Makthi Para Krishtlindjeve: mes frikës dhe dritave
Në Halloween Town, gëzimi duket si një gabim i natyrës, derisa Jack Skellington ndeshet me shkëlqimin e Krishtlindjes dhe e kthen kureshtjen në obsesion. Ky film i Henry Selick ruan ende një magji të çuditshme: i errët, i ëmbël dhe paksa i hallakatur, si një kujtim fëmijërie që nuk rri dot në vend. Edhe sot, mbetet i vështirë për t’u ngatërruar me ndonjë tjetër.
Një Halloween që hyn nga dera e Krishtlindjes
Ka filma që nisin me zhurmë, dhe ka të tillë që hyjnë si një këngë e ulët, e përhumbur, e cila të mbetet në vesh shumë kohë pasi ekrani është errësuar. Makthi Para Krishtlindjeve I përket këtij grupi të dytë. Që nga 9 tetori 1993, ai ka jetuar si një objekt i veçantë: fantazi, animacion dhe familjar, por me një zemër që rreh në ritëm gotik. Mua personalisht më duket se pak filma kanë një identitet kaq të menjëhershëm. E sheh një sekondë dhe e di ku ke hyrë.
Premisa është e thjeshtë, por mjafton të hapë një botë të tërë. Në mbretërinë e Halloween-it, ku sundojnë të vdekurit, përbindëshat dhe të çuditshmit, Jack Skellington është figura qendrore, mbreti i tmerreve që lodhet nga rutina e vet dhe përfundon në qytetin e Krishtlindjeve. Aty sheh një gjë që i mungon: gëzim. Mirësi. Argëtim. Dhe siç ndodh shpesh me personazhet që kanë etje për diçka më të madhe, ai e merr dëshirën shumë seriozisht, shumë shpejt, shumë keq. Pastaj vjen rrëshqitja. E madhe. E pashmangshme.
Henry Selick dhe një botë që s’flet kurrë normalisht
Regjia e Henry Selick e mban filmin në një ekuilibër delikat mes sharmit dhe ankthit. Ky nuk është thjesht një animacion me fytyra të çuditshme; është një univers ku ritmi, drita dhe forma punojnë bashkë për ta bërë të zakonshmen të duket e huaj. Tonaliteti lëviz me lehtësi mes lojës dhe zymtisë, dhe pikërisht aty filmi fiton forcën e vet. Ai nuk e fsheh errësirën. Përkundrazi, e zbukuron atë.
Kjo më kujton një ndjesi shumë të njohur kur je në kinema dhe e kupton se publiku po qesh, por jo sepse gjithçka është komedi. Qesh sepse tensioni është i mençur, i ndërtuar mirë, dhe sepse filmi e di saktësisht kur duhet të jetë i butë e kur duhet të të shqetësojë pak. Në këtë kuptim, Makthi Para Krishtlindjeve Është më shumë se një film festiv; është një fantazi me humor të zi të filtruar përmes një zemre të ndjeshme. Kjo e bën të mbijetojë edhe sot, kur shumë prodhime me estetikë të fortë harrohen sapo mbaron sezoni.
Kur kënga i jep zë hijes
Një pjesë e madhe e personalitetit të filmit vjen nga muzika dhe zërat. Danny Elfman, si zë këndues i Jack Skellington-it, i jep personazhit një prani që lëviz mes madhështisë dhe pasigurisë; Chris Sarandon, nga ana tjetër, e sjell Jack-un me një tonalitet që i përshtatet shumë mirë kësaj lodhjeje ekzistenciale të lehtë. Catherine O’Hara i jep Sally-t një brishtësi që nuk bie kurrë në sentimentalizëm të lirë. Dhe kjo është e rëndësishme, sepse filmi nuk e ka luksin të mbështetet vetëm te pamja. Ai duhet të këndojë. Dhe këndon.
Edhe vetë struktura e rrëfimit e mban tensionin gjallë pa e bërë historinë të bëhet e rëndë. Ka një lodër të qartë me idenë e gabimit, me dëshirën për t’u futur në një rol që nuk të përket, me pasojat e një entuziazmi që nuk njeh kufij. E ndjeva shpesh se filmi po luante me një temë të thjeshtë morale, por pa e shndërruar kurrë në leksion. Në vend të kësaj, e vesh atë me figurina, me këngë dhe me një atmosferë që nuk i ngjan askujt tjetër. Ky është sharmi i tij më i madh.
