3 Idiots: kur komedia bëhet goditje ndaj sistemit
Në vitin 2009, Rajkumar Hirani solli një film që e ktheu kampusin universitar në terren beteje mes ëndrrave, frikës dhe autoritetit. 3 Idiots mbetet një dramë-komedi e gjallë, e mprehtë dhe ende e freskët, sepse pyetjet që ngre për presionin akademik dhe identitetin vazhdojnë të duken krejt të tanishme.

Një hyrje që s’harrohet lehtë
Ka filma që hyjnë me bujë dhe ka filma që mbeten gjatë sepse dinë të qeshin me plagët e kohës. 3 Idiots, i cili doli më 23 dhjetor 2009, bën pjesë te të dytët.
Me një përzierje dramatike dhe komike, ai nuk e trajton universitetin vetëm si hapësirë mësimi, por si një laborator ankthi, gare dhe identiteti të shtypur, ku presioni i jashtëm dhe pritjet shoqërore e ngushtojnë individin.
Befasues deri në fund. Dhe kjo është një nga arsyet pse ka mbetur kaq i fortë në kujtesë.
Çfarë sjell kjo histori kampusi
Përmbledhja zyrtare e vendos fokusin te Rancho, një student i pazakontë që mbërrin në universitetin më prestigjioz të Indisë dhe e përmbys rendin e kampusit me sjelljet e tij të çuditshme. Bashkë me dy miqtë e rinj, Farhanin dhe Rajun, ai hyn në një marrëdhënie të vazhdueshme tensioni me dekanin e ashpër “Virus”, ndërsa në horizont shfaqet edhe Pia, vajza e dekanit.
Pa hyrë në zhvillime që do t’i prishnin zbulimet e mëtejshme, mjafton të thuhet se filmi ndërton një histori miqësie, presioni dhe kërkimi personal. Ai nuk varet nga kthesat e mëdha sa nga energjia me të cilën i vë personazhet përballë një sistemi që kërkon bindje, jo mendim.
Regjia e Hiranit dhe toni që nuk e humb ekuilibrin
Rajkumar Hirani e drejton filmin me një dorë të sigurt, duke e mbajtur gjithmonë në lëvizje mes humorit dhe ndjenjës.
Nuk është vetëm ndarje zhanresh.
Një skenë qesharake nuk mbetet bosh, sepse, pas saj, zakonisht qëndron një nerv i vërtetë emocional, ndërsa toni ruan ngrohtësinë pa u zbutur dhe kritikën pa rrëshqitur në cinizëm.
Toni është i ngrohtë, por jo i butë; kritik, por jo cinik. Hirani nuk e sulmon sistemin me dhunë estetike, por me ironi, ritëm dhe një lloj besimi te personazhet. Kjo e bën filmin të jetë i arritshëm për publikun e gjerë, pa u kthyer në një predikim. Ai është popullor në kuptimin më të mirë të fjalës: i afërt, i kuptueshëm dhe i ngarkuar me energji kolektive.
Personazhe që mbajnë mbi supe gjithë peshën
Kasti është një nga shtyllat kryesore të filmit. Aamir Khan si Ranchoddas “Rancho” Chanchad mban në qendër figurën e njeriut që sfidon normën pa humbur humanitetin. R. Madhavan dhe Sharman Joshi, në rolet e Farhanit dhe Raju-t, i japin historisë dy këndvështrime thelbësore, sepse njëri e përball zgjedhjen e jetës, ndërsa tjetri frikën e dështimit; përballë tyre, Boman Irani si Viru “Virus” Sahastrabudhhe krijon një kundërpeshë të fortë, me ashpërsinë, formalitetin dhe fiksimin e tij ndaj disiplinës. Prania e Kareena Kapoor Khan si Pia e shton një shtresë tjetër, ndërsa Omi Vaidya si Chatur “Silencer” Ramalingam i jep filmit një figurë që mbetet e ngulitur në kujtesë.
Pse ky film ende punon sot
3 Idiots nuk është thjesht një histori studentore. Frika nga dështimi, qartë. Pikërisht aty qëndron fuqia e tij, sepse flet për një sistem që i sheh ëndrrat si luks, ndërsa këmbëngul se njeriu nuk duhet ta ngatërrojë suksesin me bindjen e verbër. Përkundrazi, është bërë edhe më e lexueshme në një botë ku presioni arsimor dhe profesional mbetet i lartë. Filmi ka humor, por brenda tij ka edhe një nerv kritik që nuk plaket lehtë.
Për kë është ky titull
Ky film i flet veçanërisht atyre që e kanë ndier ndonjëherë peshën e pritshmërive familjare, akademike apo shoqërore. U përshtatet atyre që kërkojnë një histori të gjallë, me ritëm dhe zemër, sepse, krahas humorit, ofron edhe mbështetje emocionale dhe një temë të qartë; madje, për ata që presin dramë të zymtë, sjell më shumë ngjyra dhe lehtësi. Nëse kërkon një komedi të lehtë pa shtresë mendimi, filmi mund ta surprizojë, sepse nën qeshjen e tij fshihet një kritikë e mprehtë ndaj mënyrës si formohet suksesi.
Verdikti im
3 Idiots mbetet një klasik modern i kinemasë popullore indiane: i gjatë në metrazh, por i gjallë në frymë; i lehtë në dukje, por i rëndë në pyetjet që lë pas. I sigurt, jo i përsosur. Kjo e bën të vlefshëm edhe sot.
Vlerësim: 4.5/5 yje
- Shfrytëzon mirë përzierjen dramë-komedi.
- Ka personazhe të paharrueshëm dhe energji të qëndrueshme.
- Qëndron aktual falë temës së presionit dhe ëndrrave personale.
- Drejtimi i Hiranit e mban filmin të ngrohtë dhe kritik njëkohësisht.
Dobësitë:
- Metrazhi 171 minuta mund të ndihet i gjatë për disa shikues.
- Toni i gjerë nuk do t’u pëlqejë atyre që kërkojnë realizëm më të ftohtë.
Pikat e forta
- Përzierje e goditur e humorit me dramën.
- Personazhe të fortë dhe të kujtueshëm.
- Temë ende shumë aktuale.
- Regji e sigurt dhe e ngrohtë.
Pikat e dobëta
- Metrazh i gjatë.
- Toni i gjerë mund të mos i përshtatet të gjithëve.
Shkruar mbi të dhëna faktike nga redaksia e TitraShqip. Shpreh opinionin e autorit dhe nuk përmban as nuk promovon burime për shikim apo shkarkim.
Artikulli i radhës

