In the Grey: kur grabitja bëhet lojë hijeje

Premisa: grabitja si terren lufte

Pika më tërheqëse e filmit është vetë ideja e grabitjes, por jo në formën klasike të një plaçkitjeje elegante. Këtu kemi të bëjmë me një operacion që mban erën e punës së fshehtë, të planifikimit dhe të rrezikut të vazhdueshëm. Përmbledhja zyrtare e vendos konfliktin në një terren ku çdo hap mund të jetë kurth, dhe kjo e bën filmin më shumë një lojë mendore sesa thjesht një shpërthim aksioni.

Henry Cavill si Sid dhe Jake Gyllenhaal si Bronco e mbajnë qendrën dramatike të historisë, ndërsa Eiza González si Rachel i shton ansamblit një prani që e forcon ndjesinë e bashkëpunimit të ngjeshur. Emra si Carlos Bardem, Michael Vu dhe Fisher Stevens e plotësojnë grupin pa e bërë narrativën të ndihet bosh në skaje. Në një film të tillë, ansambli nuk është dekor; ai është mekanizmi që e shtyn tensionin.

Ritmi i Ritchie-t dhe gjuha e zhanrit

Si krijues, Guy Ritchie vjen i lidhur me një energji të caktuar regjisoriale: dialog i shpejtë, lëvizje e vrullshme dhe një ndjenjë se gjithçka po ndodh nën sipërfaqe. Në In the Grey, kjo përputhet natyrshëm me zhanrin aksion-thriller. Kur një film mbështetet te strategjia, mashtrimi dhe mbijetesa, regjisë i kërkohet të ndërtojë presion pa e bërë gjithçka të dukshme menjëherë. Dhe pikërisht këtu qëndron interesi i filmit: tek aftësia për ta kthyer çdo shkëmbim force në një lojë pozicionesh.

Vlerësimet e dhëna tregojnë një pritje të përzier, por jo të ftohtë: 7.6/10 në TMDB, 6.6/10 në IMDb, 51% në Rotten Tomatoes dhe 53/100 në Metacritic. Këto shifra sugjerojnë një film që i ka ndarë shijet, por që ka gjetur edhe publikun e vet. Kjo shpesh ndodh me titujt që e marrin seriozisht tensionin, por nuk i japin gjithçkaje një qartësi të plotë. Dhe në rastin e një thrilleri, pak mjegull shpesh është pjesë e marrëveshjes.

Për kë është ky film?

In the Grey u flet atyre që i pëlqejnë filmat aksion ku armët nuk janë e vetmja gjuhë e konfliktit. Nëse kërkoni ndjekje, tension, lojë nervash dhe një ekip personazhesh që lëvizin si një njësi e vetme nën presion, ky është një titull që ia vlen të merret në konsideratë. Është më i përshtatshëm për publikun që pëlqen thrillerët me strukturë taktike sesa për ata që kërkojnë ndjeshmëri të gjatë psikologjike apo drama të thelluara karakteresh.

Nga ana tjetër, filmat e këtij lloji funksionojnë më mirë kur shikuesi e pranon lojën e tyre: pak më shumë energji sesa hollësi, pak më shumë tension sesa shpjegim. Për publikun shqiptar dhe ballkanik, ku historia e hijeve, pazareve dhe llogaritjeve të ftohta nuk tingëllon kurrë krejt e huaj, filmi ka një rezonancë të vetën. Ai flet për besimin e brishtë, për interesin që ndryshon anë dhe për rrezikun që fshihet pas çdo marrëveshjeje.

Verdikti: një thriller që ecën mbi teh

In the Grey nuk duket se synon të ripërtërijë zhanrin, por ta shtyjë atë me shpejtësi dhe kontroll në një terren të ngjeshur. Me një regji që i shërben lojës së errët të ndërveprimeve, me një kast që mban peshën e tensionit dhe me një premisë që premton më shumë sesa një grabitje e zakonshme, filmi ka mjaftueshëm arsye për të tërhequr vëmendje. Jo çdo element do t’i bindë të gjithë, por ai e di çfarë lloj filmi do të jetë.

Vlerësimi im: 3.5/5 yje. Është një thriller solid, i zhdërvjellët dhe me nerv, që fiton më shumë nga atmosfera dhe dinamika sesa nga thellësia tematike. Për dashamirët e aksionit inteligjent, është një udhëtim i denjë në zonën gri ku besimi, mashtrimi dhe mbijetesa përplasen pa mëshirë.