Good Will Hunting: kur gjeniu s’di si të jetojë

Premisa: një shans i fundit për një njeri që s’do të shpëtohet lehtë

Sipas përmbledhjes zyrtare, Will Hunting është një gjeni kokëfortë, i lidhur fort me botën e tij punëtore, por që po dështon në “mësimet e jetës”. Një shans i fundit, ndoshta. Kjo formulë duket e njohur. Ai e mban rrëfimin tokësor, me ritëm të matur dhe me vëmendje te marrëdhëniet që ndërtojnë, ose rrënojnë, një njeri. Në qendër nuk është thjesht një përballje midis një studenti të jashtëzakonshëm dhe një figure autoriteti; është një luftë më intime mes potencialit dhe frikës nga afërsia, mes zgjuarsisë dhe vetëshkatërrimit.

Regjia e qetë, tensioni i brendshëm

Regjia e Van Sant-it i jep filmit një ton që nuk kërkon të bërtasë për të lënë gjurmë. Ai e lë dramën të rritet nga bisedat, nga heshtjet, nga përplasjet e vogla që mbajnë peshë të madhe emocionale. Kjo është arsyeja pse Good Will Hunting nuk ndihet si një film që konsumon ndjesinë shpejt; ai e përpunon atë me durim.

Zhanri dramatik këtu shfrytëzohet në mënyrën më klasike: jo si spektakël, por si zbulim karakteri. Filmi nuk ka nevojë për shumë stërhollime vizuale për të qenë i fortë. Forca e tij vjen nga raportet njerëzore dhe nga mënyra si secili personazh bart një lloj dhimbjeje, qoftë të heshtur, qoftë të shpërthyer.

Robin Williams, si Sean Maguire, sjell një ngrohtësi të matur që e balancion konfliktin. Matt Damon e mban Will-in me një përzierje të rrallë arrogance dhe cenueshmërie. Ben Affleck, Minnie Driver dhe Stellan Skarsgård i japin botës së filmit një gravitet që e bën më të besueshme këtë rrugëtim emocional. Edhe Casey Affleck, në një rol më të vogël, kontribuon në ndjesinë se ky është një univers i mbushur me presion social dhe pritshmëri të papërfunduara.

Pse vazhdon të mbetet relevant

Edhe sot, filmi mbetet i rëndësishëm sepse nuk flet vetëm për talentin, por për çmimin që paguajmë kur nuk dimë si ta përdorim atë. Në këtë kuptim, ai mbetet një dramë universale, por njëkohësisht afrohet shumë me përvojën ballkanike, sepse brenda saj bashkëjetojnë pritshmëria familjare, krenaria e plagosur, frika nga dobësia dhe obsesioni për të mos u dukur i thyer. Në një hapësirë ku shpesh admirimi për “të zotiin” shoqërohet me mosbesim ndaj ndjeshmërisë, filmi mbetet befasuesisht aktual.

Një arsye tjetër pse ia vlen të (ri)shihet është se ai nuk e trajton shërimin si mrekulli të menjëhershme. Nuk premton zgjidhje të shpejta. Përkundrazi, sugjeron se rritja vjen kur njeriu pranon të dëgjojë, të përballet dhe, mbi të gjitha, të mos fshihet më pas mburrjes apo zemërimit.

Për kë është ky film?

Good Will Hunting është për ata që kërkojnë dramë me zemër, por jo me sentimentalizëm të tepruar. Është për shikuesit që duan personazhe të shkruar me tension të brendshëm, për ata që vlerësojnë dialogun si mjet ndërtimi karakteri dhe për këdo që është ndier ndonjëherë më i zoti nga sa di të jetë i lumtur.

Nëse preferoni filma që ecin më shumë përmes emocioneve sesa përmes ngjarjeve të mëdha, kjo është zgjedhje e sigurt. Nëse kërkoni një dramë klasike që mbetet e gjallë sepse prek diçka thelbësore njerëzore, atëherë filmi i Van Sant-it e ka fituar prej kohësh atë status.

Verdikti

Good Will Hunting është një klasik modern që nuk e ka humbur aspak peshën. I ndërtuar me kujdes, i luajtur me ndjeshmëri dhe i mbështetur mbi një premisë të thjeshtë, por emocionalisht të ngarkuar, filmi mbetet i qetë në ton, ndërsa, pikërisht për këtë arsye, godet me forcë të pazakontë. Jo i bujshëm, por i qëndrueshëm. Jo i madhështuar me zhurmë, por i paharrueshëm në efekt.

Vlerësimi im: 4.5/5 yje

• Premisë e thjeshtë, por me thellësi emocionale.
• Regji e qetë dhe e përqendruar te karakteret.
• Interpretim i fortë nga kasti kryesor.
• Vazhdon të ndihet aktual edhe sot.

Dobësitë:

• Ndonjëherë ndjek një trajektore të njohur dramatike.
• Mund t’u duket i matur për ata që kërkojnë ritëm më të vrullshëm.