Leviticus: horrori i dëshirës dhe pasqyrës

Premisa: kur frika merr fytyrën e dëshirës

Sipas përmbledhjes zyrtare, dy djem adoleshentë duhet të shpëtojnë nga një entitet i dhunshëm që merr formën e personit që secili dëshiron më shumë: njëri-tjetrit. Ky është një motiv që menjëherë i jep filmit një nerv dramatik shumë më të gjerë sesa një ndjekje e thjeshtë mbijetese. Këtu frika nuk vjen nga e panjohura absolute, por nga ajo që është më intime, më e afërt dhe, për rrjedhojë, më e brishtë.

Filmi shfrytëzon këtë ide me një efikasitet të qartë: çdo hap i personazheve nuk është vetëm për t’i shpëtuar një kërcënimi fizik, por edhe për t’u përballur me atë që ndiejnë, me atë që nuk e thonë dot, dhe me mënyrën si një dëshirë e pafajshme mund të deformohet në makth. Në këtë kuptim, Leviticus nuk kërkon thjesht t’i trembë shikuesit; ai kërkon t’i vërë përballë pasqyrës së vet.

Hija e regjisorit mbi një histori të ngushtë

Adrian Chiarella, si regjisori dhe krijuesi i filmit, punon me një koncept që kërkon disiplinë tonale. Zhanri horror-romancë është i vështirë sepse rrezikon të shpërbëhet nëse njëra anë dominon tjetrën. Por këtu vetë ideja e entitetit që merr formën e dëshirës së personazheve i lidh organikisht dy shtyllat e filmit. Romanca nuk është zbukurim; është burimi i tensionit. Horror-i nuk është vetëm dekor i errët; është forma që merr pasiguria emocionale.

Kohëzgjatja prej 88 minutash sugjeron një ritëm të shkurtër dhe të ngjeshur, një zgjedhje që i shkon për shtat një historie të tillë. Nuk ka luksin e zgjatjes së panevojshme, dhe as nuk ka nevojë për të. Një premisë kaq e përqendruar funksionon më mirë kur ruan presionin dhe nuk e shpërndan energjinë. Në këtë aspekt, filmi duket i ndërtuar për të mbajtur tensionin pa e tepruar me zbërthime të panevojshme.

Vlerësimet e larta në platforma të ndryshme flasin për një pritje të favorshme: 6.8/10 në TMDB, 6.4/10 në IMDb, 93% në Rotten Tomatoes dhe 83/100 në Metacritic. Këto nuk tregojnë vetëm interes, por edhe një pranim kritik të një filmi që, me sa duket, e di saktësisht çfarë kërkon të bëjë: të përdorë frikën si mënyrë për të folur për dëshirën.

Një zhanër i dyfishtë, por jo i paqartë

Horror-i dhe romanca shpesh përplasen sepse njëri kërkon alarm, tjetri afërsi. Por në Leviticus, këto dy forca nuk e sabotojnë njëra-tjetrën; ato e ushqejnë konfliktin qendror. Për një auditor shqiptar apo ballkanik, kjo mund të lexohet edhe si një histori e njohur në thelb: ndjenja që nuk thuhen hapur, frika nga ekspozimi, dhe pesha e asaj që komuniteti apo rrethanat e bëjnë të papërballueshme. Filmi nuk ka nevojë ta shpjegojë me fjalë këtë ngarkesë; vetë ideja e përfytyrimit të tjetrit si dëshirë dhe si kërcënim e bën punën.

Kasti i përmendur — Joe Bird, Stacy Clausen, Mia Wasikowska, Nicholas Hope, Tyallah Bullock dhe Ewen Leslie — sugjeron një ansambël që duhet të mbajë barrën emocionale dhe atmosferike të filmit. Në një histori të tillë, performanca është thelbësore: nëse personazhet nuk duken të prekshëm, atëherë edhe frika bie. Prandaj filmi ka shumë gjasa të mbështetet te prania dhe intensiteti, jo vetëm te efekti vizual.

Për kë është ky film?

Leviticus i drejtohet atyre që kërkojnë horror me nëntekst emocional, jo vetëm me tronditje sipërfaqësore. Është për shikuesit që e preferojnë ankthin psikologjik, ambiguitetin e ndjenjave dhe historitë ku përbindëshi nuk vjen nga jashtë, por nga afërsia vetë. Nëse dikush kërkon një film të lehtë, linear dhe pa ngarkesë simbolike, ky nuk është titulli i duhur. Por nëse kërkohet një horror i shkurtër, i përqendruar dhe me një ide të fortë në qendër, atëherë filmi e ka fituar vëmendjen.

Ka edhe një meritë tjetër: ai nuk mbështetet te madhështia e botës, por te thyerja e intimitetit. Kjo e bën më të pakëndshëm, por edhe më të qëndrueshëm në kujtesë.

Verdikti: i vogël në metrazh, i madh në ide

Leviticus është një film që e kupton sa larg mund të të çojë një ide e vetme, kur ajo ndërtohet me bindje dhe pa frikë nga errësira emocionale. Nuk premton spektakël të madh, por premton diçka më të vështirë për t’u harruar: një përplasje mes dëshirës dhe frikës, mes asaj që të tërheq dhe asaj që të kërcënon. Për mua, kjo e bën një titull të vlefshëm dhe të denjë për vëmendje.

Vlerësim: 4/5 yje

• Premisë e fortë dhe e pazakontë
• Përzierje efektive e horrorit me romancën
• Metrazh i shkurtër që ndihmon ritmin
• I përshtatshëm për publikun që kërkon ankth psikologjik