Kaamelott: kur legjenda e Arturit u kthye në komedi të thatë dhe moderne
Në janar të vitit 2005, Kaamelott doli si një përzierje e pazakontë e komedisë, dramës dhe fantazisë, duke e çuar mitin e Mbretit Artur në një terren shumë më tokësor. Seriali i Alexandre Astier-it mbeti i veçantë sepse e trajtoi kalorësinë, Graalin dhe oborrin mbretëror me humor pragmatik, pothuajse sarkastik, që ende sot i flet mirë publikut që i do historitë me nerv dhe karakter.
Shndërrohet menjëherë në lojë. Seriali francez i Alexandre Astier-it doli më 3 janar 2005 dhe mbylli rrugëtimin e tij më 31 tetor 2009, pas gjashtë “books” që sot lexohen si një prej kthesave më të mençura të fantazisë televizive europiane. Me vlerësim 8.5/10 në TMDB dhe 8.7/10 në IMDb, ai mbetet një titull që ka kaluar nga serial i çuditshëm në kult. Dhe kjo nuk është pak.
Në thelb, Kaamelott i merr legjendat arturiane dhe i zbret me këmbë në tokë. Në vend të betejave madhështore, ai na jep frikë, kotësi, ambicie të vogla dhe budallallëqe shumë njerëzore; në vend të tonit solemn, vendos ritmin e sitcom-it klasik, por me një sens francez të frazës dhe të absurdit që nuk ia ngatërron dot lehtë tjetërkush. Mua personalisht më duket pikërisht ky kontrast arsyeja pse seriali funksionon ende: ai e respekton mitin mjaftueshëm sa ta bëjë qesharak, por jo aq sa ta thyejë krejt. Dhe kjo dallon.
Alexandre Astier dhe oborri i tij i çrregullt
Fakti që Alexandre Astier ka qenë krijues, regjisor, shkrimtar, kompozitor, montazhier dhe aktor kryesor e bën Kaamelott një projekt pothuajse autorial në kuptimin më të plotë të fjalës. Ai luan Mbretin Artur, ndërsa përreth tij shfaqen Anne Girouard si Guenièvre, Lionnel Astier si Léodagan, Joëlle Sevilla si Séli, Thomas Cousseau si Lancelot dhe Franck Pitiot si Perceval, duke krijuar një ansambël ku secili rol e shtyn më tej humorin dhe dinamikën e oborrit. Ky ansambël e mban serialin në një ekuilibër të çuditshëm mes arrogancës, pafuqisë dhe një lloj fisnikërie të lodhur, që shpesh më kujton debatet familjare kur dikush përpiqet të tingëllojë serioz dhe të tjerët e rrëzojnë me një fjali të vetme.
Nuk është një seri që mbështetet te spektakli i madh. Jo. Forca e saj është te gjuha, ritmi dhe mënyra si i kthen figurat e njohura në njerëz me nerva të shkurtra, gabime të vogla dhe logjikë të përditshme. Për publikun shqiptar, kjo ka një tërheqje të veçantë, sepse ne jemi mësuar t’i shohim mitet, autoritetet dhe “trimat” të trajtohen aq seriozisht sa deri në absurd, ndërsa Kaamelott i nxjerr me qëllim nga ai solemnitet dhe i zhvesh nga pompoziteti. Në një farë mënyre, seriali flet edhe për atë humor ballkanik që e ul figurën e madhe në tavolinë, pa ia humbur krejt madhështinë.
Pse mbeti relevant edhe pas 21 vjetësh
Kaamelott vazhdon të dallohet sepse nuk është vetëm një parodi e fantazisë; është një vështrim i mprehtë mbi dështimin, kompromisin dhe banalitetin që fshihet pas çdo miti kolektiv. Sezoni pas sezoni, me 458 episode gjithsej. Kjo e bën të pazakontë, por edhe tepër të qëndrueshëm.
Edhe sot, kur shumë seriale fantazie mbështeten te madhështia vizuale, Kaamelott mbetet më interesant për mënyrën si e shpon mitin me humor të ftohtë dhe dialog të saktë. Për mua, kjo është arsyeja pse ai nuk plaket shpejt: nuk të kërkon admirim të verbër, të kërkon vëmendje. Dhe nëse dikush në Prishtinë, Tiranë apo Shkup e ka parë ndonjëherë një episod të tillë në mbrëmje familjare, e kupton menjëherë pse ky serial francez ka ende peshë: është inteligjent, i çuditshëm dhe krejtësisht i pandreqshëm në mënyrën e vet.
Shkruar mbi të dhëna faktike nga redaksia e TitraShqip. Shpreh opinionin e autorit dhe nuk përmban as nuk promovon burime për shikim apo shkarkim.
Artikulli i radhës
VisionQuest: kur identiteti bëhet fushëbetejë
I dalë dy ditë më parë, VisionQuest e vendos Visionin në një udhëkryq ku mbijetesa nuk matet vetëm me forcë, por me aftësinë për t’i rezistuar hijes së Ultronit. Me Terry Matalas në krye dhe një kast që e mban tensionin gjallë, seriali hyn në territor sci-fi e dramë me ambicie të qartë dhe nerv të ftohtë.
Lexo më tej
Dokumentari ‘Everybody to Kenmure Street’ fiton terren drejt Oscar-it
Sipas Deadline, dokumentari ‘Everybody to Kenmure Street’ po fiton terren në garën drejt Oscar-it pasi hyri në short-listën e DOC NYC për dokumentarët më të mirë të vitit. Të martën, filmi i Felipe Bustos Sierra mori edhe katër nominime në Critics Choice Documentary Awards, duke e shtyrë më tej vëmendjen mbi historinë e tij politike.
Pesë seriale high fantasy që nuk kanë sezon të dobët, sipas Collider
Collider ka renditur pesë seriale high fantasy që, sipas tyre, nuk kanë asnjë sezon të dobët. Lista thekson se fantazia më e madhe funksionon kur botët e saj të imagjinuara mbeten të afërta për publikun nga sezoni në sezon.
DOC NYC shpall listën e shkurtër: mes saj edhe ‘NAZA’ e Ava DuVernay
DOC NYC ka publikuar listën e tij të shkurtër, një sinjal që shpesh lexohet si matës i herëve që dokumentarët po fitojnë terren te votuesit e çmimeve, sidomos kur sezoni i Oscarëve po nxehet. Sipas Deadline, mes titujve të përzgjedhur janë edhe ‘NAZA’, një dokumentar për Elizabeth Holmes, si dhe filma të tjerë që po tërheqin vëmendje në garën dokumentare.