Zack Snyder's Justice League
Kur një version i gjatë, i errët dhe i ngarkuar emocionalisht i një filmi superhero del pas një pritjeje të stërzgjatur, ai nuk matet vetëm me efektin e radhës. Zack Snyder’s Justice League mbetet një rast i veçantë: një epikë 242-minutëshe ku bashkëpunimi, humbja dhe barra e shpëtimit marrin përmasat e një miti modern. Sot, ai lexohet si një rikthim i plotë i autorit te materiali i vet.
Një rikthim që nuk u mendua kurrë si thjesht “version më i gjatë”
Zack Snyder’s Justice League doli më 18 mars 2021 dhe, që në vetë ekzistencën e tij, e kapërcen kornizën e një release-i të zakonshëm. Ky nuk është thjesht një film superhero me më shumë minuta; është një projekt që mbështetet mbi idenë e rindërtimit, mbi një vizion të kthyer në formë të plotë dhe mbi dëshirën për ta parë botën e DC-së të funksionojë si një trup i vetëm, i rëndë dhe i vendosur.
Me një kohëzgjatje prej 242 minutash, filmi kërkon durim, por edhe shpërblen me një ndjesi të qartë epike. Pesha e tij nuk vjen vetëm nga përmasat, por nga mënyra si e trajton ekipin e metahumaneve si një bashkim karakteresh që duhet të mbajnë mbi supe një kërcënim katastrofik.
Premisa: një botë që përpiqet të mblidhet pas humbjes
Përmbledhja zyrtare e vendos në qendër Bruce Wayne, i cili, i bindur se sakrifica përfundimtare e Superman-it nuk duhet të ketë qenë e kotë, bashkon forcat me Diana Prince dhe niset të rekrutojë një ekip metahumanoësh për të mbrojtur botën. Kjo e bën filmin më shumë se një histori skuadre: ai është një kërkim për ekuilibër pas trauma-s, për besim pas humbjes dhe për bashkim përballë një rreziku që afrohet me përmasa kataklizmike.
Ben Affleck si Batman / Bruce Wayne dhe Gal Gadot si Wonder Woman / Diana Prince mbajnë boshtin emocional të kësaj premise, ndërsa Henry Cavill si Superman / Clark Kent mbetet figura gravitacionale rreth së cilës ndërtohet gjithçka. Në këtë strukturë futen edhe Ray Fisher si Cyborg / Victor Stone, Jason Momoa si Aquaman / Arthur Curry dhe Ezra Miller si The Flash / Barry Allen, duke e kthyer filmin në një ansambël ku secili ka një funksion të qartë në mekanizmin e madh narrativ.
Si e ndërton Snyder tonin: solemn, i errët dhe me frymëmarrje të gjatë
Zack Snyder si regjisor e ka të qartë se ky material nuk kërkon lehtësi. Zhanret aksion, aventurë dhe fantazi këtu nuk shërbejnë për të krijuar argëtim të shpejtë, por për të ngritur një mit të errët bashkëkohor. Solemne, e rëndë, dalluese.
Aksioni nuk funksionon vetëm si spektakël, por si kulm i një tensioni që rritet me hapësirë. Fantazia nuk është dekor, por gjuha përmes së cilës filmi e përfytyron konfliktin. Madje edhe vetë gjatësia prej katër orësh e bën të qartë se ky projekt nuk ka frikë nga ngadalësia, për sa kohë që ajo i shërben madhështisë dhe ndjesisë së peshës dramatike.
Një ansambël që fiton nga hapësira
Filmi ka një përparësi të qartë: i jep hapësirë personazheve të tij që të mos duken thjesht si figura funksionale. Ray Fisher, Jason Momoa dhe Ezra Miller përfitojnë nga kjo qasje, sepse secili prej tyre futet në një botë ku identiteti personal dhe barra e rolit heroik ecin paralelisht. Ben Affleck dhe Gal Gadot, nga ana tjetër, e mbajnë boshtin e seriozitetit, duke e ankoruar filmin në një ndjesi përgjegjësie që i jep peshë çdo lëvizjeje, ndërsa kjo e bën Zack Snyder’s Justice League të lexohet ende sot si një film që e merr seriozisht vetveten. Në një treg ku shumë tituj shkojnë drejt shpejtësisë dhe konsumit të menjëhershëm, ai zgjedh qëndrueshmërinë e tonit dhe madhështinë e formës.
