What We Do in the Shadows: rutina e errësirës si komedi
Në Staten Island, vampirët nuk luftojnë me përbindësha; ata përplasen me banalitetin. Kjo është zgjuarsia e “What We Do in the Shadows”, një serial që e kthen pavdekësinë në administratë shtëpiake, rivalitete të kota dhe absurditet të përditshëm. Sot, ai mbetet një nga komeditë më të mprehta që ka gjetur mënyrën më elegante për të qeshur me mitin vampirik.
Kur errësira bëhet bashkëjetesë
Ka seriale që të ftojnë me mister. Ky nuk e bën këtë. Qysh në premisën e vet, “What We Do in the Shadows” hyn me një ide të thjeshtë dhe jashtëzakonisht të mençur: një ekip vampirësh që jetojnë bashkë në Staten Island, nën vëzhgimin e një dokumentari ironik, përballen jo me apokalipsin, por me bashkëjetesën. Dhe aty fillon komedia. Mua personalisht, më pëlqen kur një serial e gjen humorin te gjërat e vogla, sepse aty zbulohet karakteri i vërtetë. Këtu, pavdekësia nuk është lavdi. Është logistike.
Seriali doli më 27 mars 2019 dhe, shtatë vjet më vonë, nuk duket aspak si një kuriozitet i kohës së vet. Përkundrazi, ajo formë e tij pseudo-dokumentare e mban ende të freskët, sepse e afron fantazinë me një ritëm të zakonshëm, thuajse familjar. Në një shtëpi të zakonshme, ku dikush duhet të tolerojë zakonet e tjetrit, grindja shpesh është më e frikshme se çdo kafshim. Dhe këtu seriali e godet saktë tonin e vet.
Premisa që e mban gjallë humorin
Përshkrimi zyrtar e thotë qartë: është një vështrim dokumentar në jetën e përditshme, ose më saktë të natës, të një grupi vampirësh që kanë jetuar së bashku për qindra e qindra vjet. Kjo ide, në letër, mund të dukej si një lojë e shpejtë me zhanrin. Por seriali nuk mbetet te shakaja e parë. Ai e shtrin absurdin në marrëdhënie, hierarki dhe mungesë kontrolli, duke i dhënë secilit personazh një mënyrë shumë të veçantë për ta bërë kaosin të duket normal.
Kayvan Novak, Matt Berry, Natasia Demetriou, Harvey Guillén dhe Mark Proksch formojnë një ansambël që e çon serialin përtej një parodie të thjeshtë. Nandor, Laszlo, Nadja, Guillermo dhe Colin Robinson nuk janë vetëm tipa komikë; ata janë mekanizma të ndryshëm sjelljeje që përplasen me njëri-tjetrin derisa krijojnë një ekuilibër të çuditshëm. Këtu qëndron forca e serialit: nuk i trajton vampirët si figura të ngrira. I trajton si njerëz të vështirë, të vetëpëlqyer, të lodhshëm dhe shpesh qesharakë. Dhe kjo, për mua, është shumë më interesante.
Regjia e Jemaine Clement dhe toni që nuk e lëshon kurrë lojën
Si krijues, Jemaine Clement e kupton se komedia më e mirë lind kur një ide e çmendur luhet me seriozitet të plotë. Seriali nuk shpërthen vazhdimisht me gag-e të zhurmshme; ai ndërton një ton të thatë, të zgjuar dhe shpesh krejtësisht të pafytyrë, që e bën çdo reagim absurd të duket i natyrshëm. Kjo është arsyeja pse funksionon. Një vampir mund të flasë për krenari shekullore, por pastaj të ngecë në një absurditet të vogël shtëpiak. Dhe aty e humb madhështinë. Bukur.
Zhanri komedi, i përzier me sci-fi & fantazi, këtu shërben si kornizë për satirë të përditshme. Nuk kemi vetëm lojë me klishetë e vampirëve; kemi edhe një koment të vazhdueshëm mbi egon, bashkëjetesën dhe paaftësinë për t’u përshtatur. Tonin do ta quaja paksa aristokratik në ironinë e vet, por i rrënjosur në një budallallëk shumë të tokësor. Pikërisht kjo kontrast i jep serialit jetë të gjatë. Ai nuk lodhet nga vetja, sepse e di se çfarë po tall dhe pse po e tall.
Edhe vlerësimet e publikut e kanë mbështetur këtë qëndrueshmëri: 8.0 në TMDB dhe 8.5 në IMDb janë shifra që tregojnë një pritje të fortë, ndërsa fakti që seriali ka marrë edhe një Primetime Emmy e vendos në një kategori ku komedia nuk shihet thjesht si argëtim i lehtë. Nuk është rastësi që ky serial mbijetoi për 6 sezone dhe 61 episode. Ai e ndërtoi botën me ritëm të kujdesshëm dhe nuk u frikësua të mbetej i çuditshëm. Kjo më duket zgjedhja më e mençur e tij.