Një klasik për ata që s’e durojnë dot ëmbëlsinë e thjeshtë
Ky titull i flet sidomos atyre që pëlqejnë filma familjarë me skaje më të mprehta. Nëse kërkon një histori të lehtë, të lëmuar, që ecën pa pengesa, këtu do të gjesh një rrugë më të çuditshme. Por nëse të pëlqen kur një film familjar ka fantazi, humor të errët dhe një pamje që s’të lëshon lehtë, atëherë Makthi Para Krishtlindjeve Ia vlen me të vërtetë. Madje edhe sot, kur publiku është mësuar me imazhe shumë më të ashpra dhe shumë më të zhurmshme, ky film ruan një elegancë të rrallë.
Besoj se funksionon më mirë si klasiku i atyre netëve kur një familje mblidhet përpara ekranit dhe kërkon diçka paksa ndryshe nga zakonisht. Jo shumë e butë, jo shumë e frikshme. Pikërisht në mes. Dhe kjo mesësi e çuditshme është arsyeja pse filmi ka mbetur i dashur, i citueshëm dhe i ripërtypur në kujtesë për kaq gjatë. Nuk është thjesht një produkt sezonal. Është një botë më vete.
Verdikti im
Mua personalisht Makthi Para Krishtlindjeve Më duket një nga ato vepra që i kanë kaluar kohës jo duke u bërë më të mëdha, por më të qarta. E kupton menjëherë çfarë kërkon të bëjë: të përziejë magjinë e festës me hijen e saj, të ndërtojë një hero që gabon nga dëshira për të bërë mirë dhe të lërë pas një estetikë që nuk ngatërrohet me asgjë tjetër. Ka ritëm, ka karakter dhe ka një identitet që sot ende duket i freskët. Nëse diku në Tiranë, Prishtinë apo Shkup dikush kërkon një klasik festiv që nuk është bërë me kallëp, ky është një nga rastet më të sigurta për t’u kthyer pas.
Është film që mbetet, sepse nuk përpiqet të pëlqehet përmes thjeshtësisë. Përkundrazi, e kërkon vëmendjen me personalitet. Dhe e merr.
Pikat e forta
- Identitet vizual shumë i dallueshëm.
- Tonalitet i balancuar mes errësirës dhe ëmbëlsisë.
- Muzikë dhe zëra që i japin shumë personalitet.
- Premisë e thjeshtë, por e ndërtuar me kujdes.
Pikat e dobëta
- Rrëfimi mbetet më i fortë te atmosfera sesa te surprizat.
- Disa shikues mund ta ndiejnë tonin si të çuditshëm ose të ftohtë.
- Zhvillimi emocional mbështetet më shumë te stili se te thellimi i madh narrativ.
Inde Navarrette sjell një Rogue të re në ribërjen e “X-Men”
Inde Navarrette do të shfaqet si Rogue në ribërjen e re të “X-Men” brenda MCU-së, përkrah një ansambli që përfshin Sadie Sink, Kit Connor, Christopher Abbott, Samara Weaving, Maya Boyd, Asa Germann dhe Adam Driver. Ndarja e roleve tregon se studioja po ndërton një version të freskët dhe të mbushur me figura të njohura të brezit të ri.
Lexo më tej
Person of Interest: kur vëzhgimi bëhet dramë njerëzore
Në “Person of Interest”, një ish-operativ i CIA-s dhe një miliarder i tërhequr nga bota marrin përsipër të ndalojnë krimet para se të ndodhin. Seriali nis si thriller i ftohtë mbikëqyrjeje, por shpejt zgjerohet në diçka më të madhe: një lojë nervash, morali dhe identiteti që sot duket edhe më e mprehtë.
What We Do in the Shadows: rutina e errësirës si komedi
Në Staten Island, vampirët nuk luftojnë me përbindësha; ata përplasen me banalitetin. Kjo është zgjuarsia e “What We Do in the Shadows”, një serial që e kthen pavdekësinë në administratë shtëpiake, rivalitete të kota dhe absurditet të përditshëm. Sot, ai mbetet një nga komeditë më të mprehta që ka gjetur mënyrën më elegante për të qeshur me mitin vampirik.
Death in Paradise: krimi që buzëqesh nën diell
Në Saint Marie, edhe një vrasje mund të vijë me erë deti, ritëm të qetë dhe njëfarë elegance të çuditshme. Death in Paradise e ndërton misterin mbi kontrastin mes peizazhit tropikal dhe logjikës së ftohtë hetimore, duke e bërë çdo episod një enigmë të re, të lehtë për t’u ndjekur, por mjaftueshëm të mprehtë për të mbetur në mendje.