Hokum: kur një han i largët bëhet pasqyrë e frikës

Atmosferë që e mban frymën pezull

Damian McCarthy, si regjisor dhe krijues, duket se e ndërton filmin mbi durim, sugjerim dhe frikë psikologjike, jo mbi tronditje të lehta. Kjo i shkon shumë zhanrit horror-thriller, sidomos kur historia lidhet me kujtesën, humbjen dhe pasojat e pashlyera të së shkuarës. Tensioni këtu nuk vjen vetëm nga ajo që shihet, por nga ajo që nuk shpjegohet menjëherë. Dhe kjo, sinqerisht, ia rrit peshën çdo skene.

Hokum më duket si një film që e di saktë sa informacion të japë dhe sa të fshehë. Ky është meraku i tij kryesor. Një han i izoluar, një legjendë lokale për një shtrigë, një zhdukje dhe një protagonist i detyruar të kthejë kokën nga vetja. Këto elemente nuk rrinë thjesht si dekor. Ata punojnë si hallka të një ankthi që i afrohet ngadalë njeriut. Dhe kur një film horror funksionon kështu, unë zakonisht i fal më shumë sesa një rrugë të shkurtër drejt tmerrit të gatshëm.

Kasti dhe pesha e roleve

Adam Scott mban në qendër një personazh që duhet të bartë zymtësinë, dyshimin dhe lodhjen emocionale. Përreth tij, Peter Coonan, David Wilmot, Florence Ordesh, Michael Patric dhe Will O'Connell krijojnë një rrjet figurash që i japin vendit një ndjesi të gjallë, por edhe kërcënuese. Nuk kemi të dhëna të mjaftueshme për ta quajtur këtë film “ansambël” në kuptimin klasik, megjithatë emrat e kastit sugjerojnë një ndërtim ku secili shërben për ta shtyrë më tej paranojën e protagonistit.

Më duhet të them se ky lloj horror-i, kur bëhet me mend dhe me ritëm, më kujton atë ndjesi që e kemi të gjithë në Prishtinë, Tiranë a Shkup kur një histori e vjetër familjare fillon të tregohet në darkë dhe askush nuk guxon ta ndërpresë. Ka diçka ballkanike në këtë frikë: shtëpia nuk është kurrë vetëm shtëpi, dhe e kaluara nuk ikën thjesht se e mbylle derën. Hokum duket se e di këtë instinkt shumë mirë.

Për kë punon ky ankth

Ky film u drejtohet shikuesve që e duan horrorin me më shumë nëntekst sesa gjak, dhe thrillerin ku dyshimi rritet me çdo skenë. Nëse kërkoni ritëm të shpejtë dhe frikë të menjëhershme, mund t’ju duket i ngadalshëm. Por nëse ju tërheq atmosfera e rëndë, misteri i hapur pak e nga pak dhe një narrativë ku trauma personale përplaset me legjenda të errëta, atëherë Hokum ka shumë gjasa t’ju zërë.

Unë besoj se filmi do t’i flasë më shumë një publiku që i pëlqen të lexojë frikën mes rreshtave. Jo vetëm ta shohë. Ai nuk duket si titull që të jep komoditet, dhe kjo është pikërisht arsyeja pse ia vlen të merret seriozisht. Me 108 minuta kohëzgjatje, hapësira është e mjaftueshme për ta ndërtuar ankthin pa e mbingarkuar, edhe pse një premisë e tillë kërkon kujdes të madh që misteri të mos kthehet në mjegull boshe.

Verdikti im përfundimtar

Me të dhënat që kemi, Hokum më duket si një horror-thriller i punuar me vetëdije, i interesuar më shumë për plagët e brendshme sesa për shokun e lirë. Vlerësimet e tij në letër janë të mira, sidomos 90% në Rotten Tomatoes dhe 76 në Metacritic, dhe kjo sugjeron një pritje të favorshme për mënyrën si e ndërton atmosferën. Mua personalisht më intrigon kjo qasje e ftohtë dhe e përmbajtur; nuk e prisja që një histori për një han të largët të tingëllonte kaq e ngarkuar emocionalisht.

Nuk është film për të gjithë. Disa do ta ndiejnë si shumë të ngadaltë, të tjerë si tepër të mbyllur në psikologji. Por për ata që e duan horrorin ku e kaluara nuk ikën, ku fjalët e pathëna peshojnë po aq sa pamjet, Hokum duket si zgjedhje me karakter. Dhe unë, për këtë lloj tensioni, jam gati të tregoj më shumë durim se zakonisht.