The Hunger Games: Sunrise on the Reaping

Rrënjët e tragjedisë, jo vetëm spektakli

Përmbledhja zyrtare është e shkurtër, por mjaft e qartë: kthim në Panem, 24 vjet përpara ngjarjeve të The Hunger GamesDhe nisje në ditën e përzgjedhjes së të ashtuquajturave Lojëra të 50-ta, ose Second Quarter Quell. Kjo e vendos filmin jo thjesht si një prequel tjetër, por si një histori që ka për synim të shpjegojë se si frika institucionalizohet dhe si një sistem bëhet traditë. Është një terren i njohur, por ende i pasur me mundësi dramatike.

Fokusi te Haymitch Abernathy, i luajtur nga Joseph Zada, është zgjedhje e mençur në letër. Ky personazh ka qenë gjithmonë i lidhur me lodhjen, ironi­n dhe një plagë të fshehtë, ndaj vendosja e tij në qendër të origjinës së tij dramatike mund të japë një film më emocional sesa thjesht një operacion madhështor aventurash. Roli i Ralph Fiennes si President Coriolanus Snow, bashkë me Jesse Plemons si Plutarch Heavensbee dhe Elle Fanning si Effie Trinket, premton një ekuilibër interesant mes pushtetit, manipulimit dhe ceremonisë së zbukuruar që e maskon dhunën.

Çfarë premton Francis Lawrence

Francis Lawrence është emër që lidhet drejtpërdrejt me identitetin filmik të kësaj bote. Prandaj pritja ndaj tij nuk është e vogël. Edhe pa parë ende filmin, vetëm fakti që ai e drejton këtë projekt sugjeron vazhdimësi estetike dhe tonale, sidomos në një sagë ku tensioni politik dhe mekanika e spektaklit duhet të ecin paralelisht. Kjo nuk është thjesht çështje aksioni. Është çështje ritmi, presioni dhe mënyre se si kamera e mban të gjallë ndjenjën se çdo gjest i vogël mund të marrë përmasa tragjike.

Zhanret e listuara, Sci-Fi, aksion dhe aventurë, e pozicionojnë filmin në një terren të njohur për këtë univers. Por unë nuk pres që thelbi i tij të jetë vetëm ndjekja e ritmit të aventurës. Më shumë shpresoj për një ton të ftohtë, të ngjeshur dhe emocionalisht të rëndë, ku spektakli i Lojërave të mos e mbysë dramën njerëzore. Nëse filmi e arrin këtë ekuilibër, atëherë mund të dalë përtej shenjave të zakonshme të një franchise-i të gjatë. Nëse jo, do të mbetet vetëm një tjetër kthim në një botë që tashmë e njohim.

Kast që mban peshën e emrave

Lista e aktorëve të konfirmuar është e fortë në letër dhe e menduar për të mbajtur tensionin nga disa drejtime njëherësh. Joseph Zada bart barrën emocionale, Ralph Fiennes i jep gravitet pushtetit, Jesse Plemons sjell një energji të ftohtë e të matur, ndërsa Mckenna Grace, Whitney Peak dhe Elle Fanning krijojnë një brez personazhesh që mund ta zgjerojnë qendrën emocionale të tregimit. Kjo larmi është e rëndësishme sepse The Hunger Games Gjithmonë ka funksionuar mirë kur personazhet nuk janë thjesht simbole, por fytyra të ndryshme të së njëjtës makineri dhune.

158 minutat e kohëzgjatjes tregojnë se kemi të bëjmë me një film të gjatë, dhe kjo kohë duhet justifikuar. Nëse ritmi bie, publiku e ndien menjëherë. Një histori e tillë nuk fal shumë stanjacion. Sidomos jo kur premisa nis me një ngjarje të vetme, por kërkon të ndërtojë përreth saj një botë të tërë emocionale dhe politike. Në Tiranë apo Prishtinë, do të thoshin se një film i tillë duhet të “mbajë frymën” që në minutën e parë. Dhe kanë të drejtë.

Për kë është kjo kthesë në Panem

Kjo nuk është thjesht për ata që kërkojnë aksion. Është për shikuesit që duan një univers të ndërtuar mbi presion social, kontroll dhe identitet të copëzuar. Është edhe për ata që e kanë ndjekur sagën që në fillim dhe duan të shohin se si një figurë si Haymitch u formësua nga një sistem që e thërret dhunën me emër ceremonie. Njerëzit që preferojnë ritëm të shpejtë, por pa nëntekst, mund të dalin të ftohtë. Ndërsa ata që pëlqejnë botë të errëta me nëntekst politik, ka shumë gjasa të gjejnë pikërisht atë që kërkojnë.

Për mua, filmi ka një sfidë të qartë: të jetë i madh pa u bërë i zbrazët, dhe i errët pa u lodhur në solemnitet. Kjo është një vijë e hollë. Më pëlqen ideja që historia nis nga mëngjesi i përzgjedhjes, sepse aty nis edhe ankthi i vërtetë; jo kur shfaqen lojërat, por kur sistemi e bën fatin të duket si procedurë. Kjo është frikë më e pastër. Dhe më e ftohtë.

Verdikti im: pritje të lartë, por me rezervë

Nga ç’dihet deri tani, The Hunger Games: Sunrise on the Reaping Duket si një rikthim me peshë, i mbështetur te një premisë e fortë dhe një kast që mund ta mbajë barrën dramatike. Francis Lawrence ka në dorë një material që i përshtatet shumë mirë botës së tij, por suksesi do të varet nga sa thellë do të shkojë filmi në psikologjinë e frikës dhe jo vetëm në dekorin e saj. Unë jam i intriguar. Por edhe pak i kujdesshëm.

Si projekt, ky titull ka potencial të jetë një kapitull i rëndësishëm brenda mitologjisë së Panemit. Si përvojë filmike, do të gjykohet nga balanca mes spektaklit dhe dhimbjes njerëzore, sepse pa këtë ekuilibër, çdo lojë mbetet vetëm lojë. Dhe kjo botë, prej kohësh, nuk ka qenë kurrë vetëm kaq.

• Premisën e ka të ngjeshur dhe tërheqëse.
• Kasti premton gravitet dhe tension.
• Francis Lawrence i jep vazhdimësi tonit të sagës.
• Kohëzgjatja kërkon disiplinë të fortë narrative.
• Rrezikon të mbështetet shumë te formula e njohur.