Për kë punon ky humor i zymtë?
Ky është serial për këdo që pëlqen komedinë me karakter, dialog të mprehtë dhe një ndjenjë të vazhdueshme absurdi që nuk e trajton kurrë veten seriozisht. Nëse të tërheqin historitë ku grupi i personazheve është më i rëndësishëm se vetë ngjarja, këtu ka shumë për të kapur. Nëse të pëlqen kur një serial e kthen një shtëpi në laborator të konflikteve qesharake, do të ndihesh në vendin e duhur.
Nuk do t’i shkojë secilit. Kush kërkon fantazi madhështore, mitologji të rëndë ose ritëm të pastër dramatik, mund ta gjejë këtë serial paksa çapkën dhe qëllimisht të shpërndarë. Por unë nuk e prisja që një komedi për vampirë të kishte kaq shumë vetëkontroll formal. Në Tiranë, Prishtinë apo Shkup, do të thosha se është nga ato seriale që shihen me një buzëqeshje të vazhdueshme, por edhe me atë koment të pashmangshëm pas episodit: “Kjo ishte tamam e çmendur.” Dhe, po, kjo është kompliment.
Verdikti im: një klasik modern i absurdit
“What We Do in the Shadows” e ka fituar statusin e vet jo sepse kërkon të bëjë më shumë se të tjerët, por sepse bën më mirë diçka të vështirë: e mban komedinë të gjallë pa e holluar idenë fillestare. Seriali ka ritëm, ka zë, ka personazhe që mbeten të dallueshëm edhe kur absurdi rritet. Mua personalisht, më pëlqen kjo lloj zgjuarsie që nuk bërtet. Ajo të shoqëron, të bezdis pak, dhe pastaj të fiton.
Nuk është thjesht një parodi vampirësh. Është një studim gazmor i bashkëjetesës, egos dhe kotësisë njerëzore, i paketuar me elegancë të zezë. Për mua, mbetet një nga ato seriale që ia vlen të rikthehen, sepse çdo rishikim zbulon një shtresë të re në mënyrën si e luan seriozitetin e vet. Dhe kjo, në komedi, është arritje e rrallë.
Pikat e forta
- Premisë e thjeshtë, por shumë e zgjuar.
- Ansambël aktorial i dallueshëm dhe i sinkronizuar.
- Ton i thatë, ironik dhe i qëndrueshëm.
- E kthen absurditetin në rutinë komike.
Pikat e dobëta
- Humori i saj nuk i përshtatet çdo shijeje.
- Rrezikon të duket e shpërndarë për ata që presin dramë më të fortë.
- Forma pseudo-dokumentare mund të lodhë disa shikues.
Ku mund ta shikoni
Le Bureau des légendes: kur spiunazhi flet me zë të ulët
Në 27 prill 2015, Le Bureau des légendes doli si një thriller spiunazhi që nuk mbështetej te shpërthimet, por te tensioni i fshehtë i identiteteve të fabrikuara. Krijuar nga Eric Rochant dhe e udhëhequr nga Mathieu Kassovitz, seriali hyri thellë në botën e DGSE-së dhe mbeti i fortë pikërisht sepse e trajtonte gënjeshtrën si profesion. Edhe sot, ai ruan një tension që nuk plaket.
Lexo më tej
Death in Paradise: krimi që buzëqesh nën diell
Në Saint Marie, edhe një vrasje mund të vijë me erë deti, ritëm të qetë dhe njëfarë elegance të çuditshme. Death in Paradise e ndërton misterin mbi kontrastin mes peizazhit tropikal dhe logjikës së ftohtë hetimore, duke e bërë çdo episod një enigmë të re, të lehtë për t’u ndjekur, por mjaftueshëm të mprehtë për të mbetur në mendje.
The Hunger Games: Sunrise on the Reaping
Panemi po kthehet në ekran me një histori që nis në mëngjesin e përzgjedhjes së Lojërave të 50-ta, aty ku çdo emër i thirrur tingëllon si një fat i mbyllur para kohe. Francis Lawrence rikthehet te kjo botë me një kast që e zhvendos vëmendjen te Haymitch Abernathy dhe te një kapitull që premton tension, ceremonial dhe ankth politik.
Crawlers: tmerri i një godine që nuk fle kurrë
Në Paradiso Palms, merimangat nuk janë thjesht bezdi; ato kthehen në kërcënim fizik, dhe ankthi i banorëve merr formën e një mbijetese të mbyllur brenda mureve të ndërtesës. Mua personalisht më tërhoqi ky konfigurim i thjeshtë, por i efektshëm: një film horror-thriller që nuk synon luks, por tension të shpejtë, të drejtpërdrejtë dhe pa shumë frymëmarrje.