James Watkins shpjegon fundin tragjik të ‘Clayface’

Fund i hidhur, jo thjesht një kthesë narrative

Kur një regjisor zgjedh të flasë për “përfundimin e trishtuar”, ai zakonisht sinjalizon se filmi nuk i frikësohet pasojave morale. Në rastin e ClayfaceKjo do të thotë se përplasja përfundimtare nuk shërben vetëm për të mbyllur një konflikt, por për të përcaktuar se çfarë mbetet nga personazhi pasi tymi të jetë shpërndarë. Mua më duket një zgjedhje e guximshme. Në kinematë tona, ku shpesh publiku pret që çdo i keq të ketë një dalje me zhurmë, një fund i tillë mund të godasë më fort sesa një betejë e madhe.

Interesante është se kjo qasje e zhvendos vëmendjen nga pyetja “kush fiton?” te pyetja “çfarë çmimi paguhet?”. Dhe aty filmi fiton peshë dramatike, sepse një antagonist si Clayface nuk funksionon vetëm si kërcënim fizik; ai bart edhe një identitet të lëkundur, që mund të bëhet tragjik sapo rrëfimi të ndalojë së fshehuri plagën. Nuk është pak. Dhe nuk më bezdis fare kjo errësirë.

Shenjat e Joker-it dhe loja me referencat

Watkins ka prekur edhe vezët e Pashkëve që lidhen me Joker-in, një detaj që menjëherë e vendos filmin në një hapësirë më të gjerë mitologjike. Nuk bëhet fjalë për një përmendje të rastësishme, por për një sinjal që universi përreth personazhit vazhdon të jetë i gjallë, i mbushur me kujtime, jehona dhe lidhje që fansat i kapin shpejt. Kjo lloj loje me referenca funksionon mirë kur është e matur. Po të teprohet, gjithçka kthehet në zhurmë.

Te një projekt i tillë, aludimet mund të jenë po aq të rëndësishme sa vetë skenat kryesore, sepse ato i japin rrëfimit ndjesinë se po ndodh brenda një bote më të madhe dhe jo në vakum. Për mua, kjo është pikërisht pika ku filmat e këtij lloji vendosen mes adhurimit të fansave dhe ritmit të tregimit. Një sy i hedhur këtej, një shenjë andej. Mjafton.

Plagosja e fshehtë që ndryshon leximin e filmit

Një tjetër element që ka dalë në pah është plagosja sekrete e yllit të filmit, një detaj që shton kuriozitet edhe jashtë ekranit. Nuk kemi një sensacion të zhurmshëm, por një kujtesë se shpesh prodhimi i një filmi mbart histori të padukshme, të cilat ndikojnë në mënyrën si lexohet performanca apo intensiteti i disa skenave. Kjo e bën procesin më njerëzor. Dhe më të brishtë.

Personalisht, më tërheq më shumë një film që mban në vetvete shenja të tilla sesa një projekt i lëmuar deri në sterilitet. Sepse aty shfaqet lodhja, rreziku dhe puna reale pas maskës. Nëse Clayface I mban të gjitha këto në strukturë, atëherë fundi tragjik nuk është vetëm surprizë narrative; është pjesë e identitetit të tij. Dhe kjo, për mendimin tim, ia vlen shumë më tepër se një triumf i lehtë.

Si lajm, ky është një kujtesë se filmat e superheronjve po kërkojnë gjithnjë e më shpesh të jenë edhe drama karakteresh, jo vetëm laboratorë efektesh. Clayface Duket se po ecën pikërisht në atë drejtim, me një regji që nuk i shmanget dhimbjes dhe me një protagonist që mbetet i ndërlikuar deri në frymën e fundit. Nëse kjo energji ruhet deri në ekran, rezultati mund të jetë më i ftohtë se ç’pritej. Dhe ndoshta më i fortë.