Ice Cream Man: ëmbëlsi që shkrin në tmerr

Një qytet i qetë, një shije e hidhur

Përmbledhja zyrtare lë të kuptohet se nuk kemi të bëjmë me një tmerr të ngadaltë e psikologjik në kuptimin klasik, por me një zbritje të shpejtë në kaos. Premisa është e përqendruar, pothuajse si një fabul e errët: një komunitet veror i idealizuar përplaset me një figurë të vetme që e prish rendin e tij. Kjo e vendos filmin në një hapësirë ku horror-i, komedia dhe thriller-i nuk qëndrojnë të ndara, por e ushqejnë njëri-tjetrin.

Koha e shkurtër prej 86 minutash sugjeron një rrëfim të ngjeshur, pa shumë luks për devijime. Kjo është shpesh forcë në filma të tillë, sepse i mban goditjet më të drejtpërdrejta dhe e ul rrezikun e zgjatjes së panevojshme. Por nga ana tjetër, kur një film mbështetet te një koncept i tillë, çdo minutë duhet të justifikohet me ritëm, shpikje dhe ndjesi kërcënimi. Nëse këto mungojnë, ideja mund të mbetet më e fortë se realizimi.

Regjia e Eli Roth-it dhe loja mes tmerres e ironisë

Si krijues, Eli Roth sjell një emër që lidhet natyrshëm me horror-in që nuk e fsheh synimin për të provokuar. Vetë fakti që ai qëndron pas filmit e orienton pritjen drejt një toni të ashpër, të pakëndshëm, por edhe të vetëdijshëm për lojën me shijet e publikut. Në Ice Cream Man, kjo përkthehet në një film që duket se kërkon të lëkundë balansin mes groteskut dhe argëtimit të errët.

Zhanri i trefishtë — horror, komedi, thriller — nuk është thjesht dekor në letër. Ai kërkon një regji që di të alternojë tensionin me një lloj absurditeti të kontrolluar. Nëse komedia del përpara, rreziku është që frika të zbehet; nëse horror-i mbyt gjithçka, humbet ajo thikë e hollë ironike që e bën premisën më të veçantë. Sipas të dhënave, filmi synon pikërisht këtë ekuilibër të vështirë, ku frika mbetet e pranishme, por e veshur me një buzëqeshje të çuditshme.

Vlerësimet e publikut dhe të kritikës tregojnë një pritje të ftohtë: 4.6/10 në TMDB, 3.8/10 në IMDb, 25% në Rotten Tomatoes dhe 33/100 në Metacritic. Këto shifra sugjerojnë se filmi ka ndarë opinionet dhe ka hasur vështirësi për t’i bindur si shikuesit, ashtu edhe kritikën. Pa hyrë në gjykime që shkojnë përtej të dhënave, tabloja e përgjithshme është ajo e një projekti që ka provokuar më shumë reagim sesa admirim.

Për kë është ky makth veror?

Ice Cream Man u flet para së gjithash atyre që kërkojnë horror me koncept të qartë dhe me një dozë të zezë humori. Nëse të tërheqin filmat që marrin një objekt ose figurë të pafajshme dhe e kthejnë në burim shqetësimi, ky titull ka pikërisht atë lloj loje. Po ashtu, mund të të interesojë nëse të pëlqen një film i shkurtër, i drejtëpërdrejtë dhe pa shumë ambicie për t’u bërë më “i mençur” se ç’është.

Nuk duket, megjithatë, si zgjedhje ideale për ata që kërkojnë horror të thellë psikologjik ose komedi që mbështetet te finesa. Këtu, premisa është më e rëndësishme se subtiliteti, dhe tensioni duket se ndërtohet përmes një ideje të thjeshtë, por të pakëndshme. Për publikun ballkanik, i mësuar me verë të nxehtë, me qytete të vogla dhe me thashetheme që rriten shpejt, kjo atmosferë e një komuniteti që shpërbëhet nën sipërfaqe mund të ndihet çuditërisht e afërt.

Verdikti im

Ice Cream Man është një film që mbështetet fort në një ide të vetme dhe në tonin e saj të errët-lozonjar. Nuk duket të ketë marrë dashuri unanime, por premisa mbetet mjaft e goditur për të tërhequr shikuesit që i japin përparësi konceptit, atmosferës dhe një horror-i që nuk e merr veten krejt seriozisht. Problemi i tij, sipas shifrave, është se ajo ëmbëlsi e rreme nuk ka përfunduar gjithmonë në shije të mirë për publikun.

Në fund, ky është një film më shumë për kuriozitetin sesa për sigurinë e suksesit. Një akullore që fillon e ftohtë, por lë pas një ndjesi djegëse.

Vlerësimi im: 2.5/5 yje

• Forca: premisa e thjeshtë, shqetësuese dhe e lehtë për t’u mbajtur mend
• Dobësia: pritje të ulëta sipas vlerësimeve të publikut dhe kritikës
• Për kë: adhurues të horror-it me komedi të zezë dhe filmave të shkurtër, të drejtpërdrejtë