Lupin: kur mashtrimi bëhet armë dhe eleganca, hakmarrje
Kur një hajdut me kostum të hijshëm hyn në një botë ku pasuria blen pothuajse gjithçka, loja nuk mbetet vetëm e policisë dhe e familjes së dëmtuar. “Lupin” doli më 8 janar 2021 dhe e ndërtoi shpejt reputacionin e vet si thriller i rafinuar, me Omar Sy në qendër të një hakmarrjeje që lëviz mes klasave shoqërore, iluzionit dhe kujtesës së plagosur.
Ka seriale që e kapin publikun me një kthesë të vetme, dhe “Lupin” e bëri këtë me një vetëbesim të rrallë. Seriali doli më 8 janar 2021 dhe hyri menjëherë në territorin e krimit, dramës dhe misterit, duke e vendosur Omar Sy-në në rolin e Assane Diop, një burrë që e shndërron mjeshtërinë e mashtrimit në një formë hakmarrjeje ndaj një familjeje të pasur që, sipas përmbledhjes zyrtare, i ka shkaktuar padrejtësi të atit. Mua personalisht më pëlqen kur një serial kriminal nuk mjaftohet me ndjekje dhe prova, por e lidh intrigën me plagë familjare; këtu kjo lidhje është thelbi. Dhe funksionon.
Me 3 sezone dhe 25 episode, “Lupin” është ndërtuar si një seri që e përdor ritmin e misterit për të shtyrë përpara një histori më të madhe për identitetin, klasën dhe zhgënjimin ndaj pushtetit. Vlerësimi i tij në TMDB, 7.7/10 nga 2725 vota, tregon se reagimi ka qenë i qëndrueshëm, ndërsa IMDb e ka renditur me 7.5/10 nga 162,224 vota. Këto shifra nuk e shpjegojnë vetë suksesin, por thonë diçka të rëndësishme: seriali nuk u mbështet vetëm te kureshtja fillestare. Ai mbeti i diskutueshëm edhe pasi kurioziteti i parë u venit. Kjo është një dallim i madh.
Omar Sy dhe pesha e një roli që kërkon hijeshi, jo vetëm energji
Forca e serialit qëndron shumë te Omar Sy, i cili si Assane Diop duhet të jetë njëkohësisht i afërt dhe i paarritshëm, i qetë dhe i rrezikshëm, simpatik dhe i errët. Puna e tij e mëparshme e bën këtë përzgjedhje të kuptueshme: ai ka dëshmuar prej kohësh një prani që e mbush ekranin pa e ngritur zërin. Këtu, kjo qetësi shndërrohet në instrument tregimtar. Nuk është lojë e madhe, është kontroll. Dhe kontrolli, në një histori si kjo, vlen shumë.
Edhe kastit mbështetës i jepet hapësirë që të mos mbetet dekor. Ludivine Sagnier, Antoine Gouy, Soufiane Guerrab, Shirine Boutella dhe Théo Christine e mbajnë të gjallë rrjetin e marrëdhënieve që e rrethon Assane Diop-in, qoftë në anën personale, qoftë në atë hetimore. Kjo e bën serialin më të pasur sesa një lojë të thjeshtë mace-miu. Ka tension, po. Ka stil, po. Por ka edhe një ndjesi se çdo figurë mban diçka nën sipërfaqe.
Pse “Lupin” mbetet i freskët edhe pesë vjet më pas
Rasti i “Lupin” është interesant sepse seriali nuk u shit vetëm si thriller; ai u mbështet te figura e një hajduti klasik të riinterpretuar në një shoqëri moderne, ku pasuria dhe reputacioni mbrohen po aq fort sa sekretet. Kjo e bën rrëfimin të duket i afërt me kohën tonë, edhe kur përdor një elegancë pothuajse jashtë kohe. Në një mbrëmje të zakonshme, kur njerëzit në Prishtinë, Tiranë apo Shkup ndjekin diçka me familjen dhe kërkojnë seri që të mos i lëshojë pas dy episodesh, “Lupin” ka pikërisht atë lloj tërheqjeje: të fut në lojë dhe të mban aty.
Që seriali është ende i listuar si “Running” sipas TVmaze e tregon se emri i tij nuk ka mbetur vetëm kujtim i vitit 2021. Ai vazhdon të jetojë si titull që e ka gjetur një ekuilibër të rrallë mes spektaklit dhe mendimit, mes argëtimit të shpejtë dhe ndërtimit të kujdesshëm të karakterit. Mua më duket se kjo është arsyeja pse “Lupin” nuk u mbyll brenda një vale të vetme entuziazmi. Ai la pas një model: si mund të duket një serial kriminal kur ka stil, dinakëri dhe një zemër që rreh fort nën kostum.
Ku mund ta shikoni
Bad Apples: kur qetësia e lagjes çahet nga brenda
Në Bad Apples, një mësuese e lodhur nga kufijtë e arsyes përballet me një nxënës që e shtyn çdo situatë drejt kaosit, ndërsa komuniteti përreth zgjedh të ruajë fasadën e qetësisë. Filmi i Jonatan Etzler përzien humor të zi me tension moral dhe e kthen një problem shkollor në pasqyrë të një shoqërie që shmang përgjegjësinë.
Lexo më tej
“Nobody Wants This”: romanca që e bëri dyshimin më tërheqës
Në “Nobody Wants This”, një podkastere agnostike dhe një rabin i sapondarë nga jeta e vjetër bien në dashuri, dhe menjëherë gjithçka komplikohet. Seriali i Erin Foster-it, që doli më 26 shtator 2024, e kthen përplasjen mes besimit, dëshirës dhe familjes në komedi me nerv të qartë dramatik. Sot mbetet i freskët pikërisht sepse nuk i zbut konfliktet që nxjerr në pah.
The Terminal List: hakmarrja që e tejkaloi premisën
Kur një komandant i Navy SEAL mbetet i vetëm pas një masakre që ia shkatërron gjithë njësinë, rrëfimi i The Terminal List hyn menjëherë në terrenin e obsesionit, paranojës dhe dhunës së kontrolluar. Seriali i David DiGilio-s, me Chris Pratt në qendër, doli më 30 qershor 2022 dhe mbeti një titull që ngjall ende debat për mënyrën si e kthen traumën ushtarake në thriller hakmarrjeje.
James Watkins shpjegon fundin tragjik të ‘Clayface’
Regjisori James Watkins ka folur për fundin e dhimbshëm të ‘Clayface’, duke hyrë në terren me spoilerë dhe duke prekur edhe aludimet për Joker-in. Ai ka shpjeguar gjithashtu çfarë nënkupton ky përfundim për gjendjen e tanishme të villain-it dhe ka lënë të kuptohet për një plagosje të fshehtë të yllit të filmit.