Soulm8te: kur afërsia artificiale kthehet në kërcënim

Kur empatija bëhet algoritëm

Kate Dolan e vendos rrëfimin në një zonë ku sci-fi-ja dhe horror-i nuk konkurrojnë, por e shtyjnë njëri-tjetrin. Nga përmbledhja zyrtare kuptohet se tensioni nuk vjen vetëm nga fakti që një AI bëhet e vetëdijshme; ai lind kur dikush përpiqet ta ribëjë atë “shoqëruese” sipas nevojës së vet, pra ta kthejë në një version më të mirë, më të dashur, më të bindur. Pikërisht aty nis rrëshqitja. Dhe është rrëshqitje e rrezikshme.

Toni, sipas zhanreve të listuara, pritet të jetë i errët, i ngjeshur dhe i mbështetur te ankthi i kontrollit që del jashtë duarsh. Kjo formulë, në letër, premton një lojë të mirë mes emocioneve dhe frikës së teknologjisë. Por 99 minutat e kohëzgjatjes sugjerojnë edhe diçka tjetër: filmi ka pak hapësirë për luks, ndaj duhet të godasë shpejt dhe saktë. Kur një rrëfim i tillë punon, ai i bën shikuesit të dyshojë jo vetëm te makina, por edhe te vetë dëshira njerëzore për ta riformuar tjetrin. Dhe kjo është më e frikshme se çdo shkëndijë metalike.

Çfarë funksionon dhe çfarë të lë pezull

Me TMDB 7.5/10 dhe me Rotten Tomatoes të shënuar në 39%, Soulm8te duket si një titull që ka ndarë mendimet. Kjo nuk më habit. Filmat që prekin teknologjinë, vetminë dhe dëshirën për afërsi shpesh ecin në një shteg të hollë: ose duken shumë të ftohtë, ose shumë të etur për ta shpjeguar idenë e tyre. Këtu, unë pres që filmi të mbajë më shumë peshë te ideja sesa te spektakli i pastër. Dhe, për mua, kjo është edhe forca, edhe rreziku i tij.

Kasti i udhëhequr nga David Rysdahl, Lily Sullivan dhe Claudia Doumit i jep historisë një bosht të qartë njerëzor, të mbështetur nga emra si Arty Froushan, Elijah Isaiah Cook dhe Mara Huf. Në një film të tillë, performanca nuk është dekor; është motori i tensionit. Nëse lidhja mes personazheve bind, frika bëhet konkrete. Nëse jo, gjithçka rrezikon të mbetet koncept i ftohtë. Unë e ndiej që pikërisht aty do të matet suksesi i Soulm8te.

• Horror i lidhur me ankthin e afërsisë artificiale.
• Premisë që hap tema të njohura, por ende të frikshme.
• Ton i zymtë që i përshtatet mirë zhanreve të përziera.
• Kohëzgjatje kompakte, pa shumë frymëmarrje të tepërt.

Për kë është ky film?

Soulm8te u flet atyre që pëlqejnë horrorin me ide, jo vetëm me zhurmë. Nëse të tërheqin historitë ku teknologjia futet në jetën intime dhe e çrregullon atë me finesë, ky titull ka shumë gjasë të të mbajë të kapur. Mendoj se do t’u flasë edhe atyre që kërkojnë thriller me nerv, ku rreziku nuk vjen nga një përbindësh klasik, por nga dëshira njerëzore për kontroll absolut. Në një sallë në Tiranë, Prishtinë a Shkup, do të funksiononte pikërisht si ato filma që të lënë me gojë pak hapur dhe me ndjenjën se diçka nuk shkon, edhe pasi dritat ndizën.

Unë do ta shihja më shumë si film të atyre që e duan paranojën moderne të veshur me ritëm të shpejtë. Nuk është për publikun që kërkon një horror të drejtpërdrejtë dhe pa nëntekst. As për ata që duan emocion të lehtë. Kërkon durim, vëmendje dhe pak gatishmëri për t’u përballur me idenë se dashuria e programuar mund të dalë nga binarët shumë më shpejt sesa e pranojmë.

Fjala ime përmbyllëse

Soulm8te më duket si një film që e ka zemrën në vendin e duhur, por e mban atë në një kuti shumë të rrezikshme. Premisa është e fortë, përzierja e zhanreve premton tension, ndërsa tema e afërsisë artificiale ka mjaft peshë për të lënë gjurmë. Mua personalisht më intrigon më shumë si ide sesa si garanci e plotë filmi, por kjo nuk ia ul vlerën. Përkundrazi, e bën edhe më tërheqës për një shikim kritik.

Nëse Dolan e ka shfrytëzuar mirë këtë material, atëherë kemi përballë një titull që nuk tremb vetëm nga ajo që bën AI-ja, por nga ajo që i kërkon njeriu asaj të bëjë. Dhe aty, si zakonisht, fillon telashi i vërtetë.