“North by Northwest”: klasikja e Hitchcock-ut që ende vrapon përpara
“North by Northwest” i Alfred Hitchcock-ut doli më 6 gusht 1959 dhe mbetet një nga thrillerët aventurierë më të fortë të kinemasë klasike. Me Cary Grant në qendër të një ndjekjeje të rrezikshme nëpër Amerikë, filmi vazhdon të jetë shembull i ritmit, ironisë dhe tensionit që nuk plaket.
Lexo më tej

La casa de papel: kur grabitja bëhet mit
E shfaqur në 2017, La casa de papel doli si një krim-dramë që e ktheu një plan grabitjeje në spektakël nervash, identitetesh dhe loje pushteti. Me Álex Pina në timon dhe një kast të drejtuar nga Álvaro Morte e Úrsula Corberó, seriali mbeti një nga titujt më të diskutuar të viteve të fundit.

Catch Me If You Can: një klasik i hirtë me ritëm loje
“Catch Me If You Can” doli si një nga filmat më të mprehtë të Steven Spielberg-ut në fillim të viteve 2000, duke e kthyer një histori të vërtetë mashtrimesh në një aventurë elegante, nervoze dhe befasueshëm njerëzore. Me Leonardo DiCaprion dhe Tom Hanks-in përballë njëri-tjetrit, filmi mbetet irëndësishëm sepse nuk e sheh krimin si thjesht rast policor, por si një lojë identitetesh, dëshirash dhe arratisjeje.

Zack Snyder's Justice League
Kur një version i gjatë, i errët dhe i ngarkuar emocionalisht i një filmi superhero del pas një pritjeje të stërzgjatur, ai nuk matet vetëm me efektin e radhës. Zack Snyder’s Justice League mbetet një rast i veçantë: një epikë 242-minutëshe ku bashkëpunimi, humbja dhe barra e shpëtimit marrin përmasat e një miti modern. Sot, ai lexohet si një rikthim i plotë i autorit te materiali i vet.