafshët. Premisa e tij është e pastër, e kuptueshme dhe emocionalisht e ngarkuar; pikërisht aty qëndron edhe vlera e tij më e madhe. Nuk premton revolucion, por premton një aventurë me zemër, dhe kjo është shpesh më shumë se mjaftueshëm.
Vlerësimi im: 3.5/5 yje
Tituj të përmendur
Lexo më tej
ReviewRe:Zero dhe rruga e errët e fantazisë moderne
Re:ゼロから始める異世界生活 e mori formulën e njohur të isekai-t dhe e ktheu në një provë të dhimbshme për heroin e tij. Që në nisje, seriali i vë Subaru Natsuki-t përpara një bote të huaj, ku shpëtimi, hutimi dhe shpresa ecin krah më krah. Ajo që e bën të qëndrojë është përzierja mes misterit, aksionit dhe një drame psikologjike që nuk të lë rehat.
ReviewThe Office: komedia e zyrës që e ktheu banalitetin në art
Duke u nisur nga përditshmëria e punonjësve në degën e Scrantonit të Dunder Mifflin-it, The Office e ndërton humorin nga gjërat më të zakonshme: heshtjet e sikletshme, rivalitetet e vogla dhe marrëdhëniet që lindin brenda mureve të një zyre. Greg Daniels e ka kthyer këtë botë të thjeshtë në një komedi me identitet të fortë, ku personazhet mbeten po aq të paharrueshëm sa situatat që i rrethojnë.
ReviewLeviticus: horrori i dëshirës dhe pasqyrës
"Leviticus" ndërton një premisë të ngushtë, por shqetësuese: dy adoleshentë duhet t’i shpëtojnë një entiteti të dhunshëm që merr trajtën e personit që dëshirojnë më shumë. Brenda 88 minutave, filmi e shndërron frikën në një lojë të errët me identitetin, afërsinë dhe tërheqjen që mund të bëhet kërcënim.