Për kë funksionon më së miri
Ky titull i shkon më shumë shikuesit që kërkon një superhero film me gravitet, ndërtim të gjerë dhe ndjesi epike. Funksionon për ata që duan një rrëfim të gjatë, të mbushur me tension dhe mitologji, dhe që pranojnë se një film 242-minutësh kërkon përkushtim. Është i përshtatshëm sidomos për ata që vlerësojnë një autor që e mban me vendosmëri dorën mbi tonin dhe stilin e vet, ndërsa të tjerët, nëse kërkojnë ritëm të lehtë ose humor të shpeshtë, do ta ndiejnë menjëherë si zgjedhje të papërshtatshme. Ky film kërkon kohë, vëmendje dhe një lloj durimi që sot është bërë pothuajse luksi i rrallë i shikimit të filmave.
Verdikti: një epikë e rëndë, por e rëndësishme
Zack Snyder’s Justice League mbetet një rast i veçantë, sepse nuk e fsheh madhësinë e ambicies së vet. I rëndë dhe i gjatë. Sot, ai ia vlen të (ri)shihet jo vetëm si kuriozitet kulturor, por si një dëshmi e qartë e asaj që ndodh kur regjisë i lihet hapësirë të marrë frymë.
Vlerësimi im: 4/5 yje. Nuk është një film për çdo shikues, por është pa dyshim një nga titujt më të dallueshëm të epokës moderne të superheroit.
- Ambicie e madhe narrative.
- Ton i qëndrueshëm dhe identitet i fortë vizual.
- Ansambël i shfrytëzuar me më shumë hapësirë.
- Kohëzgjatje që kërkon durim dhe përkushtim.
Pikat e forta
- Ambicie e madhe narrative.
- Ton i qëndrueshëm dhe identitet i fortë.
- Ansambël i shfrytëzuar mirë.
- Mbetet i rëndësishëm si rast autoral.
Pikat e dobëta
- Kohëzgjatje shumë e madhe.
- Ritëm i ngadaltë për disa shije.
- Nuk i përshtatet kërkuesve të lehtësisë.
Ku mund ta shikoni
Platforma zyrtare në Kosovë, Shqipëri, Maqedoni të Veriut dhe Mal të Zi (JustWatch/TMDB). TitraShqip nuk hoston dhe nuk linkon video.
Shkruar mbi të dhëna faktike nga redaksia e TitraShqip. Shpreh opinionin e autorit dhe nuk përmban as nuk promovon burime për shikim apo shkarkim.
Artikulli i radhës
“The Godfather Part II”, klasikja që e thelloi mitin e Corleone-ve
Më 20 dhjetor 1974, “The Godfather Part II” doli si vazhdim i një historie që tashmë e kishte ndryshuar kinemanë amerikane. Drama kriminale e Francis Ford Coppolës ndërthur ngritjen e Vito Corleones në Sicili dhe New York me zgjerimin e perandorisë së Michael Corleone-s në vitet 1950, duke mbetur edhe sot një pikë referimi për filmat e krimit.
Lexo më tej
Catch Me If You Can: një klasik i hirtë me ritëm loje
“Catch Me If You Can” doli si një nga filmat më të mprehtë të Steven Spielberg-ut në fillim të viteve 2000, duke e kthyer një histori të vërtetë mashtrimesh në një aventurë elegante, nervoze dhe befasueshëm njerëzore. Me Leonardo DiCaprion dhe Tom Hanks-in përballë njëri-tjetrit, filmi mbetet irëndësishëm sepse nuk e sheh krimin si thjesht rast policor, por si një lojë identitetesh, dëshirash dhe arratisjeje.
Portrait de la jeune fille en feu: një vështrim që digjet ngadalë
I vendosur në një ishull të izoluar në Brittany, në fund të shekullit të tetëmbëdhjetë, filmi ndjek një piktore që duhet të realizojë portretin e nusërisë së një të reje. Nga kjo detyrë lind një dramë romantike e heshtur, e ndërtuar mbi vëzhgimin, kujtesën dhe tensionin e një ndjenje që s’mund të mbetet e mbyllur gjatë.
Jojo Rabbit: satirë e hidhur për luftën dhe pafajësinë
Jojo Rabbit e Taika Waititit mbetet një nga filmat më të veçantë të vitit 2019: një komedi lufte që e përdor absurditetin për të zbuluar frikën, indoktrinimin dhe nevojën për njerëzi. Mes tonit të lehtë dhe dhimbjes së nëntekstuar, filmi i jep historisë një këndvështrim të pazakontë, por të goditur.