Judi Dench rikthen plagën e “Cats”: një film që s’e duron dot as vetë

Pse “Cats” mbeti si një njollë e vështirë për t’u shlyer

Cats Nuk ishte thjesht një tjetër përshtatje muzikali. Ishte një titull me një barrë të madhe pritshmërish, sepse vinte nga një vepër skenike që kishte bërë histori dhe nga një kompozitor që gëzon respekt të rrallë në industrinë e argëtimit. Pikërisht për këtë arsye, çdo devijim ose gabim në ton, formë apo ekzekutim dukej më i madh se zakonisht. Kur një projekt i tillë bie, zhurma nuk është e zakonshme. Është e fortë.

Dench e kthen këtë zhgënjim në një koment shumë më të gjerë për mënyrën si mund të humbasë një film kur ndërthuren buxheti, emrat e mëdhenj dhe pritshmëritë e tregut. Ajo nuk e sulmon thjesht rezultatin përfundimtar; ajo duket se e sheh atë si një përdorim të kotë të një materiali që meritonte më shumë kujdes. Dhe kjo, për mua, e bën kritikën e saj të ndihet si diçka më tepër se nostalgji e hidhur. Ka një nerv artistik aty. I dukshëm.

Fjalët e saj, dhe pse tingëllojnë kaq prerë tani

Rrëfimi i Dench-it vjen në një moment kur kujtimet e figurave të mëdha shpesh lexohen jo vetëm si prapaskenë personale, por edhe si mënyrë për të rishkruar historinë e projekteve që publiku i ka gjykuar tashmë. Ajo nuk flet me ndrojtje; përkundrazi, i jep zë irritimit që duket se ka mbetur i gjallë. Kjo lloj sinqeriteti nuk është gjithmonë komode, por është e vlefshme, sepse zbulon se sa thellë mund të mbetet një dështim artistik në kujtesën e atyre që e kanë jetuar nga afër.

Në një ambient si ai ynë, ku një familje mund të grumbullohet para ekranit në mbrëmje dhe të ndajë të njëjtin gjykim të prerë për një film që “s’mban ujë”, reagimi i Dench-it tingëllon çuditërisht i afërt. Jo sepse bëhet fjalë për të njëjtën shkallë famëkeqësie, por sepse përplasja mes pritshmërisë dhe rezultatit është universale. Dhe kur një aktore e kalibrit të saj e thotë troç, pa e zbutur fjalën, mesazhi mbetet i qartë. Disa projekte nuk shërohen lehtë.

Çfarë lë pas ky rrëfim për filmin dhe për vetë Dench-in

Ky moment i ri rreth Cats Nuk e ndryshon historinë e filmit, por e forcon edhe më shumë statusin e tij si rast studimor për gabimet në adaptimet e mëdha muzikore. Kur një yll si Judi Dench e përshkruan punën e vet me kaq pak durim dhe kaq shumë zhgënjim, kjo tregon se barrën e një dështimi nuk e mban vetëm publiku. E mban edhe vetë krijuesi.

Për Dench-in, kjo hyrje në territorin e kujtimeve duket si një akt çlirimi, por edhe si një kthim i pakëndshëm te një film që askush nuk e harron lehtë. Për lexuesin, mbetet një shenjë e qartë se sa mizore mund të jetë kujtesa e industrisë së filmit kur një projekt i madh nuk e gjen dot dot ekuilibrin mes spektaklit dhe substancës. Dhe këtu, mua më duket se e thjeshta thotë më shumë se çdo justifikim: jo çdo kast i madh prodhon një film të